III SA/Lu 434/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. J. i S. J. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów zgłoszonych do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 14 maja 2021 r., znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako "organ odwoławczy", "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania S. J. i J. J. (dalej jako "skarżący") utrzymał w mocy decyzję Starosty Świdnickiego (dalej też jako "organ I instancji", "Starosta") z 14 marca 2019 r. znak: [...], odrzucającą zarzuty zgłoszone do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym obrębu ewidencyjnego [...], jednostki ewidencyjnej [...] Gmina P. , w zakresie działek nr 66, nr 221, nr 224, nr 273 i nr 274. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy: W latach 2008-2011 została w oparciu o art. 24 a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz.1287 z późn. zm., aktualnie Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 powoływanej dalej także jako "P.g.k.") przeprowadzona z urzędu przez Starostę Świdnickiego modernizacja ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej [...] Gminy P. . Po uzgodnieniu projektu modernizacji przez Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, Starosta Świdnicki o wszczęciu postępowania zawiadomił zainteresowanych pismem z 15 grudnia 2008 r. W dniach od 8 marca do 26 marca 2010 r. w siedzibie Starostwa Powiatowego w Świdniku został wyłożony do zapoznania projekt operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej Gmina P. . W okresie wyłożenia projektu operatu J. J. zgłosił uwagi odnośnie powierzchni działek oznaczonych nr D, A, B, C, położonych w obrębie [...], będących przedmiotem jego własności. W wyniku rozpatrzenia uwag w sprawie powyższych działek, zastrzeżenia uznano za niezasadne – jak stwierdził Starosta Świdnicki – ze względu na nie wystąpienie rozbieżności w obliczonych powierzchniach geodezyjnych tych działek w stosunku do powierzchni ewidencyjnej. Po upływie terminu wyłożenia projektu operatu opisowo-kartograficznego, zgodnie z art. 24a ust. 8 P.g.k. projekt ten stał się operatem ewidencji gruntów i budynków. Informacja o tym została ogłoszona 15 lutego 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego Nr 21, poz. 561. J. J. pismem z dnia 16 marca 2011 r. zgłosił do modernizacji uwagi dotyczące powierzchni działek stanowiących jego własność oznaczonych nr: 66, 221, 224, 273, 274, położonych w obrębie [...]. Zarzuty dotyczyły niezgodności powierzchni tych działek zawartych w operacie "w stosunku do stanu rzeczywistego i określonego w zarysie uwłaszczeniowym" oraz ze stanem wykazanym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Do pisma strona dołączyła informację o działkach deklarowanych do płatności, wydaną przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z której wynikało że deklarowane do płatności działki zawierają maksymalny zwarty obszar o następujących powierzchniach: działka nr 66 - pow. 2,26 ha, działka nr 221 - pow. 0,22 ha, działka nr 222 - pow. 0,23 ha, działka nr 223 - pow. 0,06 ha, działka nr 224 - pow. 0,89 ha, działka nr 273 - pow. 1,07 ha i działka nr 274 - pow. 0,40 ha. Decyzją z 2 sierpnia 2013 r., Starosta Świdnicki odrzucił zgłoszone zarzuty. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w wyniku modernizacji nie uległy zmianie granice kwestionowanych działek oraz ich powierzchnie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego przychylił się do stanowiska organu I instancji i decyzją z 28 października 2013 r., utrzymał tą decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 10 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 15/14, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Świdnickiego z 2 sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy nie rozpatrzyły zarzutu zgłoszonego do działki nr 274, jak też nie wyjaśniły rzeczywistych powodów wykazywania przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) maksymalnego obszaru kwalifikowanego do płatności (PEG) w obrębie niektórych działek większego niż powierzchnia ewidencyjna tych działek, uznawana dotychczas przez organy za prawidłową, w świetle danych z ewidencji gruntów i budynków. Organ I instancji ponownie prowadząc postępowanie uzyskał od Oddziału Regionalnego w Lublinie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa informacje objęte wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku z 10 lipca 2014 r. na podstawie których wydał decyzję z 24 lutego 2017 r. ponownie odrzucającą zarzuty zgłoszone do modernizacji. W uzasadnieniu podniesiono, że przebieg granic przedmiotowych działek wykazano na podstawie § 36 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454 ze zm., aktualnie dnia 31 lipca 2021 r. utracił moc, Dz.U. z 2019 r., poz. 393, dalej jako rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków lub rozporządzenie), zaznaczając, iż w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków nie uległy zmianie ani granice działek ewidencyjnych ani też ich powierzchnie. Organ odwoławczy decyzją z 23 listopada 2018 r. uchylił decyzję organu I instancji. Organ II instancji zarzucił, że Starosta Świdnicki w przeprowadzonej modernizacji niewłaściwie zastosował § 82 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków odnośnie dopuszczalnych błędów średnich położenia punktów granicznych względem osnowy geodezyjnej 1 klasy, a kwestia powyższa miała istotny wpływ na proces ujawnienia danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i nie była przedmiotem rozpoznania i wyjaśnienia przez organ ewidencyjny. Organ II instancji podniósł również, że w toku postępowania przed organem I instancji nie zostało wyjaśnione dlaczego wykonawca pracy, w przypadku ustalenia, iż dane nie są wiarygodne nie przyjął procedury określonej w § 37 ust. 1 ww. rozporządzenia, co również miało istotne znaczenie dla sprawy. Kolejną, decyzją z 14 marca 2019 