III SA/Lu 377/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie: WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) WSA Ewa Ibrom Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Zarządu Województwa L. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności oraz odsetek z tytułu zwrotu środków europejskich oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. (nr [...]) Zarząd Województwa L. utrzymał w mocy decyzję L. A. W. P. z dnia [...] lutego 2019 r. (nr [...]) odmawiającą skarżącemu A. Ż. umorzenia należności oraz odsetek od tej należności z tytułu zwrotu środków europejskich. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. (Nr [...]) L. A. W. P. zobowiązała A. Ż. do zwrotu kwoty [...]zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia [...] października 2011 r., stanowiącej zwrot środków wynikających z umowy o dofinansowanie realizacji projektu nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., pt. "[...]" ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2007-2013, Oś Priorytetowa II: [...] A. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Zarządu Województwa L. z dnia [...] sierpnia 2014 r. (nr [...]). W dniu [...] października 2017 r. A. Ż. złożył do Zarządu Województwa L. kolejny wniosek, w którym zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej umorzenia należności wynikającej z ostatecznej decyzji Zarządu Województwa L. z dnia [...] sierpnia 2014 r. We wniosku podniósł, że nie posiada żadnego majątku ani dochodów. Na potwierdzenie swojego stanowiska dołączył do wniosku postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] maja 2017 r. o umorzeniu prowadzonego wobec niego postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia [...] października 2017 r. Zarząd Województwa przekazał sprawę według właściwości L. A. W. P.. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. (nr [...]) L. A. W. P. odmówiła umorzenia należności z tytułu dotacji podlegającej zwrotowi oraz odsetek od tej należności. W ocenie organu okoliczności przedstawione przez stronę we wniosku nie mogły skutkować jego uwzględnieniem. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając nieuwzględnienie przy podejmowaniu decyzji faktów znanych organowi z urzędu, przekroczenie swobodnej oceny materiału dowodowego, poprzez pominięcie istotnych dokumentów załączonych do wniosku, niezbadanie jego sytuacji majątkowej na dzień składania wniosku oraz pominięcie obowiązującego stanu prawnego. Uzasadniając podniesione zarzuty wskazał, że organ nie dokonał analizy możliwości spłaty zadłużenia. Zdaniem skarżącego organ pominął załączone do odwołania postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] maja 2017 r. i wyrok WSA w Lublinie z dnia [...] listopada 2017 r. (sygn. akt I SA/Lu 780/17) oraz inne dowody, w tym zeznanie majątkowe złożone przed sądem powszechnym w sprawie o sygn. akt [...]. Wyjaśnił, że wezwanie organu do złożenia dodatkowych dokumentów w sprawie nie było sprecyzowane, w związku z czym w odpowiedzi na wezwanie organu wnosił o jednoznaczne wskazanie, jakich dokumentów brakuje. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Zarząd Województwa L. utrzymał w mocy decyzję L. A. W. P. z dnia [...] lutego 2019 r. Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie regulacji zawartej w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm. – dalej jako "u.f.p."), na wniosek zobowiązanego, właściwy organ może udzielać ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 u.f.p., polegających na umorzeniu należności w całości, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wyjaśnił znaczenie zwrotów "interes zobowiązanego" oraz "interes publiczny". Ważny interes dłużnika to sytuacja, gdy z powodów nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowej. Będzie to więc utrata możliwości zarobkowania, czy losowa utrata majątku. Nie można go utożsamiać z subiektywnym przekonaniem dłużnika. O istnieniu ważnego interesu dłużnika decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny. W odniesieniu do ważnego interesu zobowiązanego organ odwoławczy wskazał, że trzeba mieć też na uwadze względy społeczne, które wymagają, żeby zobowiązania były realizowane, a zobowiązany nie był pochopnie z nich zwalniany. Nie każde trudności finansowe uzasadniają zastosowanie ulgi w postaci umorzenia należności, lecz tylko takie, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanych i ich rodzin. Odnosząc się do zagadnienia "interesu publicznego" organ odwoławczy wyjaśnił, że jest to pojęcie o charakterze niedookreślonym, które powinno być interpretowane w odniesieniu do wartości konstytucyjnych. Przy wykładni interesu publicznego należy uwzględnić respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Interes publiczny nie może być utożsamiany z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o zasadności umorzenia kosztów. Przy ocenie tej okoliczności należy uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w konsekwencji całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę