III SA/Lu 45/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, I. K. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji może spowodować konieczność zaprzestania prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, z uwagi na utratę płynności finansowej. Podniosła, że w 2015 r. poniosła stratę w wysokości 35 072,85 zł, na dowód czego przedstawiła podsumowanie księgi przychodów i rozchodów oraz zaświadczenie z biura rachunkowego. Wskazała, że kwota 72 000 zł niemalże dwukrotnie przewyższa przychody osiągane przez skarżącą w ciągu roku, zatem bez wątpienia uiszczenie kary będzie miało wpływ na kondycję finansową skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała, że zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku skarżąca wskazała, że uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 72 000 zł, a więc niemalże dwukrotnie przewyższającej przychody osiągane przez skarżącą w ciągu roku, może spowodować konieczność zaprzestania prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej, z uwagi na utratę płynności finansowej. Podniosła również, że w 2015 r. poniosła stratę w wysokości 35 072,85 zł, na dowód czego przedstawiła podsumowanie księgi przychodów i rozchodów oraz zaświadczenie z biura rachunkowego. Zdaniem Sądu, na podstawie ww. dokumentów, nie sposób przyjąć, że strona znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, nadal prowadzi działalność gospodarczą, regularnie uzyskuje dochody oraz spłaca ciążące na niej zobowiązania. Tego stanowiska nie zmienia fakt poniesienia przez skarżącą straty w 2015 r. Wykazanie straty z prowadzonej działalności gospodarczej nie jest wystarczające do stwierdzenia, że skarżąca znajduje się obecnie w trudnej sytuacji finansowej. Przedłożone dokumenty nie pozwalają bowiem ocenić, jakie są stałe, a jakie doraźne koszty działalności skarżącej, obciążenia i dochody, jak również, czy potencjalne trudności finansowe mają charakter trwały, czy też są jedynie przejściowe. Ponadto, w obrocie gospodarczym przyjmuje się, że strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania i nie świadczy o braku środków finansowych (zob. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II GZ 112/11). Dlatego też nie można uznać, że samo wykazanie straty uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy także zauważyć, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jednocześnie podkreślić należy, że fakt przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu od skargi ponad kwotę 600 zł nie ma istotnego znaczenia dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie. Przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są bowiem tożsame z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 38/04 oraz z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ 46/15). Wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega ocenie w kontekście spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a., zaś wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu uzasadniać mogą konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., a nie sama aktualna sytuacja majątkowa, w której znajduje się strona. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji musi zawierać uzasadnienie i uzasadnienie to powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Jak już wyżej wspomniano skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji skarżąca nie przywołała konkretnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać, że istnieje niebezpieczeństwo powstania szkody i spowodowania wobec niej trudnych do odwrócenia skutków. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.