III SA/Lu 523/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie: WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) WSA Anna Strzelec Protokolant: Referent Jacek Zięba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. L. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2019 r., nr [...] Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "Dyrektor ARiMR" lub "organ drugiej instancji") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Kierownik ARiMR" lub "organ pierwszej instancji") z [...] marca 2019 r., nr [...] o odmowie przyznania [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w O. L. pomocy finansowej na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń utrzymywanych na obszarze objętym restrykcjami w związku ze zwalczaniem afrykańskiego pomoru świń. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu 23 stycznia 2019 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek [...] Sp. z o.o. w O. L. (dalej jako "strona skarżąca" lub "skarżąca spółka") o udzielenie pomocy finansowej na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń utrzymywanych na obszarze objętym restrykcjami w związku ze zwalczaniem afrykańskiego pomoru świń, wraz z wymaganymi załącznikami. Decyzją z [...] marca 2019 r. organ pierwszej instancji odmówił przyznania pomocy. Organ ustalił, że dołączone do wniosku faktury dokumentują sprzedaż świń za okres drugiego półrocza w latach 2016, 2017 i 2018. Za okres objęty wnioskiem (drugie półrocze 2018 r.) została dołączona tylko jedna faktura z 31 grudnia 2018 r. (nr [...]), gdyż w siedzibie stada miała miejsce tylko jedna sprzedaż obejmująca 1200 tuczników. Zgodnie z fakturą nabywcą była D. T.. Organ wskazał, że siedziba stada skarżącej spółki (jak i siedziba samej spółki) zarejestrowana jest pod adresem ul. [...], 21-110 O. L., na działce ewidencyjnej 1942/1. Pod tym samym adresem i na tej samej działce zarejestrowana jest również siedziba stada należąca do D. T.. Zgodnie z informacją z Krajowego Rejestru Sądowego w skład zarządu skarżącej spółki wchodzą Ł. J. T. (prezes zarządu) i M. I. T. (członek zarządu), natomiast D. T. jest wyznaczonym przez spółkę pełnomocnikiem do prowadzenia wszelkich czynności i postępowań dotyczących wszystkich działań realizowanych przez Agencję. Organ ponadto ustalił, że Ł. T., M. T. i D. T. są rodzeństwem, są to więc podmioty są powiązane osobowo. W dalszej kolejności organ pierwszej instancji ustalił, że zgłoszenie przemieszczenia stada świń objęte fakturą z 31 grudnia 2018 r. zostało dokonane za pośrednictwem portalu IRZ plus dopiero 21 stycznia 2019 r., tj. po terminie określonym art. 12 ust. 3a ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. Ponadto organ zauważył, że wszystkie dotychczasowe przemieszczenia świń, które dokonywane były między spółką a innymi podmiotami zarejestrowanymi po tym samym adresem, odnotowywane były w bazie IRZ jako typ zdarzenia "inne przemieszczenie". Natomiast zgłoszenie przemieszczenia z 31 grudnia 2018 r. do D. T., której siedziba zlokalizowana jest pod tym samym adresem, było jedynym zdarzeniem zarejestrowanym jako "sprzedaż". Organ podkreślił, że spółka nigdy wcześniej nie sprzedawała świń D. T. i była to jedyna sprzedaż odbiorcy indywidualnemu. Organ wskazał również, że dla spółki nie była wydawana przez Powiatowego Lekarza Weterynarii zgoda na sprzedaż świń w okresie II półrocza 2018 r. Wątpliwości organu budził również fakt, że z faktury z 31 grudnia 2018 r., [...], wynika, że średnia cena sztuki tucznika wynosi 375,00 zł, zaś z dołączonych faktur z okresu referencyjnego (II półrocze 2016 r. i 2017 r.) wynika, że średnia cena tucznika jest znacząco wyższa i wynosi 644,46 zł. Na podstawie powyższych faktów organ pierwszej instancji uznał, że spółka stworzyła sztuczne warunki do uzyskania pomocy finansowej poprzez dokonanie sprzedaży podmiotowi powiązanemu ze spółką osobowo i prowadzącemu działalność pod tym samym adresem. W ocenie organu sprzedaż miała charakter fikcyjny, a faktyczne przemieszczenie stada nie miało miejsca. Organ wskazał, że takie działanie jest sprzeczne z celami prawa wspólnotowego i ma na celu jego ominięcie. Działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 2988/95). Po rozpoznaniu odwołania spółki Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji powołał się na przepisy § 13o ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Organ podkreślił, że pomoc, o której mowa w tym przepisie jest udzielana na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń ze sprzedaży świń z siedziby stada. Organ zastosował również art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznające niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zgodnie z tym unormowaniem, pomoc dla MŚP zajmujących się produkcją podstawową produktów rolnych na pokrycie kosztów zapobiegania chorobom zwierząt lub szkodnikom roślin, ich kontroli i zwalczania oraz pomoc na wyrównanie takim przedsiębiorstwom strat spowodowanych chorobami zwierząt lub inwazjami szkodników roślin jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit c) Traktatu i jest wyłączona z wymogu zgłoszenia ustanowionego w jego art. 108 ust. 3, jeżeli spełnia warunki określone w niniejszym artykule ust. 2-13 i w rozdziale I. Zdaniem organu powyższy przepis zakłada, że przesłanką do udzielenia takiej pomocy jest istnienie związku pomiędzy obniżonym dochodem a wystąpieniem choroby zwierząt. W sytuacji, gdy w okresie poprzedzającym okres objęty wnioskiem, wnioskodawca w wyniku transakcji zawieranych z firmą, co do której nie stwierdzono powiązań ze sprzedającym uzyskuje znacząco wyższe ceny sprzedaży, niż w przypadku transakcji z osobą blisko z nim związaną, istnieją przesłanki, że cena sprzedaży jaka została odzwierciedlona w złożonych dokumentach może nie być wynikiem strat spowodowanych chorobami zwierząt, lecz dobrowolnej umowy pomiędzy stronami. Okoliczność taka, w świetle art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji Nr 702/2014, wyklucza przyznanie pomocy. Zdaniem organu drugiej instancji w sprawie zachodziły przesłanki zakazujące przyznawania płatności w przypadku stworzenia sztucznych warunków do ich utrzymania, o których mowa w art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finasowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008. Organ uznał za sztuczne tworzenie warunków sytuację, w której tak jak w niniejszej sprawie, dokonuje się sprzedaży na rzecz podmiotów powiązanych osobowo. Ponadto organ odniósł się do argumentów odwołania dotyczących ceny sprzedaży za sztukę tucznika, ich wagi, możliwości uzyskania zgody na sprzedaż, a także dołączonych do niego załączników, w tym pisma Zakładów Mięsnych [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie spółka zarzuciła popełnienie w trakcie postępowania szeregu błędów, polegających w szczególności na: 1. niepełnym zgromadzeniu w ramach postępowania materiału dowodowego, niepełnej analizie materiału dowodowego i naruszeniu zasad prawidłowego wnioskowania w zakresie zasad ustalania cen rynkowych sprzedaży tuczników w okresie objętym wnioskiem o udzielenie pomocy, obowiązujących na obszarze, na którym znajdowało się gospodarstwo hodowlane skarżącej spółki: a) ustaleniu zaniżenia przez strony umowy ceny sprzedaży tuczników w następstwie dokonania oceny umówionej ceny w odniesieniu do średniej ceny skupu, przy nieustaleniu dla tej oceny poszczególnych wartości składowych tej średniej (zarejestrowanych cen poniżej średniej); b) pominięciu przy ocenie obowiązujących na rynku stawek sprzedaży tuczników, stawek wskazanych w oświadczeniu przez przedsiębiorcę H. A., trudniącego się przetwórstwem mięsnym (Zakłady Mięsne [...]); c) pominięciu przy ocenie przyjętej przez strony umowy faktu różnic pomiędzy różnymi strefami zagrożenia ASF (w szczególności strefą białą i niebieską) oraz nieustaleniu w trakcie gromadzenia materiału dowodowego stawek dla poszczególnych stref; d) pominięciu przy ocenie przyjętej przez strony umowy kwestii kosztów, jakie musiałyby zostać poniesione przez skarżącą w związku z dłuższą hodowlą, mającą na celu uzyskanie przez tuczniki większej wagi (a co za tym idzie wyższej ceny, a których nie musiała ponieść w związku ze sprzedażą) i nieprzeprowadzenie żadnych obliczeń w tym zakresie; 2. sprzeczności wniosków wyciągniętych z faktu sprzedaży tuczników o niższej wadze oraz uzgodnionej przez strony ceny sprzedaży; 3. niepełnym zgromadzeniu materiału dowodowego w zakresie dotyczącym celu transakcji między stronami, niezgromadzeniu dowodów pozwalających na ustalenie sytuacji ekonomicznej skarżącej spółki w chwili transakcji, mimo wskazania takiej przyczyny dokonania transakcji; 4. pominięciu przy ocenie celowości i racjonalności ekonomicznej transakcji faktu braku możliwości sprzedaży tuczników będących przedmiotem umowy zakładom mięsnym, co potwierdziło złożone do akt oświadczenie H. A.; 5. odmowie nadania znaczenia twierdzeniom skarżącej o stosownym rozliczeniu związanych z tym należności podatkowych oraz dokonania zapłaty przelewem bankowym oraz pominięciem dowodów potwierdzających te okoliczności; 6. pominięciu przy ocenie faktu zgłoszenia przemieszczenia stada do systemu IRZ po terminie okoliczności, że podobne uchybienia zdarzały się skarżącej w przeszłości. 