III SA/Lu 465/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie: WSA Anna Strzelec WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 4 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. M. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie przewinienia dyscyplinarnego I. uchyla zaskarżone orzeczenie; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. na rzecz skarżącego K. M. kwotę [...]zł ([...] złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w T. L. z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie uznania K. M. winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i odstąpienia od ukarania. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco: W dniu [...] września 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w T. L., dalej jako "organ I instancji" przeprowadził rozmowę dyscyplinującą z asp. szt. K. M. – zastępcą dyżurnego Z. D. W. P. K. P. P. w T. L., dalej jako "skarżący". Pismem z dnia [...] września 2020 r. skarżący oświadczył, że nie zgadza się ze stwierdzeniem, że naruszył dyscyplinę służbową. Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. organ I instancji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko K. M.. Obwinionemu zarzucono, że "w dniu [...] lipca 2020 r. o godzinie 0:05 w T. L., na ul. [...], wydał nakaz przyjęcia osoby zatrzymanej M. M. do pomieszczenia dla osób zatrzymanych w Komendzie Powiatowej Policji w T. L. uprzednio nie sprawdzając zatrzymanego (...) w systemie KSIP, pomimo wydanego polecenia służbowego przez Naczelnika Wydziału Prewencji KPP w T. L. podinsp. W. H. z dnia z dnia [...].02. 2020 r. tj. popełniając przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (...) w związku z § 5 ust. 1 Zarządzenia Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 roku w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia (Dz.Urz. KGP z 2012 r. poz. 42. z późn. zmianami)." Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, Komendant Powiatowy Policji w T. L. orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] uznał K. M. winnym zarzucanego mu czynu i odstąpił od ukarania. W wyniku rozpatrzenia odwołania K. M., Komendant Wojewódzki Policji w L. orzeczeniem z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. Orzeczeniem z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] Komendant Powiatowy Policji w T. L. uznał ponownie K. M. winnym zarzucanego czynu i odstąpił od ukarania. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji w L. orzeczeniem z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne orzeczenie dyscyplinarne. W uzasadnieniu organ szczegółowo zrelacjonował przebieg postępowania dyscyplinarnego. Podniósł, że w świetle przepisów ustawy o Policji, policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną w sytuacji popełnienia przewinienia dyscyplinarnego umyślnie lub nieumyślnie, przy czym przewinienie to polegać może na działaniu lub zaniechaniu działania. Z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania dyscyplinarnego wynika, że K. M. nie miał zamiaru popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zarzucany delikt dyscyplinarny popełnił nieumyślnie w postaci niedbalstwa. Skarżący pomimo wydanego w dniu [...] lutego 2020 r. polecenia służbowego przez Naczelnika Wydziału Prewencji KPP w T. L. podinsp. W. H. dotyczącego sprawdzenia w systemie KSIP osób zatrzymanych przed ich osadzeniem w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych w Komendzie Powiatowej Policji w T. L., wydał nakaz przyjęcia osoby zatrzymanej M. M. do pomieszczenia dla osób zatrzymanych w Komendzie Powiatowej Policji w T. L. bez uprzedniego sprawdzenia w systemie KSIP. Przedmiotowe polecenie zapisane w pliku "Polecenie dla dyżurnych.docx" dotyczyło obowiązku każdorazowego sprawdzenia osób zatrzymanych do osadzenia w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych w momencie przyjęcia i zwalniania przez dyżurnych i ich zastępców, zostało przesłane za pośrednictwem poczty L. w dniu [...] lutego 2020 r. o godzinie 13:28 do wszystkich dyżurnych i zastępców dyżurnego, jak również do osób z rezerwy kadrowej Stanowiska Kierownictwa KPP w T. L., w tym także do skarżącego. Polecenie służbowe może być przekazane w formie ustnej, pisemnej lub w inny sposób. W tym przypadku polecenie służbowe przesłano drogą elektroniczną, z uwagi na zmianowy rozkład czasu pracy. Przekazanie poleceń służbowych w tradycyjnej formie ustnej lub pisemnej byłoby utrudnione lub wręcz niemożliwe. Ustne zapewnienia policjantów doprowadzających osobę zatrzymaną o jej sprawdzeniu w KSIP nie zwalnia policjantów pełniących służbę