ponadto na uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej. Z istoty uznania administracyjnego wynika uprawnienie organu do swobody wyboru określonego rozstrzygnięcia, co nie oznacza dowolności, albowiem organ jest zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie występuje "ważny interes podatnika". Tymczasem do wniosku o umorzenie należności skarżący dołączył jedynie postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, w związku z czym organ wezwał stronę do złożenia wyjaśnień odnośnie aktualnej sytuacji finansowej oraz przedstawienia dodatkowych dokumentów potwierdzających, że ważny interes strony lub interes publiczny uzasadniają umorzenie należności. W odpowiedzi na wezwanie skarżący nie przedstawił żadnych nowych dowodów, które mogłyby posłużyć do zweryfikowania jego aktualnej sytuacji majątkowej. Ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że dostarczył wszelkie możliwe dokumenty określające jego stan majątkowy. W konsekwencji organ uznał, że nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Skarżący nie wykazał wystąpienia okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby umorzenie należności publicznoprawnych, do zwrotu których jest zobowiązany. Tymczasem w postępowaniu w przedmiocie umorzenia należności ciężar dowodzenia wskazanych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Wobec zaś braku współdziałania strony, organ pierwszej instancji oparł swoje ustalenia na zgromadzonym samodzielnie materiale dowodowym, a bierna postawa strony w wykazaniu swojego ważnego interesu oraz interesu publicznego ograniczyła możliwość zbadania przesłanek udzielenia wnioskowanej ulgi do czynności podejmowanych przez organ pierwszej instancji z urzędu. Organ podniósł również, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie umorzenia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego zostało wzięte pod uwagę przez organ I instancji, jednak okoliczności w nim przytoczone nie uzasadniły uwzględnienia żądania strony. Zwrócono uwagę, że zostało ono wydane, gdy skarżący nie pobierał jeszcze emerytury. Uwzględniając zaś wysokość emerytury uzyskiwanej przez stronę oraz żonę skarżącego, nie można było uznać, że wskazane kwoty uniemożliwiają normalną egzystencję dwuosobowej rodziny. Wzięto również pod uwagę okoliczności znane z urzędu, które wynikają z treści orzeczeń wydanych przez sądy powszechne w sprawie z powództwa A. Ż. przeciwko Województwu L. – L. A. W. P.. Organ wyjaśnił, że z postanowienia Sądu Apelacyjnego w L. I Wydział Cywilny z dnia [...] kwietnia 2018 r. ([...]) wynika, że skarżący nie jest osobą pozbawioną stałych dochodów, zaś argumenty podniesione w zażaleniu nie stanowią okoliczności uzasadniającej odstąpienie od obciążania go kosztami procesu. Z kolei z zażalenia skarżącego na zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w L. z dnia [...] listopada 2017 r. w powołanej sprawie postanowienie o kosztach wynika, że od 2014 r. skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej oraz że uzyskuje świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł miesięcznie. Pozostaje ponadto we wspólnym gospodarstwie z żoną, która uzyskuje świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł. Przytoczone okoliczności znajdują potwierdzenie w decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia [...] listopada 2017 r. (nr [...]) o przyznaniu skarżącemu emerytury. Wysokość świadczenia emerytalnego do wypłaty dla strony wynosi [...] zł miesięcznie. Dlatego organ uznał, że strona nie jest osobą pozbawioną stałych dochodów. Zwrócono także uwagę, że przejściowe trudności w spłacie należności nie mogą uzasadniać udzielenia najdalej idącej formy ulgi w spłacie zobowiązań publicznoprawnych. Powszechnie obowiązującą zasadą w polskim porządku prawnym jest obowiązek regulowania należności. Umorzenie należności pieniężnej w całości traktować należy jako instytucję o charakterze zupełnie wyjątkowym. Trudna sytuacja materialna strony sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem zobowiązanego. Przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie umorzenia należności badane są nie na dzień występowania z wnioskiem, ale na dzień orzekania. Organy pierwszej i drugiej instancji wydając decyzje biorą pod uwagę stan faktyczny prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Ponadto, na wniosek strony organ odwoławczy uwzględnił również decyzję Zarządu Województwa L. z dnia [...] października 2018 r., wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2019 r. w sprawie sygn. akt I GSK 978/18, wezwanie do zapłaty z dnia [...] marca 2019 r., wezwanie do wykonania orzeczeń sądowych z dnia [...] marca 2019 r. oraz pisma skarżącego wystosowane w odpowiedzi na wezwanie do zapłaty do L. A. W. P. oraz do Zarządu Województwa L. . Powyższe dokumenty nie przemawiają za uwzględnieniem wniosku o umorzenie należności. Z treści decyzji Zarządu Województwa L. z dnia [...] października 2018 r. odmawiającej skarżącemu umorzenia należności w wysokości [...] zł oraz