III SA/Lu 458/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Asystent sędziego Bartosz Kuś po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi D. S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 2 lipca 2019 r., Nr [...] Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania D. S. z ograniczoną odpowiedzialnością w L., uchylił w całości decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 kwietnia 2019 r., Nr [...] o nałożeniu na D. S. z ograniczoną odpowiedzialnością w L. kary pieniężnej w wysokości 12000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i nałożył karę pieniężną w wysokości 8000 zł. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. W dniu 11 stycznia 2019 r. w L. na ulicy [...] zatrzymano do kontroli samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] Pojazdem kierował K. S., który przewoził pasażera z ulicy [...] na ulicę [...] W trakcie kontroli ustalono, że przewóz odbył się na rzecz D. S. z ograniczoną odpowiedzialnością w L. (dalej jako "skarżąca"). Pasażer zamówił przejazd za pomocą zainstalowanej na jego telefonie aplikacji T.. Opłata za przejazd została pobrana z karty płatniczej (w wysokości 23,20 zł). Kierowca okazał do kontroli prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny pojazdu, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzielonej D. S. z ograniczoną odpowiedzialnością w L., orzeczenie lekarskie oraz orzeczenie psychologiczne o braku przeciwskazań do wykonywania pracy kierowcy, umowę użyczenia samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] W trakcie kontroli stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2019 r., poz. 58), dalej jako "u.t.d.". Wyniki i przebieg kontroli utrwalono w protokole kontroli z dnia 11 stycznia 2019 r., nr [...]. Kierujący pojazdem odmówił podpisania protokołu. Decyzją z dnia 5 kwietnia 2019 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ I instancji") wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną na podstawie l.p. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy, za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (12000 zł) oraz l.p. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (8000 zł). Na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d., wysokość kary pieniężnej ograniczono do 12000 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z dnia 2 lipca 2019 r. uchylił decyzję organu I instancji i nałożył karę pieniężną w wysokości 8000 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej K. S. w imieniu skarżącej wykonywał odpłatny przewóz osób. W chwili zatrzymania do kontroli drogowej kierujący przewoził jednego pasażera. Kierujący usługę przewozu wykonał z ul. [...] w L. na ul. [...] w L.. Usługę przewozu na wymienionej trasie pasażer zamówił przy pomocy zainstalowanej w telefonie aplikacji T.. Pasażer przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że po zamówieniu usługi otrzymał informację o marce, numerze rejestracyjnym i imieniu kierowcy, który miał wykonać zamówioną usługę. W umówione miejsce podjechał pojazd wskazany w aplikacji i kierujący wykonał zamówioną usługę. Po jej wykonaniu z karty płatniczej zgłoszonej do aplikacji została pobrana opłata w wysokości 23,30 zł. Pasażer zeznał również, że z przewoźnikiem nie zawarł żadnej umowy regulującej warunki wykonania usługi. Opisane okoliczności potwierdził także kierujący przesłuchany w charakterze świadka. Kierujący zeznał również, że opisany przewóz wykonał w imieniu strony, od której także otrzymuje wynagrodzenie za wykonywanie usług przewozu osób. Skarżąca wypłaca mu wynagrodzenie w formie prowizji w wysokości ok. 50% od zrealizowanego kursu. Kierujący zeznał również, że licencję i skontrolowany pojazd otrzymał od skarżącej. Założył także konto w aplikacji T., aby móc wykonywać przewozy. Przewozy wykonuje od ponad miesiąca. Ponadto warunki wykonywania przewozów przez kierowców i korzystania przez pasażerów z usług oferowanych przy pomocy tej aplikacji określają "Ogólne warunki dla kierowców". Zgodnie z zapisami ogólnych warunków spółka T. jedynie udostępnia użytkownikom aplikację służącą do zamawiania usług transportowych, lecz nie świadczy usług transportowych. Spółka T. zajmuje się także rozliczaniem usług zamówionych i zrealizowanych przez podmioty, które takie usługi podjęły się realizować. Należności za wykonaną usługę transportową są pobierane przy pomocy tej aplikacji. W regulowaniu opłat za wykonane usługi przewozu przez kierowców spółka T. występuje w charakterze pełnomocnika pobierającego opłatę. Mając powyższe na względzie organ stwierdził, że opisana usługa wykonana przez kierującego w imieniu strony była odpłatną usługą transportową. Taka usługa może być wykonana na podstawie odpowiedniej licencji. Organ odwoławczy wskazał, że skontrolowany przewóz skarżąca wykonywała