III SA/Lu 520/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Gminy P. G. na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków europejskich stanowiących dofinansowanie udzielone na realizację projektu oddala skargę. Decyzją Zarządu Województwa L. (Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa L. na lata 2007-2013) z dnia [...] stycznia 2016 r. - po rozpoznaniu wniosku G. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zwrotu środków europejskich stanowiących dofinansowanie udzielone na realizację projektu pn. "[...], w ramach Działania 6.2: Energia przyjazna środowisku Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2007-2013, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynikało, że powyższym rozstrzygnięciem organ: 1/ określił kwotę środków przypadających do zwrotu na [...] zł wraz z odsetkami naliczanymi jak dla zaległości podatkowych: • od kwoty [...]zł - począwszy od dnia 13 stycznia 2011 r. do dnia zapłaty, • od kwoty [...]zł - począwszy od dnia 19 sierpnia 2011 r. do dnia zapłaty, • od kwoty [...]zł - począwszy od dnia 16 marca 2012 r. do dnia zapłaty. 2/ zobowiązał G. G. do przekazania należnych kwot wraz z odsetkami na rachunek bankowy Instytucji Zarządzającej. Prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a, art. 30 ust. 1-2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2014 r., poz. 1649 z późn. zm.), art. 207 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 12a pkt 1, art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.), art. 7 ust. 1 lit. d rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1783/1999 (Dz. Urz. UE seria L z 2006 r., nr 210, s. 1 z późn. zm.) w związku z art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1301/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i przepisów szczególnych dotyczących celu "Inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia" oraz w sprawie uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 (Dz. Urz. UE seria L z 2013 r., nr 347, s. 289), art. 98 ust. 2 w związku z art. 2 pkt 3 i pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE seria L z 2006 r., nr 210, s. 25 z późn. zm.) w związku z art. 152 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE seria L z 2013 r, nr 347, s. 320 z późn. zm.) i art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2015 r., poz. 1392, z późn. zm.). Uzasadnienie faktyczne orzeczenia w przedmiocie zwrotu środków europejskich wypłaconych G. G. w związku z realizacją wspomnianego projektu stanowiło ustalenie, że wystąpiły nieprawidłowości związane z zaliczeniem przez beneficjenta podatku VAT do kosztów kwalifikowanych (jako wydatków podlegających refundacji). Refundacja tego rodzaju kosztów powodowała szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Stwierdzone uchybienie stanowiło naruszenie prawa wspólnotowego w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. G. G. wniosła skargę na decyzję Zarządu Województwa L. z dnia [...] stycznia 2016 r. zarzucając naruszenie: 1) art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 7 i art. 77 K.p.a., przez pominięcie okoliczności zmiany wykładni przepisów co do możliwości zwrotu podatku VAT i dowolność w wydaniu decyzji na skutek niedostatecznego jej uzasadnienia w tym zakresie. 2) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 K.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, w wyniku czego nie wyjaśniono dokładnie stanu faktycznego sprawy i przyjęto zupełnie dowolne ustalenie, że będąca beneficjentem Gmina miała możliwość odzyskania podatku VAT w chwili składania wniosku o dofinansowanie 3) art. 2 pkt 7 oraz art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady ( WE) nr 1083/2006, poprzez pominięcie przez organ przy nakładaniu korekt, charakteru i wagi nieprawidłowości oraz faktycznych strat finansowych poniesionych przez fundusze europejskie. W uzasadnieniu G. G. argumentowała między innymi, że nieuprawnione jest stanowisko organu, że beneficjent złożył nieprawidłowe oświadczenie, że nie ma możliwości odzyskania podatku VAT. Gmina dochowała wszelkiej staranności, aby oświadczenie o kwalifikowalności wydatku z tytułu podatku VAT było prawdziwe. W chwili składania wniosku o dofinansowanie beneficjentowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w trakcie realizacji projektu. Wątpliwości co do kwalifikowalności podatku VAT Instytucja Zarządzająca zgłosiła dopiero w roku 2013. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W dniu 27 sierpnia 2010 r. G. G. zawarła z Województwem L. umowę (nr [...]) o dofinansowanie projektu pn. "[...] Umowę aneksowano i wartość projektu ustalono ostatecznie na kwotę [...]zł. Umowa przewidywała, że refundacji (rozliczeniu) wydatków podlegają tylko koszty kwalifikowalne poniesione przez beneficjenta nie później niż w dniu finansowego zakończenia realizacji projektu. Wydatki kwalifikowalne poniesione w ramach projektu musiały spełniać wymogi określone przez obie strony umowy, zaś wydatki poniesione z naruszeniem tego warunku podlegały zwrotowi (zgodnie z § 7 umowy). Projekt sfinansowano z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2007-2013, Działanie 6.2: Energia przyjazna środowisku. Na postawie składanych przez Gminę wniosków o przyznanie płatności środki finansowe zostały wypłacone tytułem rozliczenia wydatków. Beneficjent przedstawił zaświadczenia z dnia 16 grudnia 2010 r. i 2 sierpnia 2011 r. wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. wskazujące, że G. G. jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (VAT). Według oświadczenia z dnia 30 grudnia 2011 r. podpisanego przez Wójta G. G., status G. G. jako podatnika VAT nie zmienił się. W dniu 24 lutego 2012 r. Gmina złożyła ostateczną wersję wniosku o płatność końcową, który zawierał część sprawozdawczą i finansową. Złożony wniosek o płatność został zweryfikowany pozytywnie i zlecenie dotyczące kwoty [...]zł zostało zrealizowane w dniu 16 marca 2012 r. Gmina zwróciła się o uzyskanie interpretacji indywidualnej Ministra Finansów w sprawie opodatkowania podatkiem VAT instalacji kolektorów słonecznych i przekazywania ich przez gminę mieszkańcom w bezpłatne użytkowanie. Z uzyskanych interpretacji indywidualnych Ministra Finansów z dnia 16 października 2014 r. wynikało, że dopuszczalne jest odliczenie naliczonego podatku od towarów i usług (VAT) od części nakładów poniesionych na tego rodzaju inwestycję. Instytucja Zarządzająca pismem z dnia 16 grudnia 2014 r. zwróciła się do Gminy o przedstawienie udziału procentowego obrazującego w jakim stopniu budynki użyteczności publicznej są wykorzystywane na potrzeby prowadzonej przez G. G. sprzedaży opodatkowanej, a także o wyodrębnienie ceny jednostkowej zamontowanego zestawu solarnego dla poszczególnych budynków użyteczności publicznej objętych projektem. Zwrócono się również o wyodrębnienie wydatków pośrednich przedmiotowej inwestycji, tj. wydatków poniesionych na usługę opracowania studium wykonalności oraz promocji projektu w części dotyczącej budynków prywatnych, budynków gminnych wykorzystywanych do czynności opodatkowanych oraz budynków gminnych wykorzystywanych zarówno do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT oraz zwolnionych z tego podatku. Gmina złożyła wyjaśnienia (z dnia 10 marca 2015 r.) wyszczególniając udział procentowy dla budynku Urzędu Gminy - w związku z art. 90 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - obrazujący w jakim stopniu budynek jest wykorzystywany na potrzeby prowadzonej przez Gminę sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT. Wyodrębniła ceny jednostkowe zamontowanego zestawu solarnego. Oświadczyła, że do pozostałych budynków użyteczności publicznej Gmina nie prowadziła i nie prowadzi działalności opodatkowanej VAT związanej z zakupami dotyczącymi instalacji solarnych. Wyodrębniła wydatki pośrednie przedmiotowej inwestycji. Gmina poinformowała również, że otrzymała zwrot z Urzędu Skarbowego podatku VAT dotyczącego wydatków na zestawy solarne zainstalowane w budynkach prywatnych oraz podatku VAT dotyczącego odpowiedniej części kosztów pośrednich projektu, przypisanych do tych zestawów. W piśmie z dnia 15 kwietnia 2015 r. Gmina zaakceptowała przedstawiony przez organ sposób określenia kwoty podatku VAT podlegający odliczeniu. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. wezwano Gminę do zwrotu części refundacji dokonanej na poczet podatku VAT w kwocie [...]zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczanymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu. Z akt sprawy wynikało, że wyznaczonym terminie nie zwrócono dotacji. W tych okolicznościach czynnością prawidłową było ze strony organu powiadomienie G. G. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu części udzielonego dofinansowania wobec ustalenia, że składane przez Gminę oświadczenia dotyczące braku możliwości odzyskania podatku VAT związanego z wydatkami ponoszonymi w ramach projektu okazały się niezgodne ze stanem faktycznym. Powyższe ustalenia prowadziły do słusznego wniosku, że uzyskane dofinasowanie podlega zwrotowi na podstawie art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - jako pobrane w nadmiernej wysokości i niezgodnie z procedurami dotyczącymi kwalifikowalności wydatków. Wskazane uchybienie spowodowało szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej poprzez finansowanie nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Uchybienie to stanowiło naruszenie prawa wspólnotowego