III SA/Lu 377/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia : odmówić przyznania prawa pomocy. W złożonej skardze skarżąca zwróciła się jednocześnie z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżąca wezwana do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, w terminie nadesłała wypełniony urzędowy formularz, który jednakże zawierał braki formalne (nie została wypełniona rubryka nr 4 dotycząca zakresu żądania wniosku). Kolejnym wezwaniem zobowiązano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku, a także do złożenia dokumentów źródłowych. Odpowiadając na wezwanie skarżąca nadesłała uzupełnioną pierwszą stronę urzędowego formularza PPF zaznaczając w nim, że domaga się ustanowienia adwokata. Skarżąca nadesłała również zaświadczenie zakładu pracy o wysokości wynagrodzenia, umowę kredytową oraz harmonogram spłaty kredytu, natomiast nie nadesłała wyciągów z posiadanych rachunków bankowych. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Na wstępie podnieść należy, że jak wynika z nadesłanego przez skarżącą uzupełnionego formularza PPF, skarżąca ograniczyła zakres żądanego prawa pomocy do wniosku o ustanowienie adwokata. Zgodnie z unormowaniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, żądanie ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Zastosowanie w sprawie będzie więc miał art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach, z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Stawka minimalna wynagrodzenia adwokata w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 zł netto - § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461) i 295,20 zł brutto - § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Mając na uwadze oświadczenie skarżącej złożone na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz informacje wynikające z nadesłanych dokumentów, brak jest podstaw do uznania, że skarżąca wykazała istnienie przesłanek przyznania prawa pomocy w częściowym zakresie. Skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, osiąga stałe dochody z tytułu pracy i z renty, posiada mieszkanie o pow. [...] m2, nie ma nikogo na utrzymaniu. Dochód netto skarżącej jest większy niż wykazała to we wniosku o przyznanie prawa pomocy ([...] zł). Skarżąca jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę, a jej średnie miesięczne wynagrodzenie z okresu ostatnich trzech miesięcy przed złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy wyniosło [...] zł brutto i [...] zł netto (zaświadczenie zakładu pracy z dnia 6 czerwca 2014 r.). Skarżąca pobiera również rentę w wysokości [...] zł brutto, tj. [...] zł netto (wg. oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu). Realny dochód, jakim dysponuje skarżąca wynosi zatem [...] zł netto. Skarżąca wykazała, że na stałe wydatki związane z utrzymaniem koniecznym składa się: ogrzewanie gazowe – [...] zł; dojazdy do pracy [...] zł; spłata kredytu hipotecznego – [...] zł (wg. harmonogramu spłat); wyżywienie – [...] zł; energia elektryczna – [...] zł; woda – [...] zł; środki czystości – [...] zł; gaz z butli – [...] zł; telefon – [...] zł (łącznie [...] zł). Z powyższego wynika, że kwota wykazanych przez skarżącą miesięcznych wydatków na utrzymanie (łącznie [...] zł) jest mniejsza niż kwota jej dochodów netto ([...] zł). Należy również zauważyć, że poza sezonem grzewczym, skarżąca nie musi ponosić kosztów ogrzewania w wysokości [...] zł, co znacznie zmniejsza jej wydatki na utrzymanie konieczne. Analiza sytuacji materialnej skarżącej pod kątem jej miesięcznych realnych dochodów i wydatków na utrzymanie prowadzi zatem do wniosku, że jest ona w stanie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie ponieść koszty postępowania w postaci wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika za prowadzenie sprawy. Dokonując oceny zdolności płatniczych skarżącej nie można pominąć, że była wzywana do złożenia wyciągów z rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy przed złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Okoliczność, że skarżąca nie zastosowała się do wezwania w tym zakresie (nadesłała jedynie zaświadczenie zakładu pracy, umowę kredytową i harmonogram spłaty kredytu) należy ocenić negatywnie, bowiem ciężar dowodu spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy, spoczywa na stronie ubiegającej się o uzyskanie takiego prawa. Obowiązkiem zaś strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy jest, przy zachowaniu należytej staranności, wyczerpujące wykazanie swojej sytuacji majątkowej i finansowej. Strona jest obowiązana złożyć na wezwanie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.). Uznać należy, że skarżąca nie nadsyłając wszystkich żądanych dokumentów, wbrew obowiązkowi zachowania należytej staranności, nie przedstawiła swojej sytuacji materialnej w sposób rzetelny i wyczerpujący. Mając na uwadze przytoczone okoliczności uznać należy, że skarżąca nie wykazała przesłanek określonych art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata. Z powyższych względów oraz na podstawie art. 258 ( 1 i ( 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.