III SA/Lu 472/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Starszy inspektor Maria Filipek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...], L. Komendant Wojewódzki Policji w L., po rozpoznaniu odwołania B. M. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji we W. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby w policji, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej zwolnienia ze służby i ustalił datę zwolnienia na dzień [...] listopada 2008 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż B. M. w dniu 29 października 2008 r. kierując samochodem dostawczym doprowadził do wypadku, w wyniku którego potrącił pieszego a następnie zbiegł z miejsca zdarzenia nie udzielając pomocy poszkodowanemu. Poszkodowany w wypadku S. P. zmarł na skutek odniesionych wielonarządowych obrażeń. W dniu 30 października 2008 r. B. M. został zatrzymany do dyspozycji Prokuratury Rejonowej we W., a następnego dnia przedstawiono mu zarzuty popełnienia przestępstw określonych w art. 177 § 2 Kodeksu karnego w związku z art.178 § 1 KK oraz w art. 162 § 1 KK. Przesłuchany w charakterze podejrzanego B. M. przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, złożył obszerne i szczegółowe wyjaśnienia opisując zdarzenie oraz dalsze postępowanie po zaistniałym wypadku. Wskazał miejsce ukrycia samochodu, którym spowodował wypadek oraz wskazał osoby, pomagające mu w zacieraniu śladów przestępstwa. W dniu 31 października 2008 roku Sąd Rejonowy we W. w stosunku do podejrzanego zastosował środek zapobiegawczy w postaci poręczenia majątkowego oraz dozoru Policji. W dniu 31 października 2008 r. Komendant Powiatowy Policji we W. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277, z późn. zm.). W dniu 4 listopada 2008 r. Komendant Powiatowy uzyskał pozytywną opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 roku Komendant Powiatowy Policji we W. zwolnił B. M. ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2008 roku. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu 5 listopada 2008 r. usiłowano doręczyć skarżącemu rozkaz w Komendzie Miejskiej Policji w C., gdzie stawił się w ramach nałożonego nań środka nadzorczego. Skarżący odmówił przyjęcia rozkazu, który ostatecznie doręczono za pośrednictwem poczty w dniu 26 listopada 2008 r. W dniu 11 grudnia 2008 r. B. M. wniósł odwołanie od rozkazu z [...] listopada. L. Komendant Wojewódzki Policji w L. uznał, iż rozkaz został doręczony w dacie odmowy jego przyjęcia przez skarżącego, tj. w dniu [...] listopada 2008 r. i postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 roku odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji we W. Postanowienie zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2009 roku (sygn. akt III SA/Lu 79/09). W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał na brak formalny odwołania w postaci braku podpisu skarżącego, a także stwierdził, że próba doręczenia rozkazu podjęta w dniu 5 listopada 2008 r. nie odpowiadała wymogom Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie doręczania pism. Po usunięciu braków formalnych odwołania, Komendant Wojewódzki rozpatrując ponownie sprawę uznał, że rozkaz o zwolnieniu B. M. ze służby został skutecznie doręczony w dniu 26 listopada 2008 r., zatem termin do wniesienia odwołania został zachowany. W ocenie organu odwoławczego takie stwierdzenie musi rodzić określone konsekwencje co do daty zwolnienia skarżącego ze służby. Jeżeli uznano, że decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji została skutecznie doręczona w dniu 26 listopada 2008 roku, termin zwolnienia ze służby nie może przypadać przed tą datą. W ocenie organu odwoławczego argumenty podnoszone przez skarżącego w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący nie przedstawił żadnych nowych argumentów, które mogłyby być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji o zwolnieniu ze służby. W szczególności skarżący w odwołaniu nie zaprzeczył popełnieniu czynów, opisanych w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] października 2008 r., a które były przesłanką do zwolnienia go ze służby. Odnośnie zarzutów niepodjęcia wszystkich niezbędnych czynności do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, sprowadzenia czynności postępowania do informacji zawartych w materiałach z postępowania przygotowawczego, a przede wszystkim uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, organ stwierdził, że skarżący był wyraźnie informowany o przysługujących mu prawach, z których jednak nie korzystał. W ocenie organu odwoławczego bezpodstawny jest zarzut, że organ pierwszej instancji nie wyjawił jakie dowody zgromadził w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego Komendant Powiatowy Policji we W. wskazał, że stan faktyczny ustalony został w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową we W. Dowodami są wyjaśnienia złożone przez B. M. w trakcie przesłuchania w charakterze podejrzanego. Odnosząc się do zarzutu niewskazania jakie fakty zostały uznane za udowodnione należy zauważyć, że Komendant Powiatowy Policji w rozkazie personalnym Nr [...] wskazał, że za udowodnione uznał spowodowanie przez skarżącego wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym, nieudzielenie pomocy poszkodowanemu S. P. oraz ucieczkę skarżącego z miejsca zdarzenia. Za wiarygodne uznał w szczególności wyjaśnienia złożone przez B. M. w toku postępowania przygotowawczego. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji dysponował wystarczającym materiałem dowodowym do wydania zaskarżonej decyzji. W toku postępowania organ administracji miał obowiązek zgromadzić dowody popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, udowodnić jego oczywistość oraz ocenić, czy okoliczności popełnionego czynu umożliwiają jego pozostanie w służbie. Użyty w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zwrot "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ma charakter fakultatywny i podjęcie decyzji w tym zakresie pozostawione zostało swobodnemu uznaniu organu zwalniającego. Przełożony podejmując decyzję o zwolnieniu podwładnego ze służby winien uzależnić ją od rodzaju czynu, okoliczności jego popełnienia, umyślności, stopnia zawinienia, późniejszego zachowania sprawcy. Komendant Powiatowy zasadnie uznał, że stan faktyczny ustalony w postępowaniu przygotowawczym, a szczególności charakter przestępstwa popełnionego przez skarżącego, polegającego na ucieczce z miejsca wypadku i nieudzielaniu pomocy poszkodowanemu, wyczerpują przesłanki opisane w przytoczonym przepisie. Ponadto organ wskazał, że bezpośrednio po wypadku oraz następnego dnia skarżący zacierał ślady przestępstwa oraz ukrywał dowody. Okoliczność popełnienie przestępstwa z winy umyślnej zdyskwalifikowała go jako policjanta, czy członka formacji mającej służyć społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy stwierdził, iż skierowane do skarżącego pismo z dnia [...] listopada 2008 r. jest jedynie informacją odnośnie niemożliwości realizacji żądania skarżącego zwolnienia go ze służby we wskazanym przezeń terminie, o co skarżący wystąpił raportem z 30 października 2009 r. Pismo to nie zawiera rozstrzygnięcia, nie może być więc traktowane w charakterze decyzji administracyjnej. Należy zauważyć, że w dniu [...] listopada 2008 roku Komendant Powiatowy Policji we W. nie mógł wydać decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, albowiem uwzględniając stan prawny na dzień [...] listopada 2008 roku rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego o zwolnieniu ze służby nie był jeszcze prawomocny. W toku postępowania odwoławczego Komendant Wojewódzki wystąpił do Prokuratury Rejonowej w C. o udostępnienie materiałów ze śledztwa przeciwko B. M. Z opinii biegłego sądowego wynika, że zarówno kierujący samochodem B. M., jak i pieszy S. P. naruszyli zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Taka ocena zdarzenia doprowadziła do zmiany postanowienia o przedstawienia zarzutów. W dacie wydawania decyzji przez organ odwoławczy skarżący był podejrzany o nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, nieudzielanie pomocy poszkodowanemu w spowodowanym wskutek tego wypadku oraz ucieczkę z miejsca wypadku. W ocenie organu wnioski dowodowe składane przez pełnomocnika skarżącego nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zeznania powoływanych świadków nie mają żadnego znaczenia na ocenę zachowania B. M., a w szczególności jego oddalenie się z miejsca wypadku oraz nieudzielenie pomocy poszkodowanemu. Nie ma też podstaw do uwzględnienia wniosku o umorzenie postępowania. Z kolei protokoły oględzin miejsca wypadku i szkic miejsca wypadku, będące w dyspozycji Prokuratury Rejonowej w C., zostały dołączone do akt administracyjnych. Na powyższą decyzję B. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 7 i 15 KPA poprzez przeprowadzenie większości dowodów co do istoty sprawy przez organ drugiej instancji, co naruszyło zasadę dwuinstancyjności; - art. 8 i 11 KPA poprzez nienależyte rozważenie zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego i w konsekwencji brak wskazania lub niewystarczające wskazanie powodów, dla których zostały one uznane za niezasadne, jak również bezpodstawne zaakceptowanie wadliwej oceny dowodów przeprowadzonej przez organ I instancji; - art. 8, 11, 77 § 1 KPA przez nierozważenie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych ujawnionych w toku postępowania, w tym mało wnikliwe rozważenie dowodów wnioskowanych przez pełnomocnika skarżącego co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych i wyciągnięcia niezasadnych wniosków, jakoby oczywistym stało się popełnienie przez skarżącego przestępstwa wypadku drogowego, który to stanowił podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., iż w świetle materiałów zgromadzonych przez prokuraturę, w tym opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego skarżący nie mógł w zaistniałych okolicznościach uniknąć wypadku. Ponadto kwestia ustalenia popełnienia przez skarżącego czynu polegającego na nieudzielaniu pomocy musi być ustalona dopiero w toku postępowania karnego. Skarżący podniósł także, że w dniu 31 października 2008 r. złożył raport o zwolnienie ze służby, a wbrew twierdzeniom organu odwoławczego Komendant Powiatowy Policji zajął merytoryczne stanowisko co do istoty tego żądania. W odpowiedzi na skargę L. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, a odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi stwierdził, iż na etapie postępowania odwoławczego wzięto pod uwagę wszystkie ujawnione okoliczności faktyczne i prawne. Organ wskazał także iż wbrew twierdzeniom skarżącego podstawą wydania decyzji były okoliczności ucieczki z miejsca wypadku i nieudzielania pomocy poszkodowanemu, a opisane w decyzji zachowania skarżącego mające na cele zatarcie śladów przestępstwa i ukrywanie dowodów nie było podstawą wydania zaskarżonej decyzji, wskazywało jedynie szerszy kontekst zdarzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera wad uzasadniających jej usunięcie z obrotu prawnego. Podstawę prawną decyzji skierowanej do skarżącego stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, w świetle którego policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Istota zarzutów podnoszonych przez skarżącego sprowadza się nie tyle do kwestionowania wykładni przytoczonego przepisu, ile do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Podniesione zarzuty nie mają uzasadnionych podstaw. Chybiony jest zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez przeprowadzenie większości dowodów co do istoty sprawy przez organ drugiej instancji. Należy przypomnieć, że organ odwoławczy jest tzw. instancją merytoryczną, a nie kasacyjną, a zatem ma obowiązek jeszcze raz, merytorycznie rozważyć istotę sprawy, biorąc przy tym pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania przezeń rozstrzygnięcia. Powinien zatem uwzględniać wszelkie zmiany w tym zakresie jakie zaszły od momentu wydania decyzji w pierwszej instancji. Biorąc pod uwagę, że równocześnie z postępowaniem administracyjnym w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w policji toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne, nie można czynić organowi odwoławczemu zarzutów, że wiedząc o nowych ustaleniach czynionych przez prokuraturę w sprawie karnej przeciwko skarżącemu podejmował czynności w celu uzyskania tych materiałów i wykorzystania ich w postępowaniu administracyjnym w sprawie o zwolnienie ze służby. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że decyzje wydawane na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy o policji opierają się na uznaniu administracyjnym, to zaś oznacza konieczność szczególnie wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Działanie organu odwoławczego odpowiadało tym wymogom, organ podjął wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nie dopuścił się uchybień proceduralnych, które mogłyby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji (rozkazu). W ocenie Sądu niezasadny jest także zarzut nienależytego rozważenia zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego. Organ odwoławczy szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko i odniósł się w sposób wyczerpujący do podnoszonych przez odwołującego się zarzutów. Zarzut bezpodstawnego zaakceptowania wadliwej oceny dowodów przeprowadzonej przez organ I instancji jest gołosłowny, gdyż skarżący w uzasadnieniu nie wskazał, na czym ta wadliwa ocena miałaby polegać. Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie dopatrzył się uchybień w zakresie oceny materiału dowodowego dokonanej przez organ odwoławczy, Sprzeczny z treścią uzasadnienia zaskarżonego rozkazu i pozbawiony podstaw jest zarzut nierozważenia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych ujawnionych w toku postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych i wyciągnięcia niezasadnych wniosków, jakoby oczywistym stało się popełnienie przez skarżącego przestępstwa wypadku drogowego, który to stanowił podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Z treści uzasadnienia decyzji (s. 4-5) wynika, że czynem, który w ocenie organów uzasadnił zwolnienie skarżącego ze służby w policji nie było naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym, gdyż w wyniku ustaleń poczynionych w toku postępowania prokuratorskiego nastąpiła w tym zakresie zmiana kwalifikacji czynu na postać nieumyślną. Podstawą zwolnienia ze służby były czyny w postaci ucieczki z miejsca wypadku i nieudzielania pomocy poszkodowanemu. Tymczasem argumentacja mająca uzasadnić przywołany zarzut zmierza w istocie do wykazania błędów w ustaleniu faktów dotyczących samego czynu naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchy drogowym, który to czyn nie stanowił podstawy zwolnienia skarżącego ze służby. Zasadnie zatem organ odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych pełnomocnika skarżącego w zakresie przesłuchania świadków na okoliczność warunków atmosferycznych, w jakich doszło do zdarzenia, gdyż okoliczności te nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Należy przy tym zauważyć, że ustawa o policji w przypadku omawianej przesłanki zwolnienia ze służby nie wymaga, aby podstawą oceny czynu policjanta były wiążące ustalenia poczynione w wyroku sądu karnego, tak jak jest to w przypadku przesłanki z art. 41 ust. 1 pkt 4. W przypadku przesłanki określonej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawa wymaga aby popełnienie czynu było oczywiste i uniemożliwiało pozostanie policjanta w służbie. Ustawa nie definiuje pojęcia oczywistości użytego w przytoczonym przepisie, gdyż każdorazowo oczywistość musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach indywidualnej sprawy (por. wyrok NSA z 16 maja 2007 r. I OSK 1077/06; LEX nr 342501). Biorąc pod uwagę materiał, jaki został zgromadzony w sprawie, na podstawie ustaleń czynionych w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko skarżącemu nie można uznać, aby organ dopuścił się naruszenia zasad prawidłowej oceny dowodów w sprawie, przyjmując w konkluzji oczywistość popełnionych przez skarżącego czynów, stanowiących podstawę zwolnienia ze służby. W kwestii interpretacji przesłanki zaistnienia sytuacji, w której fakt popełnienia przez policjanta przestępstwa ma uniemożliwiać jego pozostanie w służbie w orzecznictwie zwraca się uwagę przede wszystkim na konieczność wykładni tego przepisu z uwzględnieniem szczególnego charakteru służby pełnionej przez policjantów. Zwracał na to uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku dotyczącym art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, stwierdzając, iż szczególny charakter służby publicznej służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne - niż w wypadku pozostałych zawodów i funkcji - ukształtowanie statusu służbowego, w tym zakresu jego utraty (wyrok TK z 2 września 2008 r.; K. 35/06; OTK-A 2008/7/120). Podobnie w wyroku WSA w Warszawie z 10 stycznia 2007 r. (II SA/Wa 1568/06; LEX nr 328881), w którym sąd stwierdził: "Służba publiczna, jaką jest praca w Policji, rodzi po stronie funkcjonariuszy szczególny obowiązek dbania o bezpieczeństwo publiczne, ochronę życia i zdrowia ludzi, a także przestrzeganie przepisów prawa. Ustawodawca nie uzależnił możliwości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy [...] o Policji [...] od przebiegu służby funkcjonariusza ani jego subiektywnego przekonania co do przydatności do zajmowanego stanowiska. Umożliwił natomiast przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania." (tak też WSA w Warszawie w wyroku z 3 grudnia 2007 r.; II SA/Wa 1295/07; LEX nr 501186). Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że wystarczającą przesłanką do zastosowania sankcji przewidzianej przez art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest popełnienie jednego czynu o znamionach przestępstwa (wyrok WSA w Warszawie z 28 lutego 2007 r. II SA/Wa 2326/06; LEX nr 318267). W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organ administracyjny prawidłowo zakwalifikował zaistniałą sytuację jako popełnienie przez skarżącego czynu uniemożliwiającego jego pozostanie w służbie. Nieudzielenie pomocy ofierze wypadku i ucieczka z tego miejsca stanowią zdarzenia przeczące wymogom deontologicznym i moralnym, jakie muszą obowiązywać funkcjonariusza policji. Należy przy tym zaznaczyć, że dokonując wyboru właściwego trybu rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego, organ Policji powinien kierować się dyspozycją art. 7 k.p.a., a więc powinien załatwić sprawę mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis nie daje przy załatwianiu sprawy bezwzględnego pierwszeństwa interesowi strony, lecz nakazuje rozważyć zarówno interes społeczny i słuszny interes strony (wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2008 r.; II SA/Wa 1924/07; LEX nr 518781). Organy orzekające w sprawie zwolnienia ze służby nie dopuściły się naruszenia przyznanego im przez ustawodawcę zakresu uznania administracyjnego i dokonały właściwego wyważenia interesu publicznego oraz słusznego interesu strony postępowania. Sąd administracyjny w świetle art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) nie jest związany przytoczonymi przez skarżącego zarzutami, lecz jest obowiązany dokonać kompleksowej analizy zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, niezależnie od argumentów podnoszonych w skardze. W związku z tym Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznaje za celowe odniesienie się również do kwestii złożonego przez skarżącego wniosku (raportu) o zwolnienie ze służby w policji. Skarżący zwrócił na to uwagę w skardze, lecz jedynie na marginesie zasadniczych rozważań. Analizując chronologię zdarzeń zaistniałych w sprawie należy zwrócić uwagę, że w tym samym dniu, tj. 31 października 2008 r. skarżący pokwitował odbiór zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie o zwolnienie go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz sam złożył wniosek o zwolnienie ze służby z dniem 16 lutego 2008 r. "w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych". Analiza akt administracyjnych nie pozwala na ustalenie, która z tych czynności miała miejsce jako pierwsza. Z materiałów nadesłanych przez organ na żądanie Sądu wynika jedynie, że raport skarżącego został potraktowany jako wniosek o zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, a postępowanie w tej sprawie zakończyło się jego umorzeniem ze względu na bezprzedmiotowość wynikającą z faktu, iż wcześniej została wydana decyzja o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Sądowi z urzędu wiadomo, że decyzje w sprawie umorzenia są przedmiotem kontroli sądu w sprawie o innej sygnaturze. W ocenie Sądu wydanie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sytuacji, gdy skarżący równocześnie złożył wniosek o zwolnienie na innej podstawie ustawowej nie było sprzeczne z prawem. Jak wywiedziono wyżej, rato legis przesłanki zwolnienia określonej w art. 41 ust. 2 pkt 8 jest umożliwienie przełożonym służbowym, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Policjant, co do którego ustalono w toku postępowania oczywisty fakt popełnienia przestępstwa uniemożliwiającego pozostawanie w służbie nie może skutecznie blokować możliwości podjęcia działań przez przełożonych poprzez składanie wniosku o zwolnienie na korzystniejszej dlań podstawie prawnej. Jak wskazano wyżej, decyzje wydawane na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy o Policji opierają się na uznaniu administracyjnym, którego stosowanie wymaga uwzględniania nie tylko interesu stron (z zastrzeżeniem, że musi być on słuszny), ale również interesu publicznego. W interesie publicznym zaś leży usunięcie ze służby osoby, która swym zachowaniem zaprzeczyła podstawowym wymogom stawianym wobec funkcjonariuszy policji. Osoba taka nie powinna przy tym korzystać z przywilejów, jakie ustawodawca przyznaje osobom zwalnianym ze służby na innych podstawach prawnych. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.