odsetek od tej kwoty, do zwrotu których został zobligowany decyzją L. A. W. P. z dnia [...] lutego 2014 r., utrzymaną w mocy decyzją Zarządu Województwa L. z dnia [...] marca 2015 r. wynika, że organ uznał, iż skarżący nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej w sposób rzetelny. Zdaniem organu wyrok NSA z dnia [...] stycznia 2019 r. w powołanej wyżej sprawie oraz skierowane do skarżącego wezwania do zapłaty na rzecz organu określonych kwot zasądzonych tytułem zwrotu kosztów postępowań, w żaden sposób nie uzupełniają informacji o stanie majątkowym strony. Natomiast pisma skierowane przez skarżącego do L. A. W. P. i Zarządu Województwa L. w dniu [...] kwietnia 2019 r. zawierają prośbę o umorzenie należności z tytułu kosztów postępowań zasądzonych od skarżącego. Do tych pism załączył on kserokopię decyzji o waloryzacji emerytury z dnia [...] marca 2019 r., z której wynika, że emerytura po waloryzacji wynosi [...] zł, zaś po dokonaniu potrącenia egzekwowanych należności, wysokość świadczenia do wypłaty wynosi miesięcznie [...] zł. Skarżący nie jest zatem osobą pozbawioną środków do życia. Organ odwoławczy ocenił również okoliczności faktycznych sprawy pod kątem wystąpienia przesłanki interesu publicznego. Jego zdanie obciążenie państwa poprzez zastosowanie ulgi, o którą wnioskowała strona, byłoby możliwe wyłącznie w razie ustalenia, że stan faktyczny sprawy należy do wyjątkowych, a więc takich, w których sytuacja strony w sposób oczywisty wymaga, aby interes fiskalny państwa ustąpił miejsca interesowi dłużnika. W realiach niniejszej sprawy tego rodzaju okoliczności nie występują. Pomimo stosownego wezwania skarżący nie dostarczył żadnych dowodów pozwalających na ocenę zaistnienia przesłanek udzielenia wnioskowanej przez niego ulgi. Ponadto z kolejnych orzeczeń zapadających w sprawach ze skarg skarżącego przed WSA w Lublinie wynika, że konsekwentnie dokonuje on nierzetelnego przedstawienia swojej sytuacji i nie wykazuje wszystkich rzeczywistych źródeł utrzymania. Z treści uzasadnienia postanowienia z dnia [...] sierpnia 2015 r., w sprawie [...], powołując się na złożony wykaz majątku znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy [...] zwrócono uwagę, że skarżący dokonał sprzedaży nieruchomości (działek i mieszkań) znając wyniki postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez L. A. W. P.. W uzasadnieniu postanowienia podkreślone zostało, że wyzbył się składników swojego majątku mając świadomość, że wszczęte postępowanie administracyjne może doprowadzić do sporu. Wskazane czynności sprzedaży nieruchomości będących niewątpliwie wartościowymi składnikami majątku dokonywane były w momencie, w którym strona wiedziała o możliwości powstania obowiązku zwrotu udzielonego dofinansowania. Organ zwrócił także uwagę, że sytuacja w której znalazł się skarżący jest wynikiem nie nagłych, losowych zdarzeń, lecz jego własnych działań. Organ odwoławczy uznał również, że organ I instancji prawidłowo nie zastosował przepisów art. 55 i art. 56 ust. 1 pkt 3 u.f.p., które dotyczą możliwości umorzenia z urzędu należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny w sytuacji, gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. Należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, nie mają charakteru cywilnoprawnego, lecz zgodnie z art. 60 pkt 6 u.f.p. są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym. Przepis art. 56 ust. 1 pkt 3 u.f.p. nie znajdzie zatem w niniejszym przypadku zastosowania. Przesłanki udzielania ulg w spłacie niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym określa zaś art. 64 u.f.p. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. skarżący wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r., w której zarzucił, że została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w tym przede wszystkim: . art. 7 k.p.a. nakładającego na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a nie tylko wybranych jego fragmentów; . art. 77 § 1 k.p.a. w związku z tym, że orzeczenie wydane w ramach uznania administracyjnego powinno być uzasadnione w taki sposób, aby możliwa była kontrola przesłanek stanowiących podstawę jego wydania oraz aby orzeczenie wydane w sprawie realizowało zasadę przekonywania wynikającą z cytowanego przepisu; . art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm. – dalej jako "o.p."), w zakresie braku wykazania przez organ, że w ocenianej sprawie dalsze prowadzenie czynności egzekucyjnych wobec skarżącego nie prowadzi do naruszenia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego"; . art. 64 u.f.p., w zakresie niewłaściwego jego zastosowania w stosunku do zobowiązanego nie prowadzącego działalności gospodarczej i braku uwzględnienia jego powiązania z art. 56 u.f.p. W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a.") – o uchylenie w całości skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi. Uzasadniając zarzuty skargi skarżący wskazał, że jego dochody zostały przedstawione w sposób uniemożliwiający kontrolę. Wyjaśnił, że zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej z dniem [...] kwietnia 2014 r. i od tego czasu nie uzyskiwał dochodów, powołując się na dokumenty PIT za lata 2014, 2015 i 2016, wielokrotnie załączane do akt spraw prowadzonych przez organ. Wniosek o rozpatrzenie sprawy został złożony w dniu [...] października 2017 r., zatem nie mógł zawierać dokumentów z okresów następujących po tej dacie, a organ powołując się w decyzji na zdarzenia jakie powstały po złożeniu wniosku, nie zwrócił uwagi na utrwalone w wyrokach sądów administracyjnych stanowisko, że stan majątkowy wnioskodawcy bada się wyłącznie na dzień składania wniosku. Skarżący stwierdził, że ustalenie innych, niż wskazane przez niego źródeł utrzymania wymaga, by organ je wskazał lub podał podstawę takiego ustalenia. Skarżący zarzucił też organowi, że nie odniósł się do składanych przez niego oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania przy kolejnych sprawach: w sądach cywilnych, karnych i administracyjnych. Dokumenty te ukazują stale pogarszającą się jego sytuację materialną od 2014 r. do momentu uzyskania praw emerytalnych. Ponownie powołał się na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2017 r., w którym stwierdzono, że nie posiada on majątku, ani żadnych innych środków, z których można byłoby pokryć należności. Nie zgodził się z twierdzeniem organu, że świadomie wyzbył się majątku dokonując w lipcu i sierpniu 2012 r. sprzedaży nieruchomości, ponieważ znał negatywny wynik postępowania kontrolnego prowadzonego przez L. A. W. P.. Podniósł, że transakcji sprzedaży dokonał w lipcu i sierpniu 2012 r., zaś sporządzenie informacji pokontrolnej datowane jest na dzień [...] września 2012 r., zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego opatrzone jest datą [...] marca 2013 r., a odebrane przez skarżącego [...] marca 2013 r., zaś decyzja administracyjna została wydana dopiero po 2 latach od daty sprzedaży. Zdaniem skarżącego organ w sposób nieuprawniony nie uwzględnił, że stan majątkowy wnioskodawcy bada się wyłącznie na dzień składania wniosku i pominął jego deklaracje PIT za lata 2012-2014. Zarząd Województwa L. pominął zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wskazując organowi pierwszej instancji w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2019 r. (nr [...]), jakie rozstrzygnięcie powinna zawierać decyzja pierwszoinstancyjna. Wskazał również, że organ nie przeprowadził analizy jego możliwości płatniczych, które wynoszą [...] zł miesięcznie w porównaniu z miesięcznymi odsetkami w kwocie ok [...] zł, czy kosztami windykacji. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] lipca 2019 r., organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wskazując jednocześnie na bezzasadność podniesionych w niej zarzutów. Zdaniem organu, przy wydawaniu decyzji nie naruszono art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a decyzję podjęto dokładnie wyjaśniając stan faktyczny, po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, która opiera się wyłącznie na materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy i odnosi się do całokształtu zgromadzonych dowodów. Organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że jego dochody przedstawione zostały w sposób uniemożliwiający kontrolę. Wyjaśnił, że dokumenty PIT za lata 2014, 2015 i 2016 nie stanowiły podstawy wydania decyzji w niniejszej sprawie, bowiem nie zostały przez skarżącego dołączone do wniosku o umorzenie należności. Wniosek skarżącego nie zawierał dodatkowych załączników, za wyjątkiem postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] maja 2017 r., zaś skarżący nie przedłożył żadnych dodatkowych dokumentów potwierdzających jego sytuację majątkową również w odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że błędne jest stanowisko, jakoby badanie przesłanek umorzenia należności mogło być dokonywane wyłącznie na dzień złożenia przez stronę wniosku inicjującego postępowanie. Podniósł, że wbrew twierdzeniom skarżącego, odniósł się wyłącznie do jego aktualnej sytuacji majątkowej. Okoliczności zaś z których wynika, że strona sama wyzbyła się wartościowych składników majątku, nie zostały przez organ wzięte pod uwagę w kontekście oceny stanu majątkowego, miały natomiast na celu wyłącznie wykazanie, że w stanie faktycznym sprawy nie zaistniały wyjątkowe, niezależne od skarżącego zdarzenia, które przesądzałyby o istnieniu ważnego interesu zobowiązanego, zaś aktualna sytuacja majątkowa skarżącego wynika wyłącznie z jego własnych działań. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ wyjaśnił, że przedmiotem postanowienia Zarządu Województwa L. z dnia [...] stycznia 2019 r. było wyłącznie stwierdzenie, że L. A. W. P. przy rozpatrywaniu złożonego przez skarżącego wniosku dopuściła się bezczynności, w związku z czym ponaglenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. było zasadne. Zarząd Województwa L. zobowiązał L. A. W. P. wyłącznie do załatwienia sprawy w terminie w nim wyznaczonym i nie nakazał organowi pierwszej instancji podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 67a § 1 pkt 3 o.p. organ odwoławczy wskazał, że przepis ten nie stanowił podstawy wydania decyzji w niniejszej sprawie, zatem nie mógł zostać naruszony. Podstawę taką w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy o finansach publicznych. Również art. 56 u.f.p. nie mógł mieć zastosowania, bowiem określa przesłanki umorzenia w całości należności, o których mowa w art. 55 u.f.p., tj. należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny, zaś należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych ze środków europejskich stanowią, zgodnie z art. 60 pkt 6 u.f.p., środki publiczne stanowiące niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym. Ponadto – zdaniem organu – wbrew stanowisku skarżącego, analiza możliwości płatniczych zobowiązanego nie stanowi przesłanki podlegającej ocenie w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wniosku o umorzenie w całości należności publicznoprawnych. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, w którym organy rozpatrywały wniosek o umorzenie w całości należności, o których mowa w art. 60 pkt 6 u.f.p., badane są wyłącznie przesłanki określone w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p., tj. ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlegała oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie jest też dotknięta innego rodzaju wadami prawnymi branymi przez Sąd pod rozwagę z urzędu (art. 134 p.p.s.a.), które mogłyby stanowić podstawę jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była decyzja Zarządu Województwa L. z dnia [...] kwietnia 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję L. A. W. P. z dnia [...] lutego 2019 r., odmawiającą umorzenia skarżącemu należności oraz odsetek od tej należności z tytułu ustalonego uprzednio zwrotu środków europejskich. Powyższa decyzja została wydana w wyniku rozpatrzenia kolejnego wniosku strony o umorzenie należności oraz odsetek z tytułu dotacji podlegającej zwrotowi określonej w decyzji L. A. W. P. z dnia [...] listopada 2013 r. We wniosku skarżący podniósł, że nie posiada żadnego majątku oraz żadnych dochodów pozwalających na zaspokojenie ustalonych i przewidzianych do zwrotu środków. Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że należności których umorzenia domagał się skarżący stanowią niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, o których mowa w przepisie art. 60 pkt 6 u.f.p. W przepisie tym jako niepodatkowe należności budżetowe wskazano należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p., organ może na wniosek zobowiązanego umorzyć w całości taką należność w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym. Do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą, zgodnie z art. 67 u.f.p. stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Biorąc pod uwagę wskazane uregulowania należy stwierdzić, że decyzje wydawane na podstawie art. 64 ust. 1 u.f.p. mają charakter decyzji uznaniowych, a przesłankami warunkującymi dopuszczalność stosowania ulg w odniesieniu do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym są przesłanka ważnego interesu podatnika oraz przesłanka interesu publicznego. W sytuacji, gdy żadna z wymienionych przesłanek nie zostanie spełniona, organ nie ma możliwości wyboru konsekwencji prawnych i bezwzględnie zobowiązany jest odmówić przyznania tego rodzaju ulgi. Natomiast kontrola sądowa tego rodzaju rozstrzygnięć sprowadza się do zbadania tego, czy decyzja uznaniowa poprzedzona została prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz należytym wyjaśnieniem stanu faktycznego i prawnego sprawy. Sąd bada zatem, czy postępowanie przeprowadzono zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, w myśl której organy zobligowane są do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 77 k.p.a.), czy dowody oceniono zgodnie z zasadą ich swobodnej oceny (art. 80 k.p.a.) i czy zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Sąd bada również, czy wydane decyzje odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności czy uzasadnienie decyzji wskazuje przyczyny, dla których organ nie zastosował instytucji umorzenia istniejącej zaległości. Natomiast sam wybór rozstrzygnięcia dokonany na podstawie kryteriów celowości i słuszności pozostaje poza kontrolą sądu. Ponadto wskazać również należy, że Sąd dokonuje kontroli decyzji na dzień jej podjęcia. Dlatego nie zastępuje organu w rozpoznaniu wniosku o umorzenie i ma obowiązek przyjąć stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jej wydania przez organ. Biorąc pod uwagę treść przepisu art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. stwierdzić trzeba, że rozpatrzenie wniosku o umorzenie należności nakłada na organ obowiązek ustalenia w pierwszym rzędzie tego, czy w okolicznościach faktycznych danej sprawy występuje "ważny interes zobowiązanego" lub "interes publiczny", jako dwie równorzędne przesłanki w tym przepisie wymienione. Jak bowiem trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 