III SA/Lu 410/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2021 r., [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej - w zakresie wniosku A. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi postanawia: przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 lipca 2021 r. wezwano A. P. (dalej jako "skarżący") do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi, w terminie 7 dnia pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi skarżący odebrał osobiście w dniu 15 lipca 2021 r. Termin do podpisania skargi upłynął 22 lipca 2021 r. Mimo upływu terminu, brak skargi nie został uzupełniony. Postanowieniem z dnia 29 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. P.. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 8 października 2021 r. Skarżący wraz z zażaleniem na powyższe postanowienie wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że niedochowanie terminu do uzupełnienia braków przez skarżącego było niezawinione. Skarżący wskazał, że przesyłka, którą odebrał 15 lipca 2021 r. zawierała wyłącznie wezwanie do opłacenia skargi. Skarżący z postanowienia o odrzuceniu skargi dowiedział się o braku podpisu pod skargą. Do wniosku skarżący dołączył własnoręcznie podpisaną skargę. Zarządzeniem z dnia 25 października 2021 r. Sąd wezwał skarżącego do wskazania okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wyjaśnił, że nie otrzymał fizycznie wezwania do podpisania skargi. Przesyłka, którą odebrał w dniu 15 lipca 2021 r. zawierała wyłącznie wezwanie do opłacenia skargi, co też skarżący uczynił stawiając się osobiście w Sądzie. Podniósł, że z akt sprawy dowiedział się, że tą samą przesyłką nadana miała być też odpowiedź na skargę oraz wezwanie do uzupełnienia braku skargi poprzez podpisane skargi. Podkreślił, że w kopercie, którą dostał znajdowało się tylko jedno wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi – wezwanie do opłacenia skargi. Wniosek o przywrócenie terminu złożony przez skarżącego w niniejszej sprawie odpowiada wymogom określonym w przywołanych wyżej przepisach. Skarżący dopełnił jednocześnie czynności, której nie dokonano w wyznaczonym terminie, a także uprawdopodobnił okoliczność wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie przyjąć należy, że skoro skarżący uiścił wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł (k. 25), to prawdopodobnym jest, że z niewiadomych powodów nie otrzymał wezwania do uzupełnienia innych braków formalnych skargi. Prawdopodobne jest, że przesyłka sądowa z niewyjaśnionych przyczyn nie zawierała wezwania do podpisania skargi. Zaistniałe wątpliwości nie mogą obciążać strony, która dopełniła pozostałych obowiązków wynikających z nadesłanej korespondencji. Jeżeli istnieją wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy poprzez odrzucenie skargi, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (vide postanowienie NSA z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt II GZ 351/21 oraz powołane tam orzeczenia). W rozpoznawanej sprawie kwestię powyższych wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść strony, mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane konstytucyjnie prawo do Sądu - art. 45 Konstytucji RP (vide postanowienie NSA z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt II OZ 1150/09). W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.