r., Starosta Świdnicki ponownie odrzucił zarzuty zgłoszone do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym obrębu ewidencyjnego [...], jednostka ewidencyjna [...] P. Gmina, w zakresie działek nr 66, 221, 224, 273 i 274. W uzasadnieniu podał, że dla nieruchomości oznaczonej nr 274 o pow. 0,55 ha Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku prowadzi księgę wieczystą [...] Na mocy umowy darowizny z 21 kwietnia 2015 r. J. J. darował na rzecz brata S. J. m.in. działki nr 66 - o pow. 2,25 ha, nr 221 - o pow. 0,23 ha, nr 224 - o pow. 0,90 ha, nr 273 - o pow. 1.04 ha, które zostały przyłączone do księgi wieczystej [...] Stan prawny przedmiotowych działek wykazanych w powyższych księgach wieczystych jest tożsamy z aktualnymi zapisami ewidencji gruntów i budynków. Organ pierwszej instancji uznał zastrzeżenia do modernizacji za niezasadne ze względu na niewystąpienie rozbieżności w obliczonych powierzchniach geodezyjnych przedmiotowych działek w stosunku do powierzchni ewidencyjnej. Jak podkreślił zgodnie z projektem kompleksowej modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla jednostki ewidencyjnej Gminy P. , w którym zostały określone zasady weryfikacji powierzchniowej obiektów ewidencyjnych, wykonawca prac miał obowiązek wykonania weryfikacji terenowej działek ewidencyjnych jedynie w przypadku gdy powierzchnia geodezyjna przekroczyła dopuszczalną odchyłkę. Dla przedmiotowych działek odchyłka pomiędzy powierzchnią ewidencyjną a powierzchnią geodezyjną mieściła się w tolerancji wymiaru określonych przepisami, dlatego też nie było obowiązku ustalenia granic. Ponadto z uwagi na fakt, że punkty graniczne wyznaczające przebieg granic przedmiotowych działek nie spełniały obowiązujących wówczas standardów, nie było możliwości wykazania powierzchni z precyzją zapisu do 0,0001 ha. Dlatego też pozostawiono zapis powierzchni działek z dokładnością do 0,01 ha, co zgodne było z projektem modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy P. uzgodnionym z Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 12 sierpnia 2008 r. Ponadto organ pierwszej instancji nadmienił, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 29 listopada 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2013 r., poz. 1551), ujawnione w bazie danych ewidencyjnych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia pola powierzchni działek ewidencyjnych, które obliczone zostały na podstawie innych danych niż współrzędne prostokątne płaskie lub na podstawie współrzędnych prostokątnych płaskich niespełniających kryterium dokładności określonego w § 62 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz które zapisane zostały w tej bazie z precyzją zapisu do 0,01 ha, zachowują ważność do czasu pozyskania przez starostę dokumentów upoważniających do wprowadzenia stosownych zmian w tej bazie danych i zawierających pola powierzchni działek ewidencyjnych obliczone na podstawie współrzędnych prostokątnych płaskich wyznaczonych z wymaganą dokładnością. Jak ponadto ustalił Starosta, granice i powierzchnie działek ewidencyjnych wykazane w urzędowych rejestrach ewidencji gruntów i budynków, prowadzonych przez organy geodezyjne na podstawie ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne nie muszą być tożsame z granicami i powierzchniami działek ewidencyjnych systemu LPIS. Bowiem dane z tego systemu i posiadane wskazywane przez ARiMR, po dokonaniu wielu przekształceń, wskazują na stan użytkowania a nie stan prawny działki ewidencyjnej. Decyzja ta została przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z 29 maja 2019 r. utrzymana w mocy. Organ odwoławczy uznał, że Starosta wypełnił zalecenia organu II instancji i dokonał powtórnie szczegółowej analizy dostępnych dokumentów, która wykazała, że w wyniku modernizacji nie uległy zmianie granice ewidencyjne kwestionowanych działek oraz ich powierzchnie, wykazywane tak od czasu założenia ewidencji gruntów i budynków. Z powyższą decyzją nie zgodził się J. J. i S. J., i pismem z dnia 15 lipca 2019 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wyrokiem z 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 394/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy stosując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 10 lipca 2014 r. prawidłowo objęły postępowaniem dotyczącym rozpatrzenia zarzutów do modernizacji działki nr 221, 224, 273, 66 oraz działkę nr 274, wcześniej pominiętą. Według Sądu, organy wypełniły również nałożony wyrokiem obowiązek wyjaśnienia, jakie są rzeczywiste powody wykazywania przez ARiMR maksymalnego obszaru kwalifikowanego do płatności (PEG) w obrębie niektórych działek, większego niż powierzchnia ewidencyjna tych działek, uznawana dotychczas przez organ za prawidłową w świetle danych ewidencji gruntów i budynków. Sąd uznał jednak, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa gdyż stanowisko organów o pozostawieniu zapisu powierzchni działek z precyzją do 0,01 ha jako zgodnego z projektem modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy P. , nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, a przede wszystkim w rzetelnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a., co uniemożliwia z kolei sądową kontrolę jej legalności. Istotne jest zdaniem Sądu to to, że analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ odwoławczy nie dokonał ani własnych ustaleń ani własnej merytorycznej analizy sprawy, w tym materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji nie przedstawiono żadnych wielkości. Organ nie odniósł się do żadnych wymiarów, położenia działek, danych dotyczących długości i szerokości poszczególnych działek z odniesieniem do położenia ich granic wraz z punktami granicznymi. Tymczasem w kontekście stawianych zarzutów wyjaśnienia jednak wymaga kwestia położenia punktów granicznych i dopuszczalnych odchyłek pomiędzy powierzchnią ewidencyjną a powierzchnią geodezyjną poszczególnych