III SA/Lu 491/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia : odmówić przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie do jego opłacenia, skarżąca w piśmie z dnia 24 lipca 2013 r. wniosła o "umorzenie" kosztów sądowych. Wniosek powyższy został potraktowany jako wniosek o przyznanie prawa pomocy, w związku z czym do skarżącej skierowano wezwanie do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF". Skarżąca w terminie nadesłała wypełniony urzędowy formularz wniosku zaznaczając w nim, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wykazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem i synem. Podała, że nie posiada żadnego majątku nieruchomego, ani żadnych zasobów finansowych oraz że wraz z rodziną utrzymuje się z dochodu z prowadzonego przez nią sklepu. Nie wskazała jednakże, jakie są miesięczne dochody rodziny. Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie referendarza sądowego z dnia 10 września 2013 r. do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Żądanie strony dotyczące zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 ( 2 p.p.s.a.). Ciężar dowodu spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy, określonych art. 246 ( 1 pkt 1 p.p.s.a., ciąży na stronie ubiegającej się o uzyskanie takiego prawa. Podejmując decyzję o przyznaniu prawa pomocy należy opierać się na dokładnych danych dotyczących stanu rodzinnego, majątkowego, wysokości dochodów i wydatków strony wnioskującej o prawo pomocy. Obowiązkiem zaś strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy jest, przy zachowaniu należytej staranności, wyczerpujące wykazanie swojej sytuacji majątkowej i finansowej. Jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.). Informacje zawarte w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny zasadności złożonego wniosku. W związku z powyższym, wezwaniem z dnia 10 września 2013 r. zobowiązano skarżącą do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń, w tym: oświadczenia wykazującego, jakie przychody osiągnęła skarżąca z prowadzonej działalności gospodarczej w okresie ostatnich trzech miesięcy oraz jakie poniosła w tej działalności koszty (kwotowo i rzeczowo); wyciągów z posiadanych przez skarżącą i jej męża rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy; oświadczenia wyjaśniającego, do kogo należy nieruchomość wykazywana jako miejsce zamieszkania skarżącej i jej rodziny oraz jaka jest jej wielkość; oświadczenia wykazującego rodzaj i wysokość stałych miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem koniecznym. Wobec niepodjęcia przez skarżącą przesyłki zawierającej wezwanie, została ona w dniu 2 października 2013 r. zwrócona do sądu. W przedmiotowej sprawie doręczenie wezwania nastąpiło w trybie art. 73 §1 - §4 p.p.s.a. Zgodnie z powołanymi unormowaniami, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami procesowy skutek doręczenia tej przesyłki powstał z dniem z dniem 27 września 2013 r. (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 października 2013 r., k-27). Wobec nienadesłania żądanych dokumentów nie jest możliwe ustalenie, jakie są realne możliwości płatnicze skarżącej. Skarżąca wykazała wprawdzie we wniosku, że prowadzi działalność gospodarczą i utrzymuje się wraz z rodziną z dochodu z tej działalności, nie podała jednakże jaka jest wielkość uzyskiwanego z tego tytułu dochodu. Nie wykazała również, jakie są miesięczne wydatki związane z utrzymaniem koniecznym rodziny. Skarżąca nie wyjawiła także, do kogo należy nieruchomość położona w [...], wskazywana przez nią jako jej miejsce zamieszkania i jaka jest wielkość tej nieruchomości. W świetle przytoczonych okoliczności uznać należy, że wbrew obowiązkowi zachowania należytej staranności, skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji materialnej w sposób rzetelny i wyczerpujący. Stwierdzić należy, że skarżąca nie nadsyłając żądanych dokumentów, nie wyjaśniając wszystkich wątpliwości, przedstawiła swoją sytuację materialną w sposób fragmentaryczny, co uniemożliwiło referendarzowi ustalenie, jakie są realne możliwości finansowe poniesienia przez nią w niniejszej sprawie kosztów postępowania (por. postanowienie NSA z 23 listopada 2010 r., I OZ 875/10, Lex nr 742132). Skarżąca nie wykazała zatem wystąpienia przesłanek przyznania prawa pomocy osobie fizycznej określonych art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co uzasadnia odmowę przyznania tego prawa. Z powyższych względów oraz na podstawie art. 258 ( 1 i ( 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.