335/13, działanie w ramach uznania administracyjnego nakłada na organ obowiązek wyważenia interesu publicznego z indywidualnym interesem strony, gdyż zobowiązuje go do tego art. 2 Konstytucji RP w każdym przypadku, w którym w sprawie ma zastosowanie norma prawna uzależniająca załatwienie sprawy od tzw. "uznania administracyjnego". Decyzja o charakterze uznaniowym musi więc odpowiednio wyważać interesy przeciwstawnych stron, interes obywatela z interesem publicznym, kierując się przy tym proporcjonalnością uwzględnienia obu rodzajów interesów (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 182/12). Pojęcia "ważnego interesu zobowiązanego" i "interesu publicznego" nie zostały przez ustawodawcę zdefiniowane. Z tego względu konkretną treść tych pojęć należy ustalać z uwzględnieniem okoliczności rozpoznawanej sprawy. Niemniej jednak o istnieniu ważnego indywidualnego interesu zobowiązanego oraz interesu publicznego decydują kryteria obiektywne, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią wartości. W orzecznictwie i piśmiennictwie prawniczym przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć zdarzenia losowe oraz sytuacje osobiste, rodzinne, zdrowotne czy też ekonomiczne (dotyczące majątku, dochodów, wydatków, możliwości płatniczych), które w okolicznościach konkretnego przypadku nie pozwalają na spłatę należności publicznoprawnych bez szczególnej dolegliwości dla zobowiązanego w postaci nadmiernego obciążenia finansowego, bądź innych ciężkich skutków. Jednocześnie pojęcia "ważnego interesu zobowiązanego" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonych należności, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Zdaniem Sądu, przy ocenie tej przesłanki należy też uwzględnić zachowanie samej strony. Z kolei przesłankę interesu publicznego interpretuje się jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. Jeszcze raz podkreślić należy, że decyzje uznaniowe podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Sąd nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, a zatem sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie czy organ administracji publicznej prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 1507/00). Decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona jedynie w przypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa materialnego czy procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli legalności zaskarżonych rozstrzygnięć według wskazanych wyżej reguł należy stwierdzić, że zarówno organ I instancji, jak również organ odwoławczy dokonały prawidłowej analizy wystąpienia przesłanki ważnego interesu dłużnika oraz interesu publicznego, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. W trakcie toczącego się postępowania administracyjnego organy niewadliwie rozpoznały wszystkie dostępne im dowody, na podstawie których zasadnie uznały, że skarżący nie wykazał wystąpienia przesłanki ważnego interesu zobowiązanego oraz należycie wyjaśniły przyczyny tego rodzaju rozstrzygnięcia. Bazując na dokumentach złożonych przez skarżącego oraz dokumentach włączonych do akt i znanych L. A. W. P. z urzędu organy ustaliły, że od 2014 roku skarżący nie prowadzi już działalności gospodarczej. Jak wyjaśnił organ, z załączonego do akt niniejszej sprawy zażalenia skarżącego na zawarte w wyroku z dnia [...] listopada 2017 r., [...], postanowienie Sądu Apelacyjnego w L. o kosztach postępowania wynika, że uzyskuje on świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł miesięcznie oraz, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie z żoną, która z kolei uzyskuje własne świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł. Powyższe okoliczności znajdują również potwierdzenie w załączonej do akt sprawy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia [...] listopada 2017 r. (nr [...]), o przyznaniu skarżącemu emerytury, z której wynika, że wysokość świadczenia emerytalnego przeznaczonego do wypłaty dla strony wynosi [...] zł miesięcznie. Organ odwoławczy wziął także pod uwagę nadesłaną przez skarżącego decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2019 r. o waloryzacji emerytury, z której z kolei wynika, że po waloryzacji jego emerytura wynosi [...] zł, zaś po dokonaniu potrącenia egzekwowanych należności wysokość świadczenia do wypłaty wynosi [...] zł miesięcznie. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w przypadku postępowania w sprawie wniosku o udzielenie ulgi, ciężar dowodzenia ciąży na zobowiązanym. To bowiem w interesie strony leży podanie do wiadomości organów wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz ich udokumentowanie. Specyfika postępowania w sprawie udzielenia ulgi polega na tym, że postępowanie wszczynane jest z inicjatywy strony i dotyczy jej indywidualnej sytuacji. To strona najlepiej orientuje się w swojej sytuacji materialnej i to ona ma obowiązek przedstawić organowi okoliczności przemawiające za uwzględnieniem jej wniosku. Nie jest w takiej sytuacji wystarczające subiektywne przekonanie dłużnika, że taki jest właśnie jego interes w uzyskaniu ulgi. Subiektywne przekonania wnioskującego muszą zostać poparte obiektywnie istniejącymi okolicznościami. W konsekwencji, w toku postępowania o przyznanie ulgi w postaci umorzenia należności wnioskujący powinien aktywnie uczestniczyć w postępowaniu i przedstawiać z własnej inicjatywy takie okoliczności i dowody, które przemawiają za wystąpieniem przesłanek do jej udzielenia. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że skarżący nie współpracował z organem w taki sposób, by przedstawić swoją rzeczywistą i aktualną sytuację majątkową w sposób rzetelny. Brak szczegółowych informacji uniemożliwiał dokonanie pełnej analizy bieżącej sytuacji finansowej strony w zakresie przyznania wnioskowanej ulgi w spłacie zobowiązań. Organ nie może bowiem w tego rodzaju sprawie opierać się na domniemaniach, ale na przedstawionym materiale dowodowym. W aktach sprawy nie ma zeznań podatkowych strony PIT za lata 2014, 2015 i 2016 oraz oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym, dochodach i źródłach utrzymania, które skarżący powołuje w skardze. Mimo wezwania organu do złożenia dodatkowych wyjaśnień i dokumentów potwierdzających ważny interes skarżącego w przyznaniu ulgi, strona powyższych dokumentów nie przedłożyła. Jednocześnie wnioskowała o załączenie w poczet materiału dowodowego szeregu innych dokumentów, to jest: decyzji Zarządu Województwa L. z dnia [...] października 2018 r., wyroku NSA z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt i GSK 978/18, wezwania do zapłaty z dnia [...] marca 2019 r., wezwania do wykonania orzeczeń sądowych z dnia [...] marca 2019 r. oraz pism wystosowanych w odpowiedzi na wezwania do zapłaty do LAWP oraz Zarządu Województwa L. , które jak słusznie zauważył organ w ogóle nie potwierdzają tego, że zaistniał ważny interes strony przemawiający za uwzględnieniem jej wniosku. Odnosząc się do postanowienia Naczelnika P. Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2017 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego należy zwrócić uwagę, że orzeczenie to zapadło prawie dwa lata przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Ponadto postanowienie to stanowi wyłącznie dowód nieuregulowania zobowiązań publicznoprawnych przez skarżącego, nie przesądzają zaś o jego późniejszej sytuacji materialnej. Tym bardziej, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, z późn. zm.), nie stanowi przeszkody do ponownego prowadzenia egzekucji po ujawnieniu nowych źródeł dochodu dłużnika. Sąd podziela pogląd organu, że problemy ze spłatą należności w 2017 r. nie mogły być utożsamiane z ważnym interesem zobowiązanego, usprawiedliwiając tym samym zwolnienie z konieczności wywiązywania się ze zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Zdaniem Sądu, oceniając spełnienie przesłanek wymienionych w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p., organ nie mógł pominąć faktu wyzbycia się przez skarżącego wartościowych składników jego majątku. Okoliczność ta miała wykazać, że w ustalonym przez organ stanie faktycznym nie pojawiły się wyjątkowe, niezależne od skarżącego zdarzenia, które przesądzały o zaistnieniu ważnego interesu zobowiązanego i przemawiały za uwzględnieniem wniosku skarżącego. Przyznanie preferencji wymienionych w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. stanowi szczególnego rodzaju pomoc państwa, ulgę stanowiącą odstępstwo od zasady równości i mającą zastosowanie wyłącznie w nadzwyczajnych okolicznościach faktycznych. Organ prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do zastosowania wnioskowanej przez skarżącego ulgi. Aktualna sytuacja majątkowa skarżącego wynika bowiem wyłącznie z jego własnych działań podjętych w jego indywidualnym interesie. Prawidłowo organ uznał również, że okoliczność, iż w latach 2014-2016 z uwagi na sytuację materialną skarżącego sądy powszechne dostrzegały konieczność przyznania mu pomocy prawnej z urzędu, nie ma znaczenia dla oceny przesłanek udzielenia skarżącemu wnioskowanej ulgi. Przede wszystkim ustalony w nich stan faktyczny nie odnosił się do aktualnej dla tej sprawy sytuacji materialnej skarżącego, a ponadto orzeczenia te wydane zostały na potrzeby postępowania sądowego i stosownie do art. 102 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 785, z późn. zm.), sąd badał jedynie oświadczenie strony pod kątem przesłanek określonych w tym konkretnie przepisie. Przyczyny te nie mogły zatem być brane pod uwagę przez organ na etapie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie. Jednocześnie należy zauważyć, że organ prawidłowo przyjął za miarodajny dla oceny sytuacji majątkowej strony stan faktyczny na dzień wydania decyzji. Organ odwoławczy związany jest stanem faktycznym i prawnym sprawy na dzień orzekania, a nie na dzień złożenia wniosku przez stronę. Od momentu złożenia wniosku do momentu wydania decyzji w sprawie może bowiem dojść do diametralnej zmiany okoliczności faktycznych, w tym sytuacji materialnej