spornych działek. Z akt sprawy nie wynika ani jakie były założenia projektu modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy P. uzgodnione z Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 12 sierpnia 2008 r., do których odwołują się organy, ani jaki był wynik weryfikacji. Sąd nie mógł zatem skontrolować prawidłowości twierdzeń organu, że projekt kompleksowej modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla jednostki ewidencyjnej Gmina P. określał zasady weryfikacji powierzchniowej obiektów ewidencyjnych, zgodnie z którymi, jak twierdzi organ odwoławczy, wykonawca prac miał obowiązek do weryfikacji terenowej działek ewidencyjnych jedynie w przypadku, gdy powierzchnia geodezyjna przekraczała dopuszczalną odchyłkę, a skoro w okolicznościach niniejszej sprawy odchyłka pomiędzy powierzchnią ewidencyjną, a powierzchnią geodezyjną mieściła się w odchyłkach dopuszczalnych przepisami, to granice tych działek nie podległy ustaleniu. Sąd wskazał, że organ odwoławczy powinien wskazać konkretne dokumenty, na podstawie których organ I instancji przyjął, że dla działek o nr 66, 221, 224, 273 i 274 położonych w obrębie ewidencyjnym [...], odchyłka pomiędzy powierzchnią ewidencyjną, a powierzchnią geodezyjną mieściła się w odchyłkach dopuszczalnych przepisami, dlatego też nie było obowiązku ustalenia granic w postępowaniu modernizacyjnym. Nie wyjaśniono dlaczego nie zastosowano procedury przewidzianej § 37 ust. 1 rozporządzenia dla ustalenia przebiegu granic przedmiotowych działek. Sąd podkreślił również, że ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy podejmie stosowne rozstrzygnięcie, którego uzasadnienie z jednej strony umożliwi stronie skarżącej poznanie motywów, którymi kierował się organ administracji wydając decyzję, a z drugiej strony sądową kontrolę tego rozstrzygnięcia. Organ II instancji zobowiązany został do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i poczynienia własnych ustaleń faktycznych i odniesienia się do zarzutów powołanych przez stronę. W celu realizacji zaleceń Sądu sformułowanych w uzasadnieniu tego wyroku, Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zlecił Staroście Świdnickiemu przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu wyjaśnienia, na jakiej podstawie ustalono (naliczono) podczas modernizacji powierzchnię geodezyjną spornych działek i w jaki sposób dokonano obliczenia odchyłki pomiędzy powierzchnią ewidencyjną, a geodezyjną oraz dowodu, że odchyłka ta mieściła się w odchyłkach dopuszczalnych przepisami i dlaczego granice tych działek nie podlegały ustaleniu. Wystąpił również o przesłanie dokumentu przedstawiającego numeryczny opis granic przedmiotowych działek i obliczenia ich powierzchni, który ujawniono w wyniku modernizacji, a także uwierzytelnionych kopii aktualnych wypisów z rejestru gruntów dla działek nr 66, 221, 224, 273 i 274 położonych w obrębie ewidencyjnym [...] oraz kopię fragmentu aktualnej mapy ewidencyjnej z tego obszaru. Starosta Świdnicki wymagane przez organ II instancji dokumenty załączył do akt przy piśmie z dnia 23 lutego 2021 r. W następstwie przeprowadzonych działań, analizie całości zgromadzonej w niniejszej sprawie dokumentacji po ponownym rozpatrzeniu sprawy Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego dna 14 maja 2021 r. wydał zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ powołując się na treść zapisów projektu modernizacji stwierdził, że do zakresu prac dotyczących kompleksowej modernizacji ewidencji gruntów i budynków zastosowanie znajdują przepisy § 37 i § 38 rozporządzenia jedynie w przypadku braku danych geodezyjnych, ujawnionych błędów lub braku wiarygodności istniejących danych co do przebiegu granic działek ewidencyjnych. Ponadto wykonanie tych czynności ograniczone było do punktów granicznych, których położenie nie jest określone w materiale zgromadzonym w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym lub dane określające położenie tych punktów obarczone są niedopuszczalnymi błędami, nie wyeliminowanymi wcześniej podczas opracowywania wektorowej mapy ewidencyjnej. Z projektu modernizacji wynika również, że w zakresie powierzchni działek ewidencyjnych wykonawca miał obliczyć pole powierzchni geodezyjnej wg procedury podanej w § 6 instrukcji G-5, które następnie miało być poddane weryfikacji. W projekcie tym określono również sposób wykonania raportu rozbieżności i określono kryteria wykazania powierzchni działek w zależności od wartości atrybutów ZRD (źródło danych). Podano, że dla ZRD=1,2,3,5 pole powierzchni podaje się z dokładnością zapisu 0,0001 ha. Zaś dla ZRD=4,6,7,8,9 z dokładnością zapisu 0,01 ha, zaś pole powierzchni użytków gruntowych i klas gleboznawczych z dokładnością zapisu odpowiednią jak dla działek. Obowiązek weryfikacji terenowej działek ewidencyjnych następował jedynie w przypadku gdy powierzchnia geodezyjna przekraczała dopuszczalną odchyłkę. Organ odwoławczy ustalił, iż założenia zawarte w powyższym projekcie, mają uzasadnienie w obowiązujących w czasie wykonywania modernizacji przepisach prawa, w tym § 82 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) w brzmieniu z daty przeprowadzania modernizacji. Stosownie do założeń projektu modernizacji do sporządzenia numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych, wykonawca modernizacji miał obowiązek wykorzystania podczas prac istniejących materiałów i danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dlatego też granice przedmiotowych działek zostały przyjęte z dokumentacji źródłowej, którą stanowił operat z założenia ewidencji gruntów (operat [...]). W wyniku dokonanych czynności geodezyjnych posiadający stosowne uprawnienia do przeprowadzania tego typu prac geodeta uzyskał dla działek objętych niniejszym postępowaniem, dokładności punktów granicznych odpowiadających treści § 82 ust. 2 pkt 2 lit a rozporządzenia. W niniejszym przypadku na 24 punkty graniczne dla