III SA/Lu 496/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych postanawia: przyznać radcy prawnemu J. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łącznie kwotę 228,80 zł (dwieście dwadzieścia osiem złotych i osiemdziesiąt groszy), na którą składa się wynagrodzenie w kwocie 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy) za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w tym 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy) należnego podatku od towarów i usług oraz kwota 7,40 zł (siedem złotych i czterdzieści groszy) tytułem niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Radca prawny J. K. wyznaczona przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] pełnomocnikiem z urzędu strony skarżącej, w dniu 1 października 2014 r. złożyła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Do wniosku dołączono odpis przedmiotowej opinii, spis kosztów radcowskich oraz poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię dowodu nadania listem poleconym stronie skarżącej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawierał oświadczenie pełnomocnika, że opłaty za świadczoną pomoc prawną nie zostały uiszczone w całości, ani w części. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny [...] otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych [...] w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490), zwanego dalej rozporządzeniem, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej, określonej w pkt 1 (wynoszącej 240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zatem wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, który nie prowadził sprawy w I instancji, wynosi 180 złotych netto. Wynagrodzenie to należy powiększyć o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23 %, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Stąd kwota należna pełnomocnikowi z tytułu jego wynagrodzenia wynosi 221,40 złotych (180 zł + 41,40 zł należnego podatku od towarów i usług). Kwota kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ulega zwiększeniu o 7,40 zł tytułem zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków radcy prawnego, ze względu na poniesione koszty korespondencji (§ 15 pkt 2 rozporządzenia). Mając na uwadze powyższe oraz na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 2 ust. 3 i § 15 pkt 2 rozporządzenia, należało orzec jak na wstępie.