wnioskodawcy, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu za prawidłowy należało również uznać wniosek organów co do braku w sprawie przesłanki "interesu publicznego". Organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo wywiódł, że za "interes publiczny" należy uznać respektowanie wartości wspólnych dla społeczeństwa jako całości, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Zastosowanie ulgi jest możliwe wyłącznie w razie ustalenia, że stan faktyczny sprawy należy do wyjątkowych, a więc takich, w których sytuacja strony w sposób oczywisty wymaga, aby interes fiskalny Państwa ustąpił miejsca interesom dłużnika. Organ prawidłowo ocenił, że skarżący nie wykazał, aby jego interes, jako interes zobowiązanego do zwrotu pomocowych środków publicznych przeważał nad interesem publicznym. Ponadto w ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został zebrany przez organy prawidłowo. Analizując sytuację finansową skarżącego organ wziął pod uwagę całość materiału dowodowego zebranego w sprawie, zarówno dokumentację przedstawioną przez stronę, jak i zebraną przez organy obu instancji z zachowaniem wymogów wskazanych w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Jeszcze raz wypada przypomnieć, że postępowanie w sprawie wniosku o udzielenie ulgi poprzez umorzenie zobowiązań wymaga współdziałania strony z organem w kwestii wykazania okoliczności przemawiających za udzieleniem ulgi. Natomiast w przypadku braku takiej współpracy ze strony wnioskującego, organ musi oprzeć się na dostępnych mu dokumentach. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie merytorycznej decyzji, natomiast jego ocena dokonana została z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Organ rozważył wszystkie okoliczności sprawy, poddał je należytej i wnikliwej ocenie, a na tej podstawie wydał decyzję zgodną z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami prawa. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Okoliczność, że ocena zgromadzonych w sprawie dowodów doprowadziła organ do wniosków odmiennych od tych, które prezentowała strona nie oznacza, by organ uchybił przepisom procedury administracyjnej. Wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył również zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. Z powołanego przez skarżącego postanowienia Zarządu Województwa L. z dnia [...] stycznia 2019 r. (nr [...]) w żadnym razie nie można wyprowadzić należycie uzasadnionego wniosku, aby organ odwoławczy zasugerował konkretny sposób rozstrzygnięcia sprawy organowi I instancji. Powyższe postanowienie zostało wydane w wyniku pisma, które zostało przez organ potraktowane jako ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. We wskazanym wyżej postanowieniu organ odwoławczy stwierdził zaś, że L. A. W. P. dopuściła się bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego o umorzenie należności objętych decyzją Zarządu Województwa L. o z dnia [...] sierpnia 2014 r., oraz stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez co zobowiązał organ I instancji do załatwienia sprawy w terminie miesiąca od dnia otrzymania postanowienia, a także zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności. Również w uzasadnieniu tego postanowienia nie ma jakiejkolwiek wskazówek co do oczekiwanego wyniku postępowania przed organem I instancji. Wreszcie na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia przepisu art. 64 u.f.p. w powiazaniu z art. 56 u.f.p. Jak prawidłowo wyjaśnił organ odwoławczy, przepis art. 56 u.f.p. nie miał w ogóle w tej sprawie zastosowania, bowiem określa on przesłanki umorzenia należności, o których mowa w art. 55 u.f.p., czyli należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny. Tymczasem należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych ze środków europejskich, których dotyczył wniosek strony, stanowią – stosownie do art. 60 pkt 6 u.f.p. – niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym. Dlatego też wniosek o umorzenie należności wynikającej z ostatecznej decyzji Zarządu Województwa L. z dnia [...] sierpnia 2014 r. mógł być rozpatrywany jedynie w kontekście spełnienia przesłanek wskazanych w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. W konsekwencji podsumowując powyższe rozważania Sąd stwierdza, że postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a dokonane ustalenia organu są spójne i logiczne oraz nie wykraczają poza zakres swobodnej oceny dowodów. Tym samym, w okolicznościach sprawy zasadnie organ uznał, że nie zachodziły przesłanki zastosowania art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a. u.f.p. skutkujące możliwością uwzględnienia wniosku. Sąd z urzędu nie dopatrzył się też naruszenia przez organ innych przepisów postępowania administracyjnego, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. mogłoby ewentualnie prowadzić do uwzględnienia skargi. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja odpowiada zatem prawu, a skarga okazała się bezzasadna. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.