przedmiotowych działek - dla 5 punktów atrybut BPP (błąd położenia punktu) ma wartość 5 - błąd położenia 1,51 - 3,00 m, dla pozostałych ma wartość 3 - błąd położenia 0,31 - 0,60 m. Zatem jeśli nie można było określić położenia wszystkich punktów granicznych z dokładnością większą niż 3,0 m - w obrębach wiejskich, należało pozostawić zapis powierzchni działek z precyzją do 0,01 ha, co również było zgodne z projektem modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy P. . Organ stwierdził, że punkty załamania granic przedmiotowych działek opisane są współrzędnymi określonymi w obowiązującym układzie współrzędnych i były wprowadzone na mapę numeryczną przed modernizacją. Powierzchnie wyliczone w oparciu o te współrzędne wynoszą: powierzchnia działki nr 224 wyliczona na podstawie współrzędnych wynosi 0,9192 ha, natomiast powierzchnia wykazana w rejestrze ewidencji gruntów 0,90 ha. Powierzchnia działki nr 66 wyliczona ze współrzędnych wynosi 2,2174 ha, gdzie powierzchnia tej działki wykazana w rejestrze ewidencji gruntów wynosi 2,25 ha, działki nr 273 wyliczona ze współrzędnych wynosi 1,0650 ha, a w rejestrze ewidencji gruntów wpisano 1,04 ha, działki nr 221 wyliczona ze współrzędnych wynosi 0,2319 ha, a w rejestrze ewidencji gruntów wpisano 0,23 ha, działki nr 274 wyliczona ze współrzędnych wynosi 0,5427 ha, a w rejestrze ewidencji gruntów wpisano 0,5500 ha. Z raportu rozbieżności pomiędzy powierzchnią geodezyjną i ewidencyjną, który zawiera obliczone (zgodnie z założeniami projektu modernizacji) maksymalne odchyłki dopuszczające pozostawienie w ewidencji gruntów powierzchni dotychczasowej w przypadku, gdy ta mieści się w dopuszczalnych odchyłkach wynika, że dla działki nr 66 obliczona odchyłka wynosi - 0,0326, a dopuszczalna to 0,0665, dla działki nr 221 obliczona odchyłka to 0,0019 a dopuszczalna 0,0020, dla działki nr 224 obliczona odchyłka to 0,0192, a dopuszczalna 0,0276, dla działki nr 273 obliczona odchyłka to 0,0250, dopuszczalna 0,0319, dla działki nr 274 obliczona odchyłka to 0,0073, zaś dopuszczalna 0,0163. Zdaniem organu przedstawione zapisy potwierdzają, że odchyłka pomiędzy powierzchnią ewidencyjną, a powierzchnią geodezyjną mieściła się w odchyłkach dopuszczalnych i dlatego granice tych działek nie podległy ustaleniu, a powierzchnia działek została utrzymana zgodnie z dotychczasową powierzchnią tych działek (zgodnie z § 82 ust. 4 ww. rozporządzenia), z precyzją zapisu do 0,01 ha co odpowiada założeniom projektu modernizacji. Odnośnie zaś przebiegu granic działek ewidencyjnych o nr 66, 221, 224, 273 i 274 położonych w obrębie ewidencyjnym [...] w zmodernizowanym operacie ewidencyjnym, wykonawca dokonał ich ujawnienia zgodnie z założeniami projektu modernizacji. Przebieg granic działek ewidencyjnych dla tego obrębu opracowano na podstawie zdjęć lotniczych uczytelnionych w 1957 r., a następnie wykonano w 1964 r. mapę ewidencyjną, obliczono powierzchnie działek oraz powierzchnie użytków gruntowych i konturów klasyfikacyjnych i sporządzono rejestr pomiarowo-klasyfikacyjny. Z rejestru pomiarowo-klasyfikacyjnego z 1964 roku wynika, że dla przedmiotowych działek obliczono i wykazano następujące powierzchnie: dla działki nr 66-2,24 ha, działki nr 221-0,23 ha, działki nr 224-0,90 ha, działki nr 273-1,04 ha, działki nr 274-0,55 ha. Natomiast w rejestrze pomiarowo-klasyfikacyjnym z 1976 r. (rejestr uwłaszczeniowy) wykazano następujące powierzchnie działek: nr 66-2,25 ha, nr 221-0,23 ha, nr 224-0,90 ha, nr 273-1,04 ha, nr 274-0,55 ha. Na podstawie ustawy z 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, w dniu 29 września 1975 został wydany na rzecz J. J. akt własności ziemi między innymi na ww. działki w oparciu o powyższy rejestr pomiarowo-klasyfikacyjny. Przebieg granic działek ewidencyjnych został wykazany na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] sporządzonej podczas zakładania ewidencji gruntów na podstawie wówczas obowiązujących przepisów prawa. Taki też przebieg granic utrzymano w procesie modernizacji. Organ drugiej instancji zgodził się ze stanowiskiem Starosty Świdnickiego, że dla działek o nr [...] i 274 położonych w obrębie ewidencyjnym [...], odchyłka pomiędzy powierzchnią ewidencyjną, a powierzchnią geodezyjną mieściła się w odchyłkach dopuszczalnych przepisami, dlatego też granice tych działek nie podległy ustaleniu. Powołując się na rozporządzenie podniósł, że wykazanie powierzchni nieruchomości z dokładnością do 0,0001 ha możliwe jest jedynie w przypadku, gdy atrybuty BPP dla punktów wyznaczających przebieg granicy nieruchomości zostały określone z wymaganą dokładnością. Z uwagi na fakt, iż punkty graniczne wyznaczające przedmiotowe działki nie spełniały obowiązujących standardów, granice działek nie podlegały ustaleniu i nie było możliwości zmiany ostrości zapisu powierzchni działek. Z tego względu pozostawiono wielkość powierzchni z precyzją do 0,01 ha, co było zgodne z założeniami w projekcie modernizacji ewidencji gruntów i budynków Gminy P. . Organ odwoławczy przytaczając treść przepisu § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 29 listopada 2013 r., podkreślił że Starosta Świdnicki przedmiotowe rozstrzygnięcie wydał uwzględniając dokumentację geodezyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W skardze na decyzję organu odwoławczego S. J. działający w swoim imieniu oraz jako pełnomocnik brata J. J. zarzucił "sztuczne wprowadzenie przez Urząd Samorządowy jakim jest Starostwo Powiatowe w Świdniku oraz przez Urząd Państwowy jakim jest Państwowy Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie granic jednostronnie spornych tam gdzie sporu nigdy wcześniej nie było i obecnie nadal nie ma oraz wywłaszczanie na rzecz innych osób i bez należnego odszkodowania narusza art. 21 ustawy zasadniczej jaką jest Konstytucja. Działania przeciwne - sprzeczne z tym artykułem mają charakter wyraźnie korupcyjny oraz przestępczy wobec stanowionego prawa i