III SA/Lu 4/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania E. O., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że w dniu 10 września 2007 r. zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony ze Szwajcarii samochód osobowy marki [...] wyprodukowany w 2000 r. Do zgłoszenia celnego dołączono m.in.: wystawiony przez [...] rachunek z dnia [...] września 2007 r. określający wartość pojazdu na kwotę 2.500 CHF oraz ocenę techniczną nr [...] z dnia [...] września 2007 r., wykonaną przez rzeczoznawcę R.K.. Zgłoszenie celne zostało przez organ celny przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym. W wyniku przeprowadzonej przez organ celny w trybie art. 78 § 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. Nr L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm. – dalej jako "WKC") kontroli zgłoszenia celnego stwierdzono, że wartość samochodu zadeklarowana w zgłoszeniu celnym rażąco odbiega od wartości podobnych pojazdów na rynku kraju eksportu. Organ celny ustalił, korzystając z katalogu szwajcarskiego EurotaxGlass's 2008, że cena pojazdu [...], rok produkcji 2000, na rynku szwajcarskim wynosiła 9.700 CHF. Cena ta znacznie odbiega od zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości transakcyjnej. Biorąc pod uwagę uszkodzenia pojazdu - na poziomie 50%, cena porównawcza pojazdu wynosić powinna 4.850 CHF. W związku z tym postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wartości celnej sprowadzonego pojazdu. W toku prowadzonego postępowania, organ celny powołał biegłego rzeczoznawcę samochodowego M.M., celem wydania pisemnej opinii polegającej na określeniu wartości rynkowej samochodu, w oparciu o cenę pojazdu podobnego do sprowadzonego przez skarżącą samochodu, wyprodukowanego poza Wspólnotą. Rzeczoznawca, na podstawie notowań rynkowych z katalogu "Pojazdy Samochodowe-Wartości Rynkowe IX-2007", określił wartość pojazdu na kwotę 46.700 zł. Po uwzględnieniu stosownych korekt wartość rynkową brutto pojazdu, będącego przedmiotem oceny, rzeczoznawca określił na kwotę 22.300 zł. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił niezaksięgowaną kwotę należności wynikających z długu celnego powstałego w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] września 2007 r. w wysokości 874 zł. Do obliczenia kwoty cła zastosował konwencyjną stawkę celną dla krajów trzecich w wysokości 10%. Wartość celną pojazdu ustalono na podstawie art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego na kwotę 6.248,78 CHF (14.729 zł) poprzez skorygowanie wartości rynkowej pojazdu o cło, marżę, podatek akcyzowy i podatek VAT. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Celnej podniósł, że w świetle postanowień Wspólnotowego Kodeksu Celnego podstawową regułą ustalania wartości celnej towaru jest oparcie się na wartości transakcyjnej, tzn. cenie faktycznie zapłaconej lub należnej za towary wtedy, jeżeli zostały sprzedane w celu wywozu na obszar Wspólnoty. Jednakże w pewnych wypadkach zasada ta doznaje ograniczeń i wartość transakcyjna nie może być wtedy przyjęta za wartość celną towaru. Podkreślono, że nawet w sytuacji, gdy w dniu zgłoszenia celnego funkcjonariusz celny nie kwestionuje prawidłowości deklarowanych przez importera danych zawartych w zgłoszeniu celnym, organ celny po stwierdzeniu, że dane te były nieprawidłowe może dokonać zmian w zgłoszeniu celnym. W niniejszej sprawie organ powołał się na pismo szwajcarskich władz celnych z dnia 29 grudnia 2010 r., z którego wynika, że nawiązały one kontakt ze sprzedawcą [...] i przekazały mu akta sprawy, jednakże nie podjął on współpracy z organem celnym. Powyższe było podstawą wątpliwości co do tego, czy zadeklarowana wartość celna stanowiła całkowitą faktycznie zapłaconą cenę za pojazd. Organ celny prowadząc postępowanie wyjaśniające w sprawie, dokonał porównania zadeklarowanej wartości celnej z ceną samochodu podobnego wyprodukowanego w 2000 r., oferowanego na rynku szwajcarskim. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (katalog szwajcarski EurotaxGlass's 2008 PW-CH 1/2008) wynika, że cena podobnego samochodu ww. marki wynosi 9.700 CHF. Po uwzględnieniu wskazanych w wycenie rzeczoznawcy korekt na poziomie 28,6 %, oraz innych korekt ustalono, że zadeklarowana wartość celna (2.500 CHF) jest ponad 2 razy niższa od wartości na rynku kraju eksportu (5.127 CHF). W takiej sytuacji w związku z rażącym zaniżeniem zadeklarowanej wartości celnej oraz brakiem odpowiedzi [...] na postawione przez szwajcarskie władze celne pytania odnośnie ceny sprzedaży, istniały przesłanki do zakwestionowania wiarygodności dołączonego do zgłoszenia celnego rachunku z dnia [...] września 2007 r. opiewającego na kwotę 