III SA/Lu 384/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Starszy inspektor Maria Filipek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] czerwca 2000 r. B. S. zarejestrował się jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. Podczas kolejnej wizyty w tym Urzędzie w dniu [..] grudnia 2008 r. został mu wyznaczony termin obowiązkowego zgłoszenia się w dniu [...] lutego 2009 r. Termin ten został podany do wiadomości w indywidualnej "Karcie stawiennictwa w PUP Kraśnik" i jego przyjęcie do wiadomości B. S. potwierdził własnoręcznym podpisem. W dniu [...] lutego 2009 r. B. S. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. Do Urzędu zgłosił się w dniu [...] lutego 2009 r. i złożył pisemne oświadczenie, że nie zgłosił się w wyznaczonym terminie z powodu ataku bólu spowodowanego chorobą. Wyjaśnił, że jej ostrość i gwałtowność uniemożliwiają wizytę u lekarza rodzinnego. Organ I instancji poinformował B. S. o konieczności udokumentowania niezdolności do pracy z powodu choroby zaświadczeniem lekarskim na druku ZUS ZLA. Stronę zobowiązano do przedłożenia takiego dokumentu do dnia [...] marca 2009 r. W dniu [...] lutego 2009 r. B. S. przedłożył pisemne wyjaśnienia na temat przyczyn swojej nieobecności w dniu [...] lutego 2009 r. oraz zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu [...] lutego 2009 r. przez Centrum Medycyny Rodzinnej w K., potwierdzające dolegliwości zdrowotne i konieczność leczenia. W dniu [...] marca 2009 r. B. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do stawiennictwa w Urzędzie Pracy w dniu [...] lutego 2009 r. Po raz kolejny powoływał się na zły stan zdrowia i dolegliwości, które uniemożliwiły zgłoszenie się w wyznaczonym terminie. Organ I instancji nie usprawiedliwił nieobecności i decyzją z dnia [...] marca 2009 r. pozbawił B. S. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lutego 2009 r. z powodu niestawienia się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. B. S. wniósł od tej decyzji odwołanie, w którym podał, iż w terminie 7 dni poinformował Urząd Pracy o powodach swojego niestawiennictwa w dniu wizyty. Podniósł, iż przedłożone zaświadczenie lekarskie poświadcza zły stan zdrowia. Wskazał, że do tej pory zaświadczenia lekarskie wystawiane na zwykłym blankiecie stanowiły wystarczający dowód na usprawiedliwienie nieobecności, a składając oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej w dniu [...] lutego 2009 r. podał przyczynę swojej nieobecności i tym samym wypełnił regulację określoną w art. 75 § 2 k.p.a. oraz postąpił zgodnie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dodatkowo zarzucił, że do dnia złożenia odwołania, organ I instancji nie rozpatrzył jego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia podpisu na karcie stawiennictwa. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2009 r. (Nr[...]) Wojewoda uchylił powyższą decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda stwierdził, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, w sytuacji kiedy bezrobotny nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie od 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Zgodnie z art. 80 ust. 2 w/w ustawy, bezrobotni, z wyjątkiem odbywających leczenie w zamkniętych ośrodkach odwykowych, są obowiązani do przedstawiania zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby na druku określonym w odrębnych przepisach. Nieprzedstawienie zaświadczenia w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy. Artykuł 33 ust. 4 pkt 10 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie przedstawił zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby, o którym mowa w art. 80 ust. 2. Wojewoda wyjaśnił, iż z powyższych przepisów wynika, że w przypadku niestawienia się osoby bezrobotnej w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa następuje utrata statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy. W przypadku choroby, warunkiem usprawiedliwienia nieobecności - przy poinformowaniu w wymaganym okresie do 7 dni jest przedłożenie przez bezrobotnego zaświadczenia o niezdolności do pracy na druku ZUS ZLA. W przypadku jednak przedłożenia w tym terminie zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego niezdolność do pracy, a więc i do stawienia się w urzędzie pracy z powodu choroby na zwykłym blankiecie, ustawa przewiduje pozbawienie statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 10 ustawy, dotyczący pozbawienia statusu bezrobotnego, nie jest obwarowany sankcją utraty statusu na określony okres czasu. Bezrobotny legitymujący się "zwykłym" zaświadczeniem lekarskim może zatem dokonać ponownej rejestracji, po okresie choroby poświadczonej w tym zwolnieniu, o ile spełnia wymagane ustawą warunki do ponownego nabycia statusu bezrobotnego. Wojewoda argumentował