wartości głoszonych przez Polskie Państwo". W uzasadnieniu skargi przedstawił historię swojej rodziny w kontekście posiadania gospodarstwa rolnego oraz dane liczbowe dotyczące m.in. przedmiotowych działek gruntu. Uważa, że "aby rozbieżności w zakresie położenia granic wprowadzone w latach 2008-2010 miały jakąś wartość prawną to powinny być stosowne dokumenty na ich uprawomocnienie lub też pisemne zgody właścicieli gruntów na ich wprowadzenie". Ponadto chciałby wiedzieć dlaczego dokumenty te nie zostały ujawnione i dlaczego skarżący o tym nie wiedzieli. Podtrzymał również wszystkie stawiane dotychczas zarzuty przeprowadzonej modernizacji gdyż "zawyżanie ilości hektarów przeliczeniowych, nadal wpływa na wysokość naliczanych podatków gruntowych co generuje szereg procesów odwoławczych od wystawianych decyzji (nakazów płatniczych)". W dalszej części skargi opisuje i stawia zarzuty ostatecznej decyzji Starosty Świdnickiego znak: [...] z dnia 13 sierpnia 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją było rozpatrzenie zarzutów skarżących do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, ujawnionych w operacie opisowo - kartograficznym, sporządzonym w związku z modernizacją operatu ewidencji gruntów i budynków dla gminy P. . Podstawę prawną podjętych w sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ww. ustawy, informacje powyższe, jak również informacje dotyczące podmiotów ewidencji i pozostałych danych, o których mowa w ust. 2, 3 i 3a przepisu art. 20 zawiera operat ewidencyjny, składający się z bazy danych, oraz zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych. Według regulacji 24a ust. 1 powoływanej ustawy Starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. Pojęcie modernizacji ewidencji gruntów i budynków precyzuje przepis § 55 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków (obowiązywał w okresie przeprowadzenia modernizacji do 31 lipca 2021), zgodnie z którym modernizacja ewidencji to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu: 1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia; 2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu; 3) poprawy funkcjonowania informatycznego systemu obsługującego bazę danych ewidencyjnych. Dalsze postanowienia art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne regulują tryb postępowania mającego na celu przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków, terminy zgłaszania uwag do danych zawartych w projekcie operatu opisowo-kartograficznego i zarzutów do operatu, oraz sposób i formę załatwiania przez organ prowadzący modernizację uwag i zarzutów. Zgodnie z art. 24a ust. 2 ww. ustawy starosta podaje do publicznej wiadomości informację o rozpoczęciu prac geodezyjnych oraz informuje o trybie postępowania związanego z modernizacją ewidencji gruntów i budynków. Informacje, o których mowa w ust. 2, podlegają wywieszeniu na okres 14 dni na tablicy ogłoszeń w siedzibie starostwa powiatowego (ust. 3). Projekt operatu opisowo-kartograficznego podlega, na okres 15 dni roboczych, wyłożeniu do wglądu osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, w siedzibie starostwa powiatowego (ust. 4). Starosta informuje o terminie i miejscu wyłożenia, o którym mowa w ust. 4, poprzez wywieszenie tej informacji na tablicy ogłoszeń w siedzibie starostwa powiatowego i właściwego urzędu gminy, na co najmniej 14 dni przed dniem wyłożenia, oraz ogłoszenia jej w prasie o zasięgu krajowym (ust. 5). Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 4, projekt operatu opisowo-kartograficznego staje się operatem ewidencji gruntów i budynków. Informację o tym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa (ust. 8). Ustawa w art. 24a ust. 6 przewiduje możliwość zgłaszania uwag do danych zawartych w projekcie, lub zarzutów do operatu - ust. 9 - w zależności od etapu prac modernizacyjnych. Sposobem załatwienia uwag do projektu operatu modernizacji gruntów i budynków jest udzielenie przez organ informacji o sposobie ich rozpatrzenia oraz uczynienie w protokole wzmianki o treści uwag i sposobie ich rozpatrzenia (ust. 7), natomiast o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji (ust. 10). Zarzuty zgłoszone po terminie określonym w ust. 9 traktuje się jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków (ust.12). Zgodnie z treścią § 35 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji są: 1) materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym; 2) wyniki pomiarów fotogrametrycznych; 3) wyniki terenowych pomiarów geodezyjnych; 4) dane zawarte w innych ewidencjach i rejestrach, prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez: sądy, organy administracji publicznej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne; 5) dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne; 6) dane zawarte w dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej; 7) wyniki oględzin. Z kolei według regulacji § 36 ww. rozporządzenia, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: 1) w postępowaniu rozgraniczeniowym; 2) w celu podziału nieruchomości; 3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów; 4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości; 5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej; 6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków; 7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji; 8) w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych. Natomiast według § 37 rozporządzenia w przypadku braku dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, przede wszystkim zauważyć należy, że jest ona po raz trzeci przedmiotem rozpatrzenia przez tutejszy Sąd i w pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii zastosowania się przez organy do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w poprzednim wyroku uchylającym decyzję L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego czyli wyroku z 20 sierpnia 2020 r. zapadłym w sprawie sygn. akt III SA/Lu 394/19. Dla porządku należy w tym miejscu po raz kolejny przypomnieć treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie organu administracji publicznej oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oznacza, że w tym zakresie nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi w tym orzeczeniu. Celem wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku jest więc wytyczenie kierunku działań organów przy ponownym załatwieniu sprawy (por. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I GSK 2395/05, Legalis). W konsekwencji organ ponownie rozpatrując sprawę powinien przyjąć wskazówki wynikające z wykładni dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w taki sposób, który uwzględnia rozumowanie interpretacyjne zawarte w uzasadnieniu wyroku uchylającego. W ocenie Sądu, organ w pełni zastosował się do wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z 20 sierpnia 2020 r. i nie popełnił ponownie błędów, które zadecydowały o uchyleniu poprzedniego rozstrzygnięcia w sprawie, czyli decyzji z 29 maja 2019 r. W szczególności organ uzupełnił materiał dowodowy o projekt modernizacji uzgodniony w piśmie z 12 sierpnia 2008 r. przez Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oraz o dokument zawierający numeryczny opis granic przedmiotowych działek i obliczenia wynikającej z niego powierzchni nieruchomości. Całościowo rozpatrzył i prawidłowo ocenił materiał dowodowy i poprawił niedoskonałości występujące w decyzji organu I instancji. Co więcej, należy zwrócić uwagę, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku z 20 sierpnia 2020 r. są wiążące nie tylko dla organu, ale również dla Sądu, który rozpoznaje sprawę ze skargi na decyzję organu wydaną wskutek uchylenia przez Sąd poprzednio wydanej w sprawie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylając poprzednio zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, w uzasadnieniu swojego wyroku z 20 sierpnia 2020 r. zapadłym w sprawie sygn. akt III SA/Lu 394/19 – co istotne dla rozstrzygnięcia sprawy – uznał, że stanowisko organów dotyczące działek o nr 66, 221, 224, 273 i 274 położonych w obrębie ewidencyjnym [...] w jednostce ewidencyjnej Gmina P. o braku obowiązku ustaleniu ich granic z uwagi na to, iż odchyłka pomiędzy powierzchnią ewidencyjną a powierzchnią geodezyjną mieściła się w odchyłkach dopuszczalnych przepisami, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, a przede wszystkim w rzetelnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Sąd zauważył, że organ odwoławczy nie tylko naruszył wskazany powyżej art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. ale przede wszystkim naruszył jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał również, że organ odwoławczy nie dokonał własnych ustaleń oraz własnej merytorycznej analizy sprawy, w przedstawionym przez organ pierwszej instancji materiale dowodowym. Z akt sprawy nie wynika ani jakie były założenia projektu modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy P. uzgodnione z Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 12 sierpnia 2008 r., do których odwołują się organy, ani jaki był wynik weryfikacji. Sąd wydając ww. wyrok zaakceptował zaś stanowisko organów co do argumentów dotyczących różnicy w wykazywaniu przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa maksymalnego obszaru kwalifikowanego do płatności (PEG) w obrębie niektórych działek większego niż powierzchnia ewidencyjna tych działek, uznawana dotychczas przez organ za prawidłową w świetle danych ewidencji gruntów i budynków. Powołując się na pismo z ARiMR z 16 lutego 2015 r. (k. 106-108 akt administracyjnych) wyjaśnił, że dane z ewidencji gruntów i budynków nie są wykorzystywane do celów określenia maksymalnego obszaru kwalifikującego się do otrzymania płatności. Dane alfanumeryczne dotyczące obszaru działki ewidencyjnej pochodzące z ewidencji gruntów i budynków, są wykorzystywane jedynie w zakresie unikalnej identyfikacji działki referencyjnej w przestrzeni geograficznej oraz jako dane dodatkowe umożliwiające detekcje zmian w sposobie użytkowania gruntu (przekształcenie użytkowania gruntów rolnych w inne nierolnicze użytkowanie). Z kolei granice i powierzchnie działek ewidencyjnych wykazane w urzędowych rejestrach ewidencji gruntów i budynków, powadzonych przez starostów na podstawie ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, nie muszą być tożsame z granicami i powierzchniami działek referencyjnych systemu LIPS, gdyż dane, choć zostały pozyskane z rejestru ewidencji gruntów i budynków to jednak poddawane były i są przez ARiMR wielu przekształceniom geometrycznym m.in. w celu dostosowania ich stanu do obrazu użytkowania gruntu widocznego na ortofotomapie i wskazują stan użytkowania, a nie stan prawny działki ewidencyjnej. Granice działek ewidencyjnych poddane ww. przekształceniom (granice odniesienia –GO) nie są już granicami działek ewidencyjnych z ewidencji gruntów i budynków. Według ARiMR nie jest zatem możliwe stawianie równości pomiędzy zbiorem danych wektorowych będącym w posiadaniu ARiMR, a danymi wektorowymi będącymi w posiadaniu organów prowadzących ewidencje gruntów i budynków. Z podanego przez ARiMR, w przedmiotowym piśmie, przykładu rozbieżności pomiędzy przebiegiem granic uzyskanych z ewidencji gruntów i budynków a aktualnie występującym w bazie LIPS co do działki nr 224 wynika rzeczywiście, iż granica działki referencyjnej nr 224 w LPIS jest znacznie większa niż tej działki ewidencyjnej wykazanej w ewidencji gruntów i budynków. ARiMR wskazała również, że nie zmienia w żaden sposób przebiegu granic ewidencyjnych ani ich granic prawnych, co jest poza jej kompetencjami. Co również istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie – odnosząc się do zarzutów skargi Sąd w ww. wyroku stwierdził, że zarzuty skarżących wykraczające poza rozpatrzenie zarzutów do modernizacji, które