w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Obowiązek nakładania korekt finansowych oraz dochodzenia zwrotu środków wynika z art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Przepis ten w ust. 2 stanowi, że państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze przy tym pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Bezspornym jest w sprawie, że w celu zastosowania korekty wyliczono podatek VAT pobrany w nadmiernej wysokości w oparciu o interpretacje indywidualne Ministra Finansów z dnia 16 października 2014 r. oraz wskazanego i przyjętego przez Gminę udziału procentowego obrazującego w jakim stopniu infrastruktura objęta przedmiotową inwestycją oraz związane z nią koszty pośrednie jest wykorzystywana na potrzeby prowadzonej przez G. G. sprzedaży opodatkowanej (w świetle uregulowań ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług). Z akt sprawy wynika, że wysokość korekty (obliczonej jako iloczyn kwot podatku VAT podlegających odliczeniu z wydatków kwalifikowalnych w poszczególnych wnioskach o płatność i wskaźnika procentowego współfinansowania ze środków funduszy UE, wynoszącego 84,9999999524% dla wszystkich wniosków o płatność), nie jest kwestionowana przez G. G., podobnie jak i szczegółowy mechanizm ustalenia kwoty podlegającej zwrotowi. Kwestionowana jest natomiast zasadność zastosowania korekty i ustalenie kwoty podlegającej zwrotowi wraz z odsetkami. W ocenie Gminy, odsetki powinny być naliczane od dnia wezwania do zwrotu dotacji tj. od dnia 28 kwietnia 2015 r., a nie od dnia przyznania poszczególnych płatności. Zarzuty Gminy są nieusprawiedliwione. W myśl art. 207 ust. 9 pkt 1 ustawy o finansach publicznych (dalej jako u.f.p.), decyzja dotyczącą zwrotu środków europejskich wydawana jest przez organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Przepis art. 25 pkt 1 ostatnio wspomnianej ustawy przewiduje, że w odniesieniu do regionalnych programów operacyjnych funkcję instytucji zarządzającej pełni właściwy zarząd województwa. Refundacja podlegającego zwrotowi podatku VAT stanowiła nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE seria L z 2006 r., nr 210, s. 25 z późn. zm.). Stosownie do powyższego przepisu nieprawidłowością jest każde naruszenie prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. W myśl art. 7 ust. 1 lit. d rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1080/2006 z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1783/1999 (Dz.Urz. UE seria L z 2006 r., nr 210, s. 1 z późn. zm.), nie kwalifikuje się do wsparcia z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego podlegający zwrotowi podatek od towarów i usług (VAT). Zgodnie z art. 56 ust. 4 rozporządzenia nr 1083/2006, zasady kwalifikowalności ustala się na poziomie krajowym, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w rozporządzeniach dotyczących poszczególnych funduszy. Dotacja przyznana Gminie w części przypadającej na możliwy do rozliczenia podatek VAT spowodowała szkodę w budżecie UE ponieważ dofinansowano z budżetu unijnego nieuzasadniony wydatek. Kwota nałożonej korekty odpowiadała szkodzie, którą poniósł budżet UE. Kwota korekty (460.315,06 zł) odpowiadała kwocie, w jakiej środki Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego zostały wydatkowane na pokrycie podatku VAT. W tej sytuacji bez naruszenia art. 2 pkt 7 oraz art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady ( WE) nr 1083/2006, przy nakładaniu korekty finansowej organ uwzględnił nie tylko charakter i wagę nieprawidłowości, ale również faktyczną (realną) wysokość strat finansowych funduszów europejskich. W świetle art. 207 ust. 1 u.f.p., w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem; 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi z odsetkami naliczanymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków. W tych okolicznościach prawidłowym jest stanowisko organu co do obowiązku zwrotu dotacji wraz z odsetkami naliczanymi według reguł określonych w Ordynacji podatkowej. Udzielono bowiem G. G. dotacji w nadmiernej wysokości, w rozumieniu art. 207 ust. 1 pkt 3 u.f.p. Zgodnie bowiem z umową o dofinansowanie z dnia 27 sierpnia 2010 r. (w szczególności w świetle § 7 umowy) dofinansowanie jest przeznaczone wyłącznie na pokrycie wydatków kwalifikowanych projektu i nie może służyć pokrywaniu wydatków niekwalifikowalnych. Uzyskanie dofinansowania w wysokości przekraczającej kwotę potrzebną do sfinansowania wydatków kwalifikowalnych stanowi dofinansowanie pobrane w nadmiernej wysokości i nie znajduje pokrycia, ani w postanowieniach umowy o dofinansowanie projektu, ani w przepisach prawa. Faktem jest, że w momencie składania kolejnych wniosków o płatność kwalifikowalność podatku VAT nie była negowana ze strony Instytucji Zarządzającej. Uzyskane – na wniosek Gminy – interpretacje dotyczące znaczenia przepisów prawa podatkowego wskazywały na możliwość odzyskania podatku VAT. W tym stanie rzeczy nieuzasadnione są zarzuty i wnioski skargi, że decyzja Zarządu Województwa L. wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Organ nie pominął okoliczności dotyczącej zmiany wykładni przepisów co do możliwości zwrotu i rozliczenia podatku VAT. Wręcz przeciwnie w szczegółowym uzasadnieniu rozstrzygnięcia wprost wyjaśnił, że nie przypisał Gminie działania ukierunkowanego na zamierzone wprowadzenie Instytucji Zarządzającej w błąd. Jednoznacznie też określił, że obowiązek zwrotu dofinansowania, w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 207 ust. 1 u.f.p., ma charakter obiektywny, aktualizujący się w każdym przypadku wypełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w powyższym przepisie. Bezpodstawny okazał się zarzut o naruszeniu przepisów art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 K.p.a. w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający po podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi. Obszerne uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśnia nie tylko dokładnie stan faktyczny sprawy, ale również wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia z przywołaniem przepisów prawa, ich interpretacją wraz z odwołaniem się do poglądów wyrażanych w orzecznictwie. Ubocznie należy podnieść, że w dniu [...] sierpnia 2015 r. G. G. dokonała zwrotu środków w wysokości [...] zł. Zwrot należności nie objął pełnej kwoty zaległości (zwrócona kwota została rozliczona na poczet spłaty należności głównej oraz odsetek) wobec czego wezwano beneficjenta do zwrotu pozostałej części refundacji w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. W dniu [...] września 2015 r. Gmina zwróciła dofinansowanie w kwocie [...]zł (jako odpowiadającej pozostałej kwocie należności głównej wraz z należnymi odsetkami na dzień zwrotu). Brak jest podstaw do stwierdzenia, że odsetki powinny być rozliczane od dnia, kiedy G. G. wezwano do zwrotu środków finansowych (dotacji). Odsetki naliczane są jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków finansowych (art. 207 ust. 1 u.f.p.). Brak jest podstaw również do uznania, że w sprawie niniejszej organ w sposób przewlekły prowadził postępowanie w przedmiocie nałożenia korekty finansowej "zwiększając" przez to wysokość odsetek. Z dyspozycji art. 207 ust.1 u.f.p. wynika, że środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Przepis art. 207 ust. 2a u.f.p. określa, że odsetki, o których mowa w ust. 1, nalicza się do dnia zwrotu środków lub do dnia ich wpływu do właściwej instytucji. Z treści art. 207 ust. 8 pkt 1 u.f.p. wynika, że przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, właściwa instytucja wzywa do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Jak wcześniej wykazano pismem z dnia 24 kwietnia 2015 r. wezwano G. G. do zwrotu części refundacji dokonanej na poczet podatku VAT wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczanymi od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu. Bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego na zwrócenie środków finansowych zobowiązywał organ do wszczęcia postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Gmina nie może zarzucać, że wdrożenie postępowania w tej sprawie miało wpływ na wysokość odsetek. Stosownie do art. 207 ust. 9 pkt 1 u.f.p. po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ musiał w drodze decyzji rozstrzygnąć o kwocie przypadającej do zwrotu i o terminie, od którego nalicza się odsetki. Skarżoną decyzją organ prawidłowo więc orzekł o zwrocie dotacji oraz o terminie, od którego należy naliczać odsetki. Bez znaczenia jest podnoszona w skardze okoliczność, że już w grudnia 2013 r. organ miał wątpliwości, co kwalifikowalności podatku VAT. Nie jest usprawiedliwiony zarzut skargi, że organ naruszył ogólne zasady kwalifikowalności wydatków określone w art. 56 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Umknęło uwadze skarżącej Gminie, że opracowany w marcu 2010 r. dokument pod nazwą "Wytyczne dotyczące kwalifikowania wydatków w ramach RPO WL na lata 2007 – 2013" (k.1049 akt adm.) jasno określał, że podatek od towarów i usług (VAT) może być uznany za wydatek kwalifikowany tylko wtedy, gdy został rzeczywiście i ostatecznie poniesiony przez beneficjenta oraz beneficjent nie ma prawnej możliwości odzyskania tego podatku. G. G. skorzystała z prawnej możliwości odzyskania podatku VAT (co sama przyznaje w piśmie z dnia 10 marca 2015 r. – k. 1003 akt adm.) i w rzeczywistości ostatecznie nie poniosła wydatku z tego tytułu. Z tych też względów skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.