III SA/Lu 451/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie o wymeldowanie 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu D. K. kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł. (pięćdziesiąt dwa 80/100) podatku od towarów i usług, płatne z funduszów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. (Nr [...]) Wojewoda - działając w trybie art. 138 § 1 pkt 1, art. 149 § 3 w związku z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2009 r. orzekającą o odmowie wznowienia postępowania w sprawie wymeldowania K. W. z pobytu stałego z lokalu przy ul. Z. [...] w L. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy wynikało, że w dniu [...] września 2005 r. K. W. otrzymał prawomocną decyzję w przedmiocie wymeldowania go z pobytu stałego z w/w lokalu i od tego dnia – stosownie do treści art. 148 § 1 i 2 k.p.a. - zaczął biec jednomiesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie. Zatem termin ten upłynął w dniu [...] października 2005 r. Strona uchybiła temu terminowi. Dlatego organ I instancji – zdaniem Wojewody – zasadnie orzekł o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania K. W. Stąd też jego odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2009 r. orzekającej o odmowie wznowienia postępowania w sprawie wymeldowania, nie zasługiwało na uwzględnienie. W skardze sądowej K. W. podniósł, że bez jego wiedzy pozbawiono go meldunku decyzją z dnia [...]sierpnia 2005 r. Podkreślił, że od tejże decyzji nie odwoływał się. Skarżący zarzucił, iż mieszkanie przy ul. Z. w L. było jego domem, w którym się urodził i wychowywał przez 24 lata. W tej sytuacji czuje się osobą pokrzywdzoną przez organ administracyjny. Nie ustalono bowiem, czy wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie został wniesiony w terminie, czy też, nie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z uwagi na charakter prowadzonego sporu należy wyjaśnić, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego umożliwia wzruszenie ostatecznej decyzji wydanej przez organ administracji publicznej w sytuacji, kiedy spełnione są przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 – 8 k.p.a. W świetle dalszych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, podanie strony o wzruszenie ostatecznej decyzji organu musi być wniesione w terminie jednego miesiąca od dnia, w strona którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia (art. 148 § 1 k.p.a.). Jak wynika z akt sprawy skarżący domagał we wniosku z dnia [...] marca 2009 r. wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2005 r. orzekającą o wymeldowaniu go z pobytu stałego z lokalu przy ul. Z. [...] w L. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że bez własnej winy nie brał udziału w przeprowadzonym postępowaniu, zakończonym powyższą decyzją. Skarżący stwierdził, że dowiedział się o niej dopiero we wrześniu 2005 r. i zachodzi podstawa wznowieniowa, określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący złożył również - w trybie art. 58 k.p.a. - podanie o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Podanie to załatwiono postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2009 r. o odmowie przywrócenia terminu do wznowienia postępowania. W toku kontroli instancyjnej Wojewoda zaakceptował to rozstrzygnięcie ostatecznym postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. (Nr [...]). Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 452/09 odrzucono skargę na powyższe postanowienie Wojewody z dnia 24 lipca 2009 r. Postanowienie Sądu uprawomocniło się w dniu 11 grudnia 2009 r. Z akt sprawy wynika, że ani Prezydent Miasta, ani Wojewoda nie analizował określonych przez skarżącego przesłanek i podstaw, które miałyby skutkować wzruszeniem ostatecznej decyzji meldunkowej z dnia [...]sierpnia 2005 r. Swoją uwagę organy skoncentrowały na tym, że skarżący nie zachował ustawowego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Nie jest sporne, że w dniu [...] września 2005 r. skarżący otrzymał decyzję w przedmiocie wymeldowania go z pobytu stałego. Od tego dnia – stosownie do treści art. 148 § 2 k.p.a. - zaczął biec jednomiesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie. W tych okolicznościach podanie - o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniane tym, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie przez organ decyzji w dniu [...] sierpnia 2005 r. – złożone w dniu [...] marca 2009 r. było podaniem spóźnionym. Skarżący wystąpił z nim po upływie terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zatem od dnia [...] września 2005 r. skarżący wiedział o niekorzystnej dla niego decyzji dotyczącej wymeldowania go z pobytu stałego. W tej sytuacji organ prawidłowo postąpił odmawiając wznowienia postępowania. W myśl art. 149 § 3 k.p.a., odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. W świetle wyżej przedstawionych rozważań, oceny i wnioski wynikające ze skargi nie podważały argumentacji leżącej u podstaw zaskarżonej decyzji. Z tych też względów i na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozbawiona usprawiedliwionych podstaw skarga podlegała oddaleniu. O wynagrodzeniu należnym radcy prawnemu D. K., profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącemu, orzeczono na podstawie art. 250 w/w ustawy.