obejmowało działki oznaczone numerami: 66, 221, 224, 273 i 274 a dotyczące innych działek formułowane uprzednio i na obecnym etapie postępowania, czy zarzuty dokonania (sprostowania) numerów działek, nie mogą być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. Stanowisko organów, co do objęcia postępowaniem tylko tych numerycznie wskazanych działek jest zatem prawidłowe i zgodne ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Sądu z 10 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 15/14. Zdaniem Sądu, Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego rozpoznając sprawę po raz kolejny uzupełnił materiał dowodowy stosownie do wytycznych Sądu zawartych w sprawie sygn. akt III SA/Lu 394/19. Otrzymał od Starosty aktualne dane ewidencyjne obejmujące swym zakresem przedmiotowe działki oraz archiwalne wypisy z ewidencji gruntów i budynków zawarte w operacie z modernizacji, wykaz współrzędnych punktów granicznych dotyczących przedmiotowych działek wraz z ich atrybutami zawartych w dokumentacji z modernizacji, raport rozbieżności pomiędzy powierzchnią geodezyjną i ewidencyjną przedmiotowych działek i ich numeryczne rozliczenie konturów klasyfikacyjnych, wydruk numeryczny opisu granic i obliczenia powierzchni działek. Projekt modernizacji kompleksowej ewidencji gruntów i budynków dla jednostki ewidencyjnej gminy P. określił cele prac modernizacyjnych, którymi była min. modyfikacja danych ewidencyjnych oraz uzupełnienie istniejącej bazy danych ewidencyjnych zgodnie ze standardem SWDE ( format wymiany danych ewidencyjnych, którego szczegółowy opis znajduje się na GUGiK) w tym dostosowanie danych ewidencyjnych do standardu SWDE, uzupełnienie baz danych ewidencyjnych o dane dotyczące budynków i lokali, nadanie obiektom bazy danych ewidencyjnych identyfikatorów zgodnie z zasadami określonymi w Załączniku nr 1 do rozporządzenia (pkt. 2.2), przekształcenie map analogowych w postaci cyfrowe, wykonanie niezbędnych geodezyjnych pomiarów terenowych oraz oględzin (...). W punkcie 2 projektu wymieniono przepisy prawne mające zastosowanie do modernizacji. Natomiast punkt 3.1 projektu określał według jakich procedur technicznych mają zostać wykonane wszelkie opracowania geodezyjne min. wyszczególnił instrukcje: "G-1 Pozioma osnowa geodezyjna", "G-2 Wysokościowa osnowa geodezyjna", "G-3 Geodezyjna obsługa inwestycji", "G-4 Pomiary sytuacyjne i wysokościowe", "G-7 Geodezyjna ewidencja sieci uzbrojenia terenu" oraz instrukcję techniczną G-5 wprowadzoną Zarządzeniem Nr 16 Głównego Geodety Kraju w sprawie wytycznych techniczno-organizacyjnych dotyczących prowadzenia ewidencji gruntów i budynków z dnia 3 listopada 2003 r. Do sporządzenia numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych, wykonawca modernizacji miał obowiązek wykorzystania istniejących materiałów i danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Uzupełnieniem tego postanowienia było określenie, że wykonawca prac modernizacji ewidencji gruntów i budynków zobowiązany był zastosować procedurę ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych według § 37 i § 38 rozporządzenia wyłącznie w przypadku stwierdzenia braku danych geodezyjnych, stwierdzenia błędów lub braku wiarygodności do istniejących danych. Wykonanie tych czynności ograniczono do punktów granicznych, których położenie nie zostało określone w materiale zgromadzonym w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym lub dane określające położenie tych punktów posiadały błędy, nie wyeliminowane wcześniej podczas opracowywania wektorowej mapy ewidencyjnej (punkt 5 i 7.2 projektu). W projekcie modernizacji określono także kryteria wykazania powierzchni działek w zależności od wartości atrybutów ZRD (źródło danych), ma się to odbywać według procedury podanej w § 6 instrukcji G-5. Podano, że dla ZRD=1,2,3,5 pole powierzchni podaje się z dokładnością zapisu 0,0001 natomiast dla ZRD=4,6,7,8,9 z dokładnością zapisu 0,01 ha. Obowiązek weryfikacji terenowej działek ewidencyjnych następował jedynie w przypadku gdy powierzchnia geodezyjna przekraczała dopuszczalną odchyłkę ( punkt 7.3 projektu). Przedstawione założenia do modernizacji nie nakładały na wykonawcę obowiązku wykonania nowych pomiarów granic dla wszystkich działek gruntu gminy P. i na ich podstawie ustalenia powierzchni działek. Organ odwoławczy przytaczając stosowne obliczenia wskazał, że w przypadku wszystkich pięciu działek odchyłki powierzchniowe nie przekraczają odchyłki dopuszczalnej, liczonej według zasad i wzoru znajdujących się na k-26 założeń do projektu modernizacji, dlatego w operacie ewidencji gruntów należało ujawnić powierzchnie ewidencyjne: działki nr 224 to wielkość 0,90 ha, działki nr 66 to wielkość 2,25 ha, działki nr 273 to wielkość 1,04 ha, działki nr 221 to wielkość 0,23 ha, działki nr 274 to wielkość 0,55 ha. Wykonawca modernizacji wykorzystał odnośnie przedmiotowych działek istniejące materiały i dane państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - operat z założenia ewidencji gruntów nr 228/13/3/64. Powierzchnia wskazana powyżej jest konsekwencją faktu, iż od czasu założenia ewidencji nie uległy zmianie granice działek. Należy bowiem przypomnieć, że w zakresie wykazywania w ewidencji przebiegu granic działek ewidencyjnych obowiązuje szczególna regulacja. Zgodnie z § 36 rozporządzenia, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej w postępowaniach i stanach faktycznych wymienionych w powyższym przepisie, w punktach 1) - 8). Wyliczenie tam zawarte stanowi zamknięty katalog podstaw wykazywania przebiegu granic działek ewidencyjnych na mapie ewidencyjnej. Stosownie do § 82 ust. 2 pkt 2 lit a rozporządzenia ustalenia granic i pomiary punktów załamania linii granicznych działek ewidencyjnych dokonuje się w trakcie kompleksowej modernizacji ewidencji jeżeli: na podstawie istniejących materiałów, uzupełnionych pomiarem ograniczonej liczby punktów granicznych zidentyfikowanych