2.500 CHF w zakresie uwidocznionej na nim ceny transakcyjnej. Wystąpienie uzasadnionych wątpliwości co do wiarygodności ceny transakcyjnej w rozumieniu art. 181a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. Nr L 235 z dnia 11 października 1993 r. ze zm. – dalej jako "RWKC") wskazywało na konieczność ustalenia wartości celnej inną metodą, niż metoda wartości transakcyjnej określona w art. 29 ust. 1 WKC. Powołując się na wyjaśnienia Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej organ stwierdził, że jedyną dopuszczalną metodą ustalenia wartości celnej w tej sprawie jest tzw. metoda ostatniej szansy (art. 31 ust. 1 WKC). Przy stosowaniu tej metody można oprzeć się na opiniach rzeczoznawców oraz na wyspecjalizowanych katalogach lub czasopismach zawierających ceny rynkowe pojazdów, w których wydawca zestawia średnie ceny pojazdów samochodowych na podstawie ogólnokrajowych badań rzeczoznawczych, prowadzonych w sposób fachowy przez specjalistów w dziedzinie motoryzacji (np. Eurotax, Info-Ekspert). W przypadku używanych pojazdów samochodowych ta metoda pozwala na właściwe uwzględnienie indywidualnych cech pojazdu używanego, również wtedy (albo szczególnie wtedy), gdy określone one zostają przez rzeczoznawcę w specjalistycznej opinii technicznej. Organ podkreślił, że z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 31 ust. 2 lit. a WKC, nie można było ustalić wartości celnej pojazdu na podstawie opinii technicznej nr [...] z dnia [...] września 2007 r. sporządzonej przez R.K., bowiem została ona wykonana na zlecenie strony i jako taka nie może w postępowaniu celnym stanowić dowodu. Organ uwzględnił opisane w opinii uszkodzenia pojazdu co dało podstawę do zastosowania korekty związanej z jego stanem technicznym. W ocenie organu strona bezpodstawnie podważa wiarygodność opinii technicznej z dnia [...] lipca 2012 r. sporządzonej przez biegłego M.M., który określił wartość rynkową pojazdu na podstawie notowań rynkowych z katalogu "Pojazdy Samochodowe - Wartości Rynkowe IX-2007" oraz korekt mających wpływ na wartość pojazdu. Zdaniem organu, biegły w dokładny i czytelny sposób przedstawił proces wyceny pojazdu marki [...]. W wycenie tej rzeczoznawca dysponował nie tylko danymi wynikającymi z oceny technicznej R.K., ale także protokołem oględzin pojazdu, oględziny zaś zostały przeprowadzone w obecności zgłaszającego. Podstawą opinii był również kosztorys naprawy tego samochodu według danych systemu Audatex (z płyty CD 1 A-M wydanie P09/2007). Oparcie się przez organy celne przy ustalaniu wartości celnej pojazdu na ww. wycenie biegłego było w tej sprawie uzasadnione i zgodne z art. 122 Ordynacji podatkowej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Skarżąca zarzuciła organom celnym: a) naruszenie prawa materialnego, w szczególności: ­ art. 29 ust. 1 WKC w zw. z art. 181a RWKC, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i tym samym wadliwe uznanie, że w sprawie nie można zaakceptować wartości transakcyjnej towaru, w sytuacji gdy prawidłowe zastosowanie powyższego przepisu prowadzi do uznania, iż wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna faktycznie zapłacona, a odstępowanie od wartości transakcyjnej jest możliwe tylko w sytuacjach wyjątkowych, które w sprawie nie zaistniały; ­ niewłaściwą wykładnię art. 181a ust. 1 RWKC, między innymi przez brak wyjaśnienia stronie "uzasadnionych wątpliwości" stojących u podstaw przyjętego trybu postępowania; ­ niewłaściwą wykładnię art. 78 ust. 3 WKC przez pominięcie w rozstrzygnięciu dyspozycji art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym; ­ b) naruszenie szeregu przepisów postępowania, tj. art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącej organ celny nie uzasadnił przekonująco wątpliwości pozwalających na odstąpienie od zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości transakcyjnej. Organ kwestionując wartość celną niesłusznie posłużył się ceną z serwisu internetowego EurotaxGlass's 2008 PW- CH 1/2008, gdyż jej zdaniem informacje internetowe nie mogą być źródłem wiedzy, czy dowodu. Nie podważono też wiarygodności dowodów dostarczonych przez stronę tj. rachunku, oceny technicznej R. K. oraz oświadczenia sprzedawcy - [...]. Zdaniem skarżącej organ celny ustalając wartość celną pojazdu błędnie nie uwzględnił regionalnej sytuacji rynkowej (współczynnika zbywalności) zastosowanej przez biegłego w opinii [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Dodatkowo zarzuca, że uzasadnienie decyzji organu celnego nie zawiera dokładnej analizy rozpoznawanej sprawy i nie wskazuje podstaw do wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Podnosi również błędną jej zdaniem "procedurę" przyjętą przez organy celne związaną z podziałem weryfikacji zgłoszenia celnego na dwa postępowania zakończone odrębnymi decyzjami tj. dotyczącej określenia niezaksięgowanej należności wynikającej z długu celnego oraz odrębnej dotyczącej podatków. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji – prawa nie naruszają. Na wstępie należy stwierdzić, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły – wskazane w tej decyzji – przepisy art. 20 ust. 1 i 3 lit. a i c, art. 31 i art. 78 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. Nr L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.; dalej jako WKC) oraz art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. Nr L 235 z dnia 11 października 1993 r. ze zm.; dalej jako RWKC). Zgodnie z tymi przepisami, po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą dokonać sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, czyli przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem celnym oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego lub kontroli przeprowadzonej po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji prawnej towaru, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 WKC, co do zasady, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana - o ile jest to konieczne - na podstawie art. 32 i 33, z zastrzeżeniem przypadków, które nie mają znaczenia w rozstrzyganej sprawie. Z przepisu art. 181a RWKC wynika, że jeżeli zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2, organy celne mają uzasadnione wątpliwości, iż zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, mogą odstąpić od ustalenia wartości celnej przywożonych towarów na podstawie wartości transakcyjnej. W tym stanie prawnym niezbędne jest więc odniesienie się w pierwszej kolejności do zasadności odstąpienia przez organy celne od uznania wartości celnej spornego pojazdu jako wartości odpowiadającej wartości transakcyjnej. W ocenie sądu, dowód z dokumentu urzędowego szwajcarskich organów celnych, z którego wynika, że podmiot sprzedający pojazd nie podjął współpracy z tymi władzami w celu potwierdzenia wiarygodności transakcji dotyczących tego samochodu (jednego z 82), prawidłowo został oceniony przez polskie organy celne jako potwierdzający występowanie w sprawie uzasadnionych wątpliwości co do wiarygodności ceny transakcyjnej - w rozumieniu art. 181a RWKC. Wątpliwości te znalazły potwierdzenie w wyniku dokonanego przez organy celne porównania wysokości cen pojazdów tej samej marki i rocznika co importowany pojazd z wartością pojazdu zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym, według katalogów branżowych (katalog szwajcarski EurotaxGlass Nr 01/2008). W wyniku powyższego organy celne zasadnie zwróciły uwagę na istnienie istotnych rozbieżności pomiędzy cenami katalogowymi oraz zadeklarowaną wartością importowanego pojazdu, co stanowiło wystarczającą przesłankę dla powstania uzasadnionych wątpliwości co do wiarygodności zadeklarowanej ceny transakcyjnej w rozumieniu art. 181a RWKC. Zauważyć należy, że odwołanie się przez organy celne do wskazanego wyżej katalogu służyło jedynie wstępnej weryfikacji wartości zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym i nie stanowiło podstawy do ustalenia wartości ostatecznie przyjętej w decyzji. Wynika to faktu, że katalogi branżowe są jedynie powszechnie uznawanym źródłem informacji o wartości pojazdów. Jednocześnie zauważyć należy, że dane zawarte w tego typu katalogach w zasadzie odnoszą się do cen uśrednionych, ustalanych na podstawie danych z wielu transakcji i z istoty nie operują cenami jednostkowymi. W konsekwencji zaaprobować należy wyrażoną przez organy celne ocenę, że w sprawie wystąpiły uzasadnione wątpliwości co do tego, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, a to pozwalało na odstąpienie przez te organy ustalanie wartości celnej przywożonego towaru z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. W tym stanie rzeczy zachodziła konieczność ustalenia przez organy celne wartości celnej towaru w oparciu o inne metody - określone w art. 30-31 WKC. Powołując się na wytyczne Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej, organ obszernie i przekonująco uzasadnił, że w przypadku importu używanych pojazdów jedyną możliwą do zastosowania metodą pozostaje metoda ostatniej szansy. Zauważyć przy tym trzeba, że Wyjaśnienia Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej nie są wprawdzie źródłem prawa, jednak stanowią podstawową dyrektywę interpretacyjną w zakresie przepisów WKC dotyczących ustalania wartości celnej, którą organy celne zasadnie – ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – uwzględniają w procesie stosowania