na stanowisku Kierownika KPP w T. L. z osobistego sprawdzenia i upewnienia się, że czynności zostały wykonane rzetelnie. Organ odwoławczy uznał skarżącego za winnego popełnienia w/w przewinienia dyscyplinarnego i przyjął, że zarzucany delikt dyscyplinarny został popełniony nieumyślnie w postaci niedbalstwa. Natomiast na skutek popełnionego przez skarżącego deliktu dyscyplinarnego nie powstała szkoda w służbie. Zatrzymany M. M. nie został zwolniony z pomieszczenia dla osób zatrzymanych w KPP w T. L. i nakaz doprowadzenia wydany przez Sąd Rejonowy w T. L. został ostatecznie zrealizowany. Uwzględniając charakter popełnionego przez obwinionego przewinienia dyscyplinarnego odstąpiono od ukarania skarżącego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższe orzeczenie złożył K. M., wnosząc o uchylenie orzeczeń wydanych w obu instancjach oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji polegające na niezasadnym uznaniu, że zachowanie skarżącego w dniu [...] lipca 2020 r. miało charakter zawiniony, podczas gdy skarżący nie wiedział o wydanym poleceniu służbowym; 2) art. 135g ust. 1 w zw. z art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji polegające na błędnym przyjęciu, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne, w sytuacji gdy dokonał rozpatrzenia dokumentacji dotyczącej osadzenia do wytrzeźwienia M. M., rozpytał funkcjonariuszy, czy sprawdzili zatrzymanego w KSIP i sprawdził wynik poszukiwania w KSIP w przenośnym urządzeniu B. będącym w posiadaniu N. P.; 3) art. 134ha i art. 135g ustawy o Policji polegające na błędnej konkluzji, że skarżący otrzymał wiadomość e-mail, zawierającą polecenie służbowe, w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne przyjęcie, że skarżący wiedział o tym poleceniu, co narusza zasadę rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść obwinionego; 4) art. 134ha w zw. z art. 135g ustawy o Policji poprzez przyjęcie błędnych wniosków wynikających z analizy pisma Naczelnika W. Ł. i I. K. W. P. w L. , że wszyscy adresaci mieli możliwość zapoznania się z treścią polecenia służbowego, przesłanego za pośrednictwem poczty [...] w dniu [...] lutego 2020 r. W uzasadnieniu skargi, powołując się na treść zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r., poz. 99 z późn. zm.) podniósł, że w niniejszej sprawie polecenie służbowe powinno być wydane w formie pisemnej, która zapewnia realną możliwość zapoznania się z konkretną informacją, a w razie konieczności pozwala na weryfikację, czy faktycznie dotarła ona do danego odbiorcy. Podkreślił, że kwestia prawidłowości wydania polecenia służbowego nie była przedmiotem rozważań organów dyscyplinarnych, podczas gdy stanowi ona zasadnicze kryterium oceny skuteczności wydania polecenia przez W. H.. Polecenie służbowe zostało przesłane przez U. P., pracownika cywilnego Policji, a zatem osobę niebędącą bezpośrednim przełożonym. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów uregulowana została w rozdziale 10 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszeniem dyscypliny służbowej, stosownie do art. 132 ust. 2 ustawy, jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W pojęciu naruszenia dyscypliny służbowej mieści się wiele różnych czynów, których przykładowe wyliczenie zawiera art. 132 ust. 3 ustawy. W myśl tego przepisu, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: 1) odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2; 2) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy; 3) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa; 4) wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie; 5) postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce organizacyjnej Policji; 6) stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję; 7) utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej; 8) utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego; 9) utrata materiału zawierającego informacje niejawne. Wskazane przykłady naruszenia dyscypliny służbowej nie stanowią katalogu zamkniętego. Treść art. 132 ust. 2 ustawy o Policji wskazuje, że przekroczenie uprawnień lub niewykonanie obowiązków wynikać może zarówno z przepisów prawa, jak i rozkazów oraz poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Do pociągnięcia funkcjonariusza Policji do odpowiedzialności dyscyplinarnej konieczne jest stwierdzenie, czy zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne jest zawinione. Wina policjanta jest bowiem przesłanką wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Bez stwierdzenia zaistnienia winy postępowanie nie może zostać wszczęte, a wszczęte powinno