w terenie i na mapie, nie można określić położenia tych punktów z dokładnością większą niż: a) 3,0 m względem najbliższych elementów szczegółowej poziomej osnowy geodezyjnej – w obrębach wiejskich. Wykonawca w wyniku dokonanych czynności geodezyjnych uzyskał dokładności punktów granicznych dla działek objętych niniejszym postępowaniem, stosownie do treści § 82 ust. 2 pkt 2 lit a. Organ przedstawił te wyliczenia i według na 24 punkty graniczne przedmiotowych działek - dla 5 punktów atrybut BPP (błąd położenia punktu) wynosi 5 - błąd położenia 1,51 - 3,00 m, a dla pozostałych ma wartość 3 - błąd położenia 0,31 - 0,60 m. Prawidłowo organ stwierdził, że jeśli nie można było określić położenia wszystkich punktów granicznych z dokładnością większą niż 3,0 m – w obrębach wiejskich, należało pozostawić zapis powierzchni działek z precyzją do 0,01 ha, co również było zgodne z projektem modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy P.. Dokonana przez organ odwoławczy analiza materiału dowodowego przedstawionego przez Starostę oraz sprawdzenie przeliczenia współrzędnych stanowiących podstawę wyliczenia powierzchni działek wykazała, że wykonawca modernizacji nie zmienił przebiegu granic działek, co nie doprowadziło do zmiany powierzchni działek. Również skontrolowany i szeroko omówiony w zaskarżonej decyzji raport rozbieżności zawierający obliczone zgodnie z założeniami projektu modernizacji wartości powierzchni geodezyjnej działki i wartości powierzchni ewidencyjnej wskazał, odchyłki maksymalne które mieszczą się w dopuszczalnych odchyłkach. Prawidłowo więc organ odwoławczy skonstatował, że odchyłka pomiędzy powierzchnią ewidencyjną, a powierzchnią geodezyjną mieściła się w odchyłkach dopuszczalnych określonych w założeniach projektu modernizacji i dlatego granice przedmiotowych działek nie podległy ustaleniu. Powierzchnia działek została utrzymana zgodnie z § 82 ust. 4 rozporządzenia i odpowiadała ich dotychczasowej powierzchni, z precyzją zapisu do 0,01 ha. Treść wszystkich dokumentów dostępnych w zasobie geodezyjnym i kartograficznym i analizowanych przez organy w toku postępowania oraz sporządzonych w związku z modernizacją jest konsekwencją istnienia danych wynikających z operatu założenia ewidencji, przyjętego do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr 228/13/3/64, które to dane do wydania zaskarżonej decyzji nie uległy zmianie. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że wbrew temu, co twierdzili w trakcie postępowania skarżący, wykonawca wykorzystał w pełni te dane z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Przebieg granic działek ewidencyjnych dla obrębu [...] opracowano na podstawie zdjęć lotniczych uczytelnionych w 1957 roku, a w 1964 roku wykonano na tej podstawie mapę ewidencyjną i obliczono powierzchnie działek oraz powierzchnie użytków gruntowych i konturów klasyfikacyjnych. Wtedy też sporządzono rejestr pomiarowo-klasyfikacyjny, który wykorzystano przy modernizacji. To na podstawie tego operatu poprzednik prawny skarżących w trybie ustawy z 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, w dniu 29 września 1975 r. otrzymał akt własności ziemi m.in. na przedmiotowe działki i wartość powierzchni z tego aktu uwidoczniona jest w ewidencji po modernizacji. Zdaniem Sądu, możliwe jest, że wraz z przeprowadzeniem modernizacji dokonuje się jednocześnie aktualizacji danych. Ma to miejsce wówczas, gdy istnieją i zostaną przedłożone organowi ewidencyjnemu stosowne dokumenty uzasadniające zmiany, wymienione w § 46 ust. 2 pkt 1-4 rozporządzenia (prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne i kartograficzne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych, dokumentacja architektoniczno-budowlana gromadzona i przechowywana przez organy administracji publicznej, ewidencje publiczne prowadzone na podstawie innych przepisów). W wyroku z dnia 9 sierpnia 2012 r., I OSK 1062/11, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że tryb zgłaszania zarzutów z art. 24 a ust. 9 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dotyczy tylko danych wynikających z operatu powstałego dla potrzeb przeprowadzenia modernizacji ewidencji i ogranicza zakres wnoszonych uwagi zarzutów do danych stanowiących zapisy nowe. Regulacja tej ustawy nie daje racjonalnych podstaw do przyjęcia poglądu, iż zamiarem ustawodawcy było, aby przy okazji modernizacji ewidencji można było skutecznie podnieść wszystkie zarzuty co do ewidencji gruntów. Będące jednocześnie poza zakresem i przedmiotem prowadzonej modernizacji. Dlatego też zdaniem Sądu w postępowaniu ewidencyjnym nie można rozstrzygać innych spraw związanych z podstawą wprowadzenia zmiany do ewidencji gruntów i budynków, w szczególności nie można prowadzić postępowania służącego ustaleniu tak jak chcą skarżący, czy zostali wywłaszczeni z części nieruchomości czy też nie. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi podnieść należy, że przywołana w skardze decyzja Starosty Świdnickiego z dnia 13 sierpnia 2014 r., znak: [...] nie była przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. Sąd stwierdza, iż mając na względzie całość argumentów zawartych w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej organu I instancji, organy administracyjne w pełni zrealizowały zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, odnosząc się obszernie i w sposób wyczerpujący do wskazanych wyżej dokumentów. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że odrzucenie przez Starostę zarzutów do modernizacji zgłoszonych przez skarżącego J. J. było prawidłowe. Jak bowiem wynika z powyższych ustaleń, wykonawca nie dokonał zmiany przebiegu granic, a różnica pomiędzy powierzchnią ewidencyjną, a powierzchnią geodezyjną mieściła się w odchyłkach dopuszczalnych określonych w założeniach projektu modernizacji. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżący nie zażądali przeprowadzenia rozprawy.