na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Przewóz ten wykonywała samochodem osobowym. Licencja została stronie udzielona w dniu 5 grudnia 2018 r. do dnia 4 grudnia 2033 r. Do tej licencji został zgłoszony skontrolowany pojazd, tj. samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] Organ odwoławczy stwierdził, że dniu kontroli skarżąca posiadała ważne uprawnienia do wykonywania przewozu osób i nie zachodzą przesłanki do uznania, że skarżąca wykonywała transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Tym samym w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna nałożona na stronę przez organ I instancji za naruszenie lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym była w tym zakresie niezasadna. W ocenie organu odwoławczego zachodziły natomiast przesłanki do uznania, że w chwili kontroli strona wykonywała przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Skontrolowany przewóz drogowy wykonywany przez K. S. był realizowany w imieniu D. S. z ograniczoną odpowiedzialnością w L., wyżej wymienionym pojazdem marki [...]. Pojazd ten jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie potwierdza protokół kontroli i kserokopia dowodu rejestracyjnego pojazdu. Na podstawie licencji nr [...] posiadanej przez stronę mogłaby ona wykonywać przewozy okazjonalne pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co wynika z art. 18 ust. 4a u.t.d. Organ wskazał, że przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, co potwierdza protokół kontroli, zeznanie kierującego i zeznanie pasażera. W tych okolicznościach sprawy organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i nałożył karę pieniężną w wysokości 8000 zł za naruszenie określone w lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. D. S. z ograniczoną odpowiedzialnością w L. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zaskarżyła decyzję Inspektor Transportu Drogowego w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8000 zł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: 1) naruszenie art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a i ust. 4b u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji T., wykonanie tego przejazdu przez kierowcę K. S., nie zaś przez skarżącą (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącą kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącą, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym; 2) naruszenie art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest T.; 3) naruszenie art. 92a ust 1 i 6 w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt 6a u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącą; Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego tj.; 4) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącej; 5) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia 11 stycznia 2019 roku), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 6) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącej, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 7) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 8) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji [...]; 9) art. 8 kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Skarżąca wniosło uchylenie zaskarżonej decyzji z zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Inspektor Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art.18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Jak stanowi art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE L z dnia 14 listopada 2009 r. Nr 300, str. 51). Warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa zaś przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., według którego podjęcie i wykonywanie: 1. samochodem osobowym, 2. pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3. taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d. Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, dokumenty wymienione w art. 87 u.t.d., w tym wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Jeśli chodzi o przewóz okazjonalny w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, przepis art. 4 pkt 11 u.t.d. definiuje przewóz okazjonalny jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przepis art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza przewóz okazjonalny: 1. pojazdami zabytkowymi, 2. samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy W ocenie sądu organy zasadnie uznały na podstawie prawidłowo zgromadzonego i rozpatrzonego materiału dowodowego, że skarżąca wykonywała w dniu 11 stycznia 2019 r. przewóz okazjonalny osób we własnym imieniu. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz. U. UE L z dnia 2009.300.8.