tych przepisów. Metoda ostatniej szansy (art. 31 WKC) zakłada ustalanie wartości celnej towaru na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. i przepisów WKC. W przypadku importu używanych samochodów dostępne dane, o których mowa w art. 31 WKC, to według wytycznych wspomnianego Komitetu, m.in. informacje zawarte w branżowych katalogach motoryzacyjnych, a także opinie biegłych rzeczoznawców. W rozpoznawanej sprawie podstawą ustalenia przez organy celne ostatecznej wartości celnej pojazdu była wycena rzeczoznawcy inż. M.M. z dnia [...] lipca 2012 r. Przy określaniu wartości pojazdu rzeczoznawca przyjął wartość rynkową brutto pojazdu będącego przedmiotem wyceny, na dzień [...] września 2007 r., w wysokości 22.300 zł. Wartość określono na podstawie notowań rynkowych z katalogu "Pojazdy Samochodowe – Wartości Rynkowe IX-2007", zaakceptowanych przez wykonawcę opinii oraz korekt mających wpływ na wartość pojazdu. Rzeczoznawca dysponował wyceną techniczną R. K. wykonaną na zlecenie strony, protokołem oględzin pojazdu dokonanych w obecności zgłaszającego oraz kosztorysem naprawy samochodu. Organ celny, nie kwestionując ustaleń i wniosków zawartych w powyższej opinii, dokonał korekty ustalonej przez biegłego wartości pojazdu, uwzględniając wartość cła, marży, podatku akcyzowego i podatku VAT, a w konsekwencji ustalił wartość importowanego pojazdu na kwotę 14.729 zł. Owa wartość dała podstawę do określenia przez Naczelnika Urzędu Celnego - decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. - kwoty cła podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu, w wysokości 874 zł. W świetle powyższego uznać należy, że organy celne prawidłowo określiły wartość celną importowanego pojazdu, zarówno opierając się na trafnej wykładni zastosowanych przepisów prawa, jak i prawidłowo ustalając istotne okoliczności stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów procesowych, a mianowicie art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, stwierdzić należy, że zarzut ten jest bezzasadny. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zasadnie organ celny odmówił (postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r.; k. 45 akt administracyjnych) przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka A.M.. Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zauważyć trzeba, że okoliczność, iż świadek A. M. osobiście zapłacił sprzedawcy kwotę 2500 CHF, nie ma znaczenia dla sprawy, skoro organ prowadził postępowanie z uwagi na to, że właśnie ta cena (transakcyjna) - jednocześnie deklarowana przez skarżącą jako wartość celna sprowadzonego samochodu osobowego - z uwagi na jej wysokość odbiegającą istotnie od cen rynkowych, uzasadnia istnienie wątpliwości, co do tego, czy zadeklarowana wartość stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę w świetle art. 29 WKC. W sytuacji zaistnienia więc przesłanek określonych w art. 181a RWKC, obowiązkiem organu celnego jest ustalenie wartości celnej towaru w trybie określonym przepisami prawa celnego, z zachowaniem – wymaganej przez art. 191 Ordynacji podatkowej – zasady swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu organy celne w niniejszej sprawie należycie wykazały – o czym była już mowa wyżej – zasadność odstąpienia od stosowania metody wartości transakcyjnej, bowiem mogły mieć uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna pojazdu, wynikająca z ceny wskazanej w treści przedłożonej umowy sprzedaży, stanowi całkowitą, faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że podstawą dla tego stanowiska była istotna rozbieżność pomiędzy zadeklarowaną wartością celną pojazdu, a cenami tego rodzaju pojazdów na rynku kraju eksportu. Argument ten stanowi dostateczną podstawę do zakwestionowania zadeklarowanej wartości celnej opartej na wartości transakcyjnej. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone zgodnie z regułami proceduralnymi, z poszanowaniem praw strony i czynnym jej udziałem, a interpretacja przepisów prawa dokonana została zgodnie z zasadami ich wykładni, która nie budzi wątpliwości co do jej poprawności. Organy celne szczegółowo uzasadniły motywy swoich rozstrzygnięć, opierając się na wszechstronnie zebranym i rozważonym materiale dowodowym, z którego wyciągnęły logiczne wnioski. Owa ocena, prawidłowo odwołuje się do konkretnych ustaleń faktycznych, mających oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach, nie narusza granic swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Badając sprawę w pozostałym zakresie, sąd nie dopatrzył się uchybień, mogących stanowić podstawę uchylenia decyzji jako niezgodnej z prawem. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.