dalej, że B. S. nie stawił się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie [...] lutego 2009 r., ale zgłosił się do Urzędu w okresie 7 dni, tj. w dniu [...] lutego 2009 r. Jako powód swojej nieobecności podał chorobę i wynikające z niej dolegliwości (gwałtowny atak bólu). Potwierdzeniem ogólnego stanu zdrowia jest przedłożone zaświadczenie lekarskie z dnia[...] lutego 2009 r., które nie zostało wystawione na wymaganym formularzu ZUS ZLA. Dlatego nie może stanowić ono podstawy do usprawiedliwienia nieobecności w oparciu o przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, bowiem nie odnosi się wprost do dnia wyznaczonej wizyty. Wojewoda stwierdził, iż organ I instancji nie ustalił jednakże, czy stan zdrowia B. S. uniemożliwił mu zgłoszenie się w dniu [...] lutego 2009 r. Wobec tego należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i zobowiązać stronę do przedstawienia dokumentu lekarskiego poświadczającego powyższą okoliczność. Następnie organ I instancji winien rozważyć możliwość zastosowania innej podstawy prawnej pozbawienia B. S. statusu bezrobotnego. Na marginesie Wojewoda zauważył, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują możliwości przywrócenia terminu do stawiennictwa w urzędzie pracy - czego B. S. domagał się we wniosku z dnia [...] marca 2009 r. Artykuł 58 k.p.a. - powołany przez stronę - dotyczy terminów procesowych i w tym trybie nie jest dozwolone przywracanie terminów prawa materialnego, a takim jest termin obowiązkowego zgłoszenia się w urzędzie pracy. W skardze sądowej B. S. podniósł, że decyzja Wojewody nie spełnia warunków określonych w art. 107 k.p.a., nie odnosi się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, pomija fakt, że decyzja Starosty K. nie zawiera uzasadnienia, Skarżący zarzucił, iż art. 33 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mówi o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym terminie i nie wymaga złożenie zwolnienia lekarskiego na druku ZUS ZLA. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Decyzję Wojewody wydano w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozpatrzenie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podstawę rozstrzygnięcia Starosty Kraśnickiego stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), przewidujący, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Jak wynika z akt sprawy skarżący powiadomił Urząd Pracy w K. w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w dniu [...] lutego 2009 r. Tego dnia B. S. nie stawił się w tym Urzędzie. Zgłosił się później bo w dniu [...] lutego 2009 r. i jako powód swojej nieobecności podał chorobę i wynikające z niej dolegliwości (gwałtowny atak bólu). Dowodziło tego przedłożone zaświadczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2009 r., które wprawdzie nie zostało wystawione na wymaganym formularzu ZUS ZLA, ale mogło stanowić podstawę do usprawiedliwienia nieobecności. W tych okolicznościach Starosta K. niesłusznie powołuje się na treść art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jako podstawę do pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego. Dlatego wyeliminowanie decyzji Starosty z obrotu prawnego było konieczne. Nie ma większego znaczenia, że przedmiotowe zaświadczenie nie odnosi się wprost do dnia wyznaczonej wizyty, skoro dowodem w sprawie są także pisemne wyjaśnienia skarżącego na temat nieobecności w Urzędzie Pracy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że skutek określony w przepisie art.33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia (...) ustawodawca połączył jedynie z nie wykazaniem przez bezrobotnego uzasadnionych przyczyn absencji ( zob. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2009r. sygn. akt I OSK 508/8 ) oraz usprawiedliwienie niestawiennictwa w wyznaczonym dniu w urzędzie pracy może być wykazane wszystkimi środkami dowodowymi, o których mowa w art. 75 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 lutego 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 11/08). Ponieważ organ I instancji nie ustalił ostatecznie, czy stan zdrowia B. S. rzeczywiście uniemożliwił mu zgłoszenie się w dniu [...] lutego 2009 r., wobec tego zlecone przez Wojewodę postępowanie wyjaśniające, mające na celu uzyskanie dodatkowych dowodów, w tym dokumentu lekarskiego poświadczającego powyższą okoliczność, mieściło się w granicach określonych prawem. Jak już wyjaśniono, przepis art. 138 § 2 k.p.a. przewiduje możliwość uchylenia skarżonej decyzji, kiedy rozpatrzenie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. W tym stanie rzeczy decyzja Wojewody nie narusza przepisów prawa. Obliguje ona organ I instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy, po jej wszechstronnym wyjaśnieniu. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.