III SA/Lu 438/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. P. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 stycznia 2016 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że łączna wysokość nałożonych na niego kar wynosi 36.000 zł. Oprócz zaskarżonej decyzji skarżący wskazał dwie inne ostateczne decyzje Dyrektora Izby Celnej o wymierzeniu kary pieniężnej. Zdaniem skarżącego łączna wysokość kar uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie skarżącego zagrożeniem jest już sama wysokość kary, która jest znaczna. Ponadto skarżący podniósł, że odwrócenie skutków gospodarczych w przypadku wyegzekwowania kary pieniężnej jest znacznie trudniejsze, co pokazuje praktyka, niż późniejsze wyegzekwowanie prawomocnego wyroku sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Bez przywołania okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownego uzasadnienia popartego dowodami, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia wymienionych w tym unormowaniu warunków (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., FZ 104/04; z 28 kwietnia 2005r., II OZ 184/05; z 13 grudnia 2004 r.; z dnia 27 stycznia 2005 r.; z dnia 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005; z dnia 21 grudnia 2006 r.; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe uwagi do wniosku złożonego w badanej sprawie trzeba stwierdzić, że skarżący uzasadnia konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji znaczną wysokością kary, jaka wynika z trzech wskazanych przez niego decyzji organów celnych. Taka argumentacja nie jest wystarczająca, aby uznać, że skarżącemu grozi wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z zaskarżonej decyzji (oraz pozostałych dwóch powoływanych przez skarżącego) wynika obowiązek uiszczenia kwoty pieniężnej. Z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są z pewnością odwracalne. W szczególnych okolicznościach, zapłata kwoty pieniężnej, może rodzić niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci podważenia finansowych i majątkowych podstaw bytu przedsiębiorcy. Trzeba jednak wykazać istnienie takich szczególnych okoliczności a danej, konkretnej sprawie, w odniesieniu do konkretnej osoby skarżącego. W tym zakresie skarżący nie przedstawia żadnych argumentów, z których wynika, że jego sytuacja jest na tyle szczególna, iż zapłata kwoty pieniężnej tytułem kary administracyjnej może spowodować dla niego realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Bez podania jakichkolwiek szczegółowych argumentów w tym zakresie i poparcia ich stosownymi dokumentami, twierdzenia skarżącego są gołosłowne i nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, jego argumentacji nie wspiera powoływane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W obydwu postanowieniach z 26 maja 2015 r. (sygn. akt II GZ 220/15 i II GZ 222/15) NSA podtrzymał stanowisko sądu pierwszej instancji, stwierdzające, że skutkiem natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji (w połączeniu z innymi karami) będzie wzrost strat ekonomicznych przedsiębiorstwa, zaś ich następstwem będzie ograniczenie zakresu prowadzenia działalności gospodarczej i utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa. Analiza postanowień sądu niższej instancji (postanowienia WSA w Olsztynie z 19 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 215/15 i z 20 marca 2015 r., II SA/Ol 214/15) wskazuje na odmienny charakter spraw w porównaniu do badanej. W sprawach zawisłych przed sądem olsztyńskim wysokość kary jednostkowej i sumy kar nałożonych na skarżącą spółkę była nieporównywalnie większa (odpowiednio: ponad 224 tysiące zł i ponad 11,5 miliona zł), spółka przedstawiła dokumenty dotyczące swojego wyniku finansowego, ponadto głównym jej źródłem dochodu jest działalność w zakresie organizowania gier na automatach o niskich wygranych. W badanej sprawie – jak wynika z akt sprawy – skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację finansową, z których mogłoby wynikać, że zapłata kwoty kar mogłaby realnie wpłynąć na stabilność prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Trudno więc mówić o analogiach pomiędzy badaną sprawą i sprawami, w których zapadły powoływane przez skarżącego orzeczenia. Należy również zauważyć, że choć jednolitość orzecznictwa jest niewątpliwie wartością cenną, to jednak w Polsce nie obowiązuje system precedensowy i przyjęty przez określony sąd sposób rozstrzygnięcia podobnej kwestii prawnej nie obliguje innego sądu do zastosowania takiego samego rozwiązania. Ponadto linia orzecznicza prezentowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach jest raczej niekorzystna dla skarżących w sytuacjach, gdy tak jak w badanej sprawie, nie przedstawiają konkretnych argumentów ilustrujących ich sytuację majątkową i finansową oraz realny wpływ na ta sytuację konieczności uiszczenia kwoty kary (por. postanowienie NSA z 8 września 2015 r., II GZ 451/15; postanowienie NSA z 18 września 2015 r., II GZ 481/15; postanowienia NSA z 2 października 2015 r., II GZ 498/15, II GZ 500/15, II GZ 499/15; postanowienia NSA z 6 października 2015 r., II GZ 519/15, II GZ 517/15, II GZ 518/15, II GZ 514/15; postanowienie NSA z 13 października 2015 r., II GZ 548/15; postanowienie NSA z 14 października 2015 r., II GZ 562/15; postanowienie NSA z 15 października 2015 r., II GZ 575/15; postanowienia NSA z 16 października 2015 r., II GZ 579/15, II GZ 588/15, II GZ 583/15; zob. też kilkadziesiąt podobnych orzeczeń, wydanych w okresie od 8 września do 4 grudnia 2015 r. w sprawach wstrzymania wykonania decyzji nakładających kary za prowadzenie gier na automatach; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA; orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując powyższe rozważania należy jeszcze raz podkreślić, że skarżący nie podał żadnych argumentów, odnoszących się do jego indywidualnej sytuacji, przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji. Brak wskazania przez skarżącego argumentów wskazujących na spełnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia uwzględnienie wniosku. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.