III SA/Lu 39/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: odrzucić skargę. Skarżący jednym pismem wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi na dwie decyzje Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. Skarga na decyzję z [...] sierpnia 2010 r. została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/LU 39/11, natomiast skarga na decyzję z [...] sierpnia 2010r. została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Lu 38/11. W sprawie niniejszej, skarżący w dniu [...] września 2010r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożył odwołanie od decyzji z [...] sierpnia 2010 r., doręczonej [...] sierpnia 2010r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] sierpnia 2010 r. Na to postanowienie skarżący nie złożył skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z niżej przytoczonych powodów. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.). Należy zaznaczyć, że stosownie do art. 3 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. jedn. - Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051), z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego, można wnieść na akt administracyjny ostateczny, który został wydany w wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę przysługującego jej środka zaskarżenia (w niniejszej sprawie odwołania). Zatem sąd może rozpoznać merytorycznie skargę, która została wniesiona od decyzji po wyczerpaniu dwuinstancyjnego (dwuetapowego) postępowania administracyjnego, a nie bezpośrednio od orzeczenia wydanego w I instancji. Skarga złożona bezpośrednio od orzeczenia wydanego przez organ administracyjny I instancji do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna niezależnie od tego czy strona wyczerpała, czy też nie, przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 maja 2008r., nr II SA/Bk 721/07 Legalis). Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniesiona skarga dotyczy decyzji z [...] sierpnia 2010 r., wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa , a więc decyzji organu I instancji. W wyniku wniesionego przez skarżącego w dniu [...] września 2010r. odwołania od tej decyzji, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał w dniu [...] października 2010 r. postanowienie nr [...], w którym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie powyższe zawierało pouczenie, iż przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Jednakże, wbrew pouczeniu, skarżący nie zaskarżył do sądu orzeczenia organu II instancji, tj. postanowienia z [...] października 2010 r., na które przysługiwała skarga do sądu administracyjnego, ale orzeczenie organu I instancji, na które służyło odwołanie do organu II instancji. Zgodnie z art. 58 ( 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Do tych sytuacji należy zaliczyć m.in. wniesienie skargi do sądu bezpośrednio na orzeczenie organu I instancji, niezależnie od tego czy skarga dotyczy wprost aktu organu I instancji niepoddanego instancyjnej kontroli administracyjnej, czy też dotyczy bezpośrednio orzeczenia pierwszoinstancyjnego poddanego kontroli instancyjnej (merytorycznej bądź tylko formalnej). Zatem w przypadku, gdy strona nie skarży orzeczenia organu wydanego w wyniku instancyjnej kontroli administracyjnej, a orzeczenie pierwszoinstancyjne, skutkuje to obligatoryjnym odrzuceniem skargi. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.