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej (Słownik języka polskiego pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, t. II W-wa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06). Zestawienie definicji "przewozu okazjonalnego" wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwala na uznanie, że skarżąca w dniu 11 stycznia 2019 r. wykonywała odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Zdaniem Sądu, organy dokonały prawidłowej kwalifikacji skontrolowanego przewozu jako przewozu okazjonalnego, którym zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Taki rodzaj przewozu osób skarżąca, legitymując się licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, mogła realizować – zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, a w przypadku wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. - także samochodami osobowymi niespełniającymi ww. kryterium konstrukcyjnego. W niniejszej sprawie nie wystąpiły jednak przesłanki wymienione w art. 18 ust. 4b u.t.d., wobec czego aby uznać skontrolowany przewóz za zgodny z przepisami u.t.d. należało wykonywać go pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Tymczasem skontrolowany pojazd, co nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Przewóz ten został zatem wykonany z naruszeniem przepisów u.t.d., sankcjonowanym w lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. karą pieniężną w wysokości 8000 zł. Taka też kara została nałożona na skarżącego w niniejszej sprawie. Bezsprzecznie więc przedmiotowy przewóz okazjonalny był wykonywany pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych, o których mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. Nieskuteczny jest przez to argument skarżącego o spełnieniu wymogu przewidzianego w art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. c u.t.d., to jest ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem przewozu oraz regulowaniu zapłaty za przewóz w formie bezgotówkowej. Przepis art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszczający wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy, wymaga bowiem spełnienia wszystkich trzech warunków określonych pod. lit a, b, c. Nie budzi natomiast wątpliwości w okolicznościach sprawy, że podstawy przewozu nie stanowiła umowa zawarta w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Z treści zarzutów sformułowanych w skardze wynika również zamiar wykazania, że wbrew twierdzeniom organów, w momencie kontroli drogowej skarżąca nie podejmowała i nie wykonywała działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, a jeżeli nawet przyjąć, że doszło do wykonywania przewozu okazjonalnego, to podmiotem wykonującym ten przewóz z naruszeniem przepisów u.t.d. nie była spółka D.. Zdaniem Sądu z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej zatrudniony przez skarżącą na postawie umowy zlecenia kierowca wykonywał odpłatny przewóz pasażera, którego przewoził z ulicy [...] na ul. [...] w L.. Przewóz wykonywany był samochodem marki [...] o nr rej. [...] , który był objęty okazaną kontrolującym licencją. Jednocześnie w toku kontroli w dniu 11 stycznia 2019 r. stwierdzono, że pojazd, którym skarżąca wykonywała przewóz w dniu kontroli, jest przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pasażer zamówił kurs za pomocą aplikacji T., która skojarzyła go z kierującym. Opłata za przejazd została wyliczona automatycznie przez aplikację i pasażer dopiero po wykonaniu usługi otrzymał informację o kwocie należnej do uiszczenia za jej zrealizowanie. W świetle powyższych dowodów nie sposób uznać, aby skarżąca nie ponosiła odpowiedzialności za wykonanie rzeczonego przewozu z naruszeniem przepisów u.t.d. Przewóz ten realizowany był przecież przez kierowcę w wykonaniu łączącej go ze skarżącą umowy zlecenia, której przedmiotem było wykonanie w sposób samodzielny usługi transportowej. Okoliczność, iż umowa zlecenia usług transportowych z kierowcą nie została przedstawiona przez stronę w formie pisemnej, nie oznacza braku zawarcia takiej umowy przez firmą D. S.. z o.o. z K. S.. O istnieniu takiej umowy świadczy legitymowanie się w trakcie kontroli przez K. S. licencją nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Wymieniona licencja została stronie skarżącej udzielona w dniu 5 grudnia 2018 r. na okres do dnia 4 grudnia 2033 r. Do tej licencji został zgłoszony skontrolowany pojazd będący własnością skarżącej, tj. samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], wynika to z informacji udzielonej w postępowaniu administracyjnym przez Urząd Miasta w L.. Za usługę tą K. S. od skarżącej spółki otrzymywał wynagrodzenie w formie prowizji w wysokości ok. 50% od zrealizowanego kursu. Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że przewóz pasażera M. W. wykonywany był w imieniu skarżącej spółki. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z tą osobą (wyrok NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, powyżej przedstawione stanowisko skarżącej zaprezentowane w skardze, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w kontrolowanej sprawie materiale dowodowym, a skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów mogących podważyć ten materiał. Nie zasługuje na podzielenie zawarta w skardze argumentacja skarżącej zmierzająca do podważenia ustalenia o odpłatnym charakterze przewozu. Fakt uiszczenia przez pasażera zapłaty za przewóz jest bowiem niewątpliwy. Jednocześnie podnoszona okoliczność dokonania przez pasażera zapłaty za przewóz za pośrednictwem platformy internetowej T. nie wyłącza ustalenia co do zarobkowego charakteru przewozu wykonywanego przez skarżącą, jak również ustalenia, że kierowca K. S. wykonywał usługę w imieniu spółki D.. Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że dla oceny stanu faktycznego sprawy ma istotne znaczenie, że zatrudniony przez skarżącego kierowca zrealizował usługę przewozu zamówioną za pośrednictwem aplikacji T.. Powyższa okoliczność nie wyklucza jednak - a przeciwnie potwierdza - że sporny przejazd miał charakter zarobkowy i był przejazdem okazjonalnym. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej pasażer zapłacił za zamówiony i zrealizowany przewóz, co jednoznacznie potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w tym protokoły zeznań kierowcy ("za zarobkowy przewóz pasażera..., otrzymuję wynagrodzenie od firmy D. S.. z o.o. ") oraz pasażera ("opłata została pobrana automatycznie z mojego konta za pośrednictwem platformy internetowej T. "). Fakt, że zapłata została pobrana automatycznie z konta za pośrednictwem platformy internetowej T. nie oznacza, że skarżąca wykonała usługę przewozu nieodpłatnie. Z drugiej strony potwierdza zaś, że usługa nie została wykonana na postawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa skarżącej oraz że zapłata za usługę nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. W złożonych zeznaniach kierowca wyjaśnił, że wykorzystywał aplikację [...] wykonując przewozy na podstawie umowy zawartej z firmą D. S.. z o.o. samochodem użyczonym mu przez skarżącą. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że czynności działającego na zlecenie skarżącej kierowcy miały ścisły związek ze złożonym zamówieniem i wykonaną usługą przewozu bowiem aplikacja T. jest wykorzystywana do przyjmowania zleceń, ich wykonywania i rozliczania się z osobą wykonującą usługi przewozu. To, że aplikacja T. służy do zamawiania usług przewozu osób i inkasowania bezgotówkowo opłaty za przejazd nie wyłącza w ocenie Sądu odpowiedzialności konkretnego wykonawcy tej usługi ani za jej jakość, ani za zgodność z obowiązującymi przepisami prawa. T. jako przedsiębiorca nie jest więc podmiotem świadczącym usługi przewozu, a jedynie podmiotem udostępniającym aplikację służącą "skojarzeniu" innych podmiotów, które świadczą tego rodzaju usługi z ich potencjalnymi klientami. Stanowisko organów i sądu w tej kwestii znajduje potwierdzenie w analizie charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja T., dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r., C-34/15. Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Trybunał zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Jak wskazał Trybunał, co się tyczy tej ostatniej kwestii, okazuje się w szczególności, że administrator określa - za pomocą aplikacji - przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu. Ustalone okoliczności faktyczne sprawy jednoznacznie potwierdzają, że skarżąca wykonywała zarobkowo przewóz osób o charakterze okazjonalnym pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. W świetle powyższych argumentów za nieuprawnione uznać należało zarzuty sformułowane w skardze. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej, organy nie dopuściły się naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do oceny, że wykonywane przez kierującego (na podstawie umowy zlecenia) czynności, stwierdzone protokołem kontroli, nosiły cechy wykonywania przez skarżącą działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób. Bez istotnego wpływu na wynik kontrolowanej sprawy pozostaje kwestia nie odniesienia się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji "T.". To zaś oznacza, że zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., nie może odnieść zamierzonego skutku. Skoro zaś organ I instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji naruszenia przepisów u.t.d. przez skarżącą i nałożył karę w prawidłowej wysokości, to organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się także w działaniach organów naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej ( art.8 k.p.a.). W konsekwencji, w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącego kary przewidzianej w lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).