III SA/Lu 377/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - w zakresie wniosku R. D. z dnia 23 stycznia 2015 r. o zmianę wskutek zmiany okoliczności sprawy prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 377/14 odmawiającego R. D. prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata postanawia: odmówić zmiany prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 377/14. Pismem z dnia 23 stycznia 2015 r., złożonym osobiście w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie, skarżąca zwróciła się o ustanowienie dla niej pełnomocnika do sporządzenia skargi kasacyjnej. W tym samym dniu skarżąca złożyła wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym zaznaczyła, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Wobec odmiennego zakresu żądań, wezwaniem z dnia 27 stycznia 2015 r. zobowiązano skarżącą do sprecyzowania zakresu żądanego prawa pomocy poprzez złożenie oświadczenia jednoznacznie wskazującego, czy domaga się tylko ustanowienia adwokata, czy też zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W piśmie z dnia 5 lutego 2014 r. (data wpływu do sądu) skarżąca oświadczyła, że wnosi o ustanowienie adwokata z urzędu. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Wniosek skarżącej z dnia 23 stycznia 2015 r. jest kolejnym (drugim) wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym w sprawie niniejszej, w którym skarżąca wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. W pierwszym wniosku o prawo pomocy z dnia 19 maja 2014 r., uzupełnionym następnie w dniu 11 czerwca 2014 r. skarżąca wniosła o ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r., referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie. Na skutek wniesionego sprzeciwu postanowienie powyższe utraciło moc, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie ponownie rozpatrując wniosek postanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r. orzekł o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Postanowienie to uprawomocniło się w związku z oddaleniem zażalenia skarżącej przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 826/14. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., co do zasady nie ogranicza strony co do ilości wniosków o przyznanie prawa pomocy, jakie może składać w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie jednak z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stąd kolejny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy złożony w tym samym co poprzednio zakresie, należy potraktować jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lipca 2014 r. Stosownie do art. 165 p.p.s.a, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Pod pojęciem "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązującym prawie, jednakże muszą to być takie zmiany okoliczności, które uzasadniają zmianę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie. Jeżeli brak jest podstaw do stwierdzenia, że okoliczności sprawy uległy zmianie, kolejny wniosek tej samej strony, dotyczący przyznania prawa pomocy w tym samym zakresie, nie może zostać uwzględniony. Stwierdzić należy, że zakres żądania wniosku o prawo pomocy z 23 stycznia 2015 r. jest tożsamy z żądaniem zawartym w pierwszym wniosku o prawo pomocy z 19 maja 2014 r. W obu wnioskach skarżąca domagała się przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Natomiast okoliczności sprawy nie uległy zmianie, bowiem skarżąca nie wykazała, by pogorszyła się jej sytuacja materialna. We wniosku o prawo pomocy z 23 stycznia 2015 r., skarżąca podała, tak jak poprzednio, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a w skład jej majątku wchodzi mieszkanie o pow. [...] m2. Podobnie jak w pierwszym wniosku, skarżąca podała, że na jej miesięczny dochód składa się wynagrodzenie za pracę i renta, z tym że obecnie dochód ten jest nieco wyższy i wynosi [...] zł brutto i [...] zł netto w związku z podwyższeniem renty do kwoty [...] zł brutto ([...] zł netto). Również sama skarżąca nie podnosi, by jej sytuacja materialna uległa pogorszeniu, w piśmie z dnia 23 stycznia 2015 r. potwierdza, że jej "sytuacja majątkowa nie zmieniła, się, w całości pozostaje ta opisana w oświadczeniu majątkowym". Ponadto jak wynika z nadesłanego wyciągu z rachunku bankowego skarżącej, w dniu [...] r. na jej konto wpłynęła tytułem pożyczki kwota [...] zł, skarżąca posiadała zatem dodatkowe środki mogące służyć opłaceniu kosztów profesjonalnego pełnomocnika. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, że sytuacja materialna skarżącej uległa pogorszeniu i że nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia adwokata bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. W związku z tym nie można przyjąć, że nastąpiła zmiana okoliczności sprawy uzasadniająca zmianę wydanego prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lipca 2014 r. Z tych względów oraz na podstawie art. 165 i art. 258 § 1 i 3 p.p.s.a. należało orzec, jak na wstępie.