zostać umorzone. Przypisanie winy obwinionemu musi zostać jednoznacznie wykazane, na podstawie konkretnych dowodów. Zgodnie z art. 132a ustawy, przewinienie jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (pkt 1), bądź gdy nie mając zamiaru popełnienia przewinienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien był przewidzieć (pkt 2). Z przytoczonego przepisu wynika, że przewinienie dyscyplinarne może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. Umyślność polega za zamiarze popełnienia przewinienia, który to zamiar może być bezpośredni, gdy policjant chce popełnić przewinienie, albo ewentualny, gdy policjant przewiduje możliwość popełnienia przewinienia i na to się godzi. Przewinienie będzie być również zawinione, gdy policjant nie ma zamiaru jego popełnienia, jednak je popełnia na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. W takim przypadku przewinienie popełnione zostaje z winy nieumyślnej (art. 132a pkt 2). W przepisie art. 132a pkt 2 ustawy wymienione sąd dwie postacie winy nieumyślnej: przewinienie jest zawinione zarówno wtedy, gdy policjant przewidywał możliwość popełnienia przewinienia, jak i wówczas, gdy takiej możliwości nie przewidywał, ale mógł i powinien był przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia. W przedmiotowej sprawie przedstawiono skarżącemu zarzut, że "w dniu [...] lipca 2020 r. o godzinie 0:05 w T. L., na ul. [...], wydał nakaz przyjęcia osoby zatrzymanej M. M. do pomieszczenia dla osób zatrzymanych w Komendzie Powiatowej Policji w T. L. uprzednio nie sprawdzając zatrzymanego (...) w systemie KSIP, pomimo wydanego polecenia służbowego przez N. W. P. KPP w T. L. podinsp. W. H. z dnia z dnia [...].02. 2020 r. tj. popełniając przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (...) w związku z § 5 ust. 1 Zarządzenia Nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 roku w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia (Dz.Urz. KGP z 2012 r. poz. 42. z późn. zmianami)." Orzeczeniem z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] Komendant Powiatowy Policji w T. L. uznał K. M. winnym zarzucanego czynu i odstąpił od ukarania, zaś Komendant Wojewódzki Policji w L. orzeczeniem z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne orzeczenie dyscyplinarne. W świetle zarzutu postawionego skarżącemu, niezbędne było zatem udowodnienie, że w dacie zarzucanego czynu ([...] lipca 2020 r.) skarżący znał polecenie służbowe wydane w dniu [...] lutego 2020 r. przez podinsp. W. H. , tj. zapoznał się z jego treścią lub mając obiektywną możliwość zapoznania się, nie uczynił tego – z przyczyn leżących po jego stronie. Przełożony dyscyplinarny powinien zatem wykazać powyższe, a nie opierać się na domniemaniach, czy też na wybranych dowodach. W myśl art. 135g ust. 1 oraz art. 135j ust. 1 ustawy o Policji – przełożony dyscyplinarny obowiązany jest zbadać i ocenić całokształt zebranego materiału dowodowego, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Przełożony dyscyplinarny uprawniony jest do swobodnej oceny dowodów, która polega na tym, że ustalając stan faktyczny nie jest skrępowany określonymi regułami co do wartości zebranych dowodów. Swobodna ocena dowodów nie może być jednak oceną dowolną, arbitralną. Organ orzekający w sprawie dyscyplinarnej, zgodnie z własną najlepszą wiedzą, doświadczeniem oraz wewnętrznym przekonaniem ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych. Przy czym, dokonując tej oceny, powinien wskazać w uzasadnieniu orzeczenia fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których zdyskredytował inne dowody. Naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów następuje wówczas, gdy w ramach zaprezentowanej oceny, okoliczności faktyczne zostaną ustalone w sposób sprzeczny z regułami logiki, zasadami doświadczenia życiowego, w wyniku przeinaczenia ocenianych treści badanych dokumentów, czy też z pominięciem istotnych dla sprawy dowodów. Jednocześnie, zgodnie z art. 135g ust. 2 ustawy o Policji obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Zasada in dubio pro reo ma w postępowaniach dyscyplinarnych szczególne znaczenie, gdyż obowiązkiem organu dyscyplinarnego jest wydanie orzeczenia o uniewinnieniu (art. 135j ust. 1 pkt 1) w sytuacji istnienia niedających się usunąć wątpliwości. W niniejszej sprawie, w toku postępowania zebrano pokaźną ilość dowodów. Tymczasem organ II instancji oparł się tylko na niektórych z nich, bowiem uwzględnił zeznania nielicznych świadków: M. N., J. K., J. K., T. W. i G. M.. Z ich zeznań wynika, że otrzymali na swoje konta mailowe poczty elektronicznej