III SA/Lu 451/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że pragnie dalej prowadzić działalność a wykonanie zaskarżonej decyzji skutecznie mu to uniemożliwi i narazi na poważne straty finansowe i czasowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Bez przywołania okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownego uzasadnienia popartego dowodami, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia wymienionych w tym unormowaniu warunków (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., FZ 104/04, LexPolonica nr 1926375; z 28 kwietnia 2005r., II OZ 184/05, LEX nr 302251; z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004, LexPolonica nr 375763; z dnia 27 stycznia 2005 r., FZ 569/2004, LexPolonica nr 420585; z dnia 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005, LexPolonica nr 409861; z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006, LexPolonica nr 1394742). Odnosząc powyższe uwagi do badanej sprawy trzeba stwierdzić, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawiera nader ogólnikowe sformułowania nie pozwalające na stwierdzenie, że zostały spełnione ww. ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazuje bardzo ogólnie, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi mu wykonywanie działalności gospodarczej i narazi go na poważne straty finansowe i czasowe. Z argumentacji tej nie wynika jednak, na czym konkretnie owe straty miałyby polegać. Ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd wymaga rozważenia, czy w danym konkretnym przypadku ważniejszy jest interes indywidualny, przejawiający się w udzieleniu tzw. ochrony tymczasowej, czy też interes publiczny, wyrażający się w konieczności jak najszybszego wcielenia w życie rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji. Brak wskazania przez skarżącego konkretnych argumentów, które wskazywałyby na grożącą mu niepowetowaną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki nie pozwala na uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności zawsze wiąże się z negatywnymi skutkami ekonomicznymi dla przedsiębiorcy. Idąc tropem argumentów skarżącego należałoby dojść do przeczącego logice wniosku, iż sąd zawsze powinien wstrzymywać wykonanie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej, to bowiem wiąże się z negatywnymi konsekwencjami dla przedsiębiorcy. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.