L. plik "Polecenia dla dyżurnych.docx" zawierające polecenie służbowe podinsp. W. H., który otworzyli i zapoznali się z jego treścią. Podzielono również zeznania R. C., który stwierdził, że co prawda nie pamięta, czy takie polecenie otrzymał, jednakże nie może wykluczyć, że mogło być ono przesłane pocztą elektroniczną. Tymczasem zeznania tych świadków potwierdzają jedynie fakt otrzymania przez nich drogą elektroniczną polecenia służbowego podinsp. W. H. z dnia [...] lutego 2020 r. Z powyższych dowodów nie można jednak wyprowadzić wniosku, że skarżący również otrzymał na swoje konto polecenie służbowe podinsp. W. H.. Wyższy przełożony dyscyplinarny nie analizował zeznań pozostałych świadków, tj. R. P., M. M. , R. P., P. Z., A. L., J. R., S. Z., W. Ś., A. K., I. P., J. G.. Otóż owi świadkowie, do których również miała zostać wysłana przedmiotowa wiadomość zeznali, że nie pamiętają, czy ją otrzymali. Jest to o tyle dziwne, że świadkowie zostali przesłuchani w niezbyt odległym czasie od daty wydania polecenia przez W. H. ([...] lutego 2020 r.). Organ odwoławczy pominął także milczeniem zeznania autora rzeczonego polecenia, tj. W. H. (k. 69 – 70). Tymczasem zeznania te są mało konkretne i niejednoznaczne. Świadek nie pamiętał bowiem, czy osobiście wysłał wydane polecenie pocztą L. , czy też polecił realizację tej czynności sekretarce. Nie interesował się, czy polecenie zostało doręczone skarżącemu. Nie pamiętał, czy przypominał ustnie skarżącemu o wydanym poleceniu. Stwierdzić zatem należy, że żaden z przesłuchanych w postępowaniu dyscyplinarnym świadków nie podważył skutecznie wyjaśnień skarżącego, który od samego początku konsekwentnie utrzymywał, że na jego konto mailowe nie dotarła wiadomość zawierająca polecenie podinspektora W. H. z dnia [...] lutego 2020 r. W zaskarżonym orzeczeniu nie dokonano oceny pisma Naczelnika Wydziału Łączności i Informatyki KWP w L. J. K. (k. 61). W piśmie tym stwierdzono, że nie ma obecnie możliwości ustalenia, czy wiadomość z dnia [...] lutego 2020 r. została odczytana, czy też usunięta bez odczytania. "Dotyczy to także adresu [...]." Nie uwzględniono również treści notatki służbowej Naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP w T. L. podinsp. [...] B. z dnia [...] listopada 2020 r. (k. 104), który dokonał sprawdzenia poczty skarżącego w folderach "wiadomości odebrane" oraz "archiwum" i nie odnalazł wiadomości o treści: "Polecenia dot. sprawdzenia w KSIP – do zapoznania". Organy ustalając stan faktyczny przyjęły, że plik ,,Polecenia dla dyżurnych.docx" zawierający polecenie służbowe podinsp. W. H. został wysłany również na konta mailowe funkcjonariuszy Zespołu Dyżurnych KPP w T. L. i rezerwy kadrowej, w tym na konto asp. szt. K. M. w dniu [...] lutego 2020 r., godz. 13:25 (k. 149 akt). Skład orzekający nie dysponuje specjalistyczną wiedzą informatyczną, w szczególności dotyczącą działania Poczty L. , lecz już dla laika jest wiadome, że wysłanie informacji drogą elektroniczną nie musi być równoznaczne z tym, że konkretna informacja pozostała do odbioru przez jej adresata. Roztrząsanie wyników postępowania dowodowego nie może być sprowadzone do użytego przez organ odwoławczy nic nieznaczącego stwierdzenia o tym, że "z materiału dowodowego wynika, że (...)". W tych okolicznościach stwierdzić trzeba, że wyższy przełożony dyscyplinarny przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów. Analiza akt postępowania dyscyplinarnego oraz uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia przekonuje, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 135g ust. 1 i 2 oraz art. 135j ust. 1 ustawy o Policji, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co rodzi obowiązek wyeliminowania tego orzeczenia z obrotu prawnego. Sąd administracyjny nie jest kolejnym organem administracji publicznej, do którego kompetencji należy ocena zgromadzonych dowodów, gdyż jego zadaniem jest wyłącznie kontrola legalności zaskarżonych rozstrzygnięć. Skład orzekający w niniejszej sprawie zauważa jedynie, że dotychczas organy nie wykazały w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu. Z tych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadniają przepisy art. 200, art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Na zasądzoną od organu kwotę [...]zł składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego będącego adwokatem. Ponownie orzekając, organ odwoławczy dostosuje się do wskazań zawartych w uzasadnieniu. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w piśmie z dnia [...] sierpnia 2021 r., zaś skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.