7. wyciągnięciu nieprawidłowych z zasadami logicznego rozumowania i sprzecznych z zasadami doświadczenia życiowego wniosków z faktu zgłoszenia przemieszczenia stada do systemu IRZ po terminie. 8. wyciągnięciu sprzecznych z zasadami doświadczenia życiowego wniosków z faktu niewystąpienia do właściwej władzy weterynaryjnej o zgodę na przemieszczenie stada. W ocenie skarżącej spółki wymienione błędy stanowią o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.. Ponadto dokonana ocena materiału dowodowego narusza art. 80 k.p.a., zaś rozstrzyganie wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony świadczy o naruszeniu art. 81a § 1 k.p.a. Z uwagi na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie podlega, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie decyzji, bądź stwierdzenie jej nieważności. W przedmiotowej sprawie istotę sporu stanowi odmowa przyznania pomocy finansowej na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń utrzymywanych na obszarze objętym restrykcjami w związku ze zwalczaniem afrykańskiego pomoru świń. Powodem odmowy udzielenia wymienionej pomocy finansowej było uznanie, że skarżąca spółka stworzyła sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności poprzez dokonanie sprzedaży świń podmiotowi powiązanemu z nią osobowo i prowadzącemu działalność pod tym samym adresem. Bezsporne jest, że skarżąca złożyła wniosek o udzielenie pomocy finansowej na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń utrzymywanych na obszarze objętym restrykcjami w związku ze zwalczaniem afrykańskiego pomoru świń, powołując się fakt uzyskania obniżonego dochodu że sprzedaży świń. W sprawie wniosku skarżącej spółki o udzielenie wymienionej pomocy zastosowanie miały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r., poz. 187 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie" lub "rozporządzenie RM z 2015 r." Zgodnie z § 13o ust. 1 tego rozporządzenia, Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi świń: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, 2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014, 3) który utrzymuje lub utrzymywał świnie w siedzibie stada, położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na obszarze: a) wymienionym w części II lub III załącznika do decyzji wykonawczej Komisji 2014/709/UE z dnia 9 października 2014 r. w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich i uchylającej decyzję wykonawczą 2014/178/UE (Dz. Urz. UE L 295 z 11 października 2014 r., str. 63, z późn. zm.), zwanej dalej "decyzją 2014/709/UE", lub b) zapowietrzonym lub zagrożonym w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń, ustanowionym zgodnie z przepisami o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt - zwanemu dalej "producentem świń". Stosownie natomiast do § 13o ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, pomoc, o której mowa w ust. 1, jest udzielana na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń ze sprzedaży świń z siedziby stada, o której mowa w ust. 1 pkt 3, od 1 lipca 2017 r. – do wysokości obliczonej zgodnie ze sposobem określonym w ust. 11 pkt 1. Do wniosku o udzielenie pomocy finansowej producent świń dołącza kopie faktur lub faktur RR, lub innych dowodów księgowych potwierdzających uzyskane dochody za okres niezbędny do obliczenia kwoty pomocy, o której mowa w ust. 11 (§ 13o ust. 10 pkt 1). Mimo spełnienia przez producenta świń wskazanych w rozporządzeniu warunków pomoc finansowa nie jest przyznawana, gdy zostały stworzone sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności. Rozważenia wymaga zatem, czy organ odwoławczy prawidłowo zastosował wobec skarżącej spółki przepis art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finasowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347, z 30 grudnia 2013 r., s. 549), dalej jako "rozporządzenie nr 1306/2013", zawierający klauzulę dotyczącą przypadków obchodzenia prawa. Zgodnie z tym przepisem, bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym, ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Nadto zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE L 312 z 1995 r., s.1), działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. Powołane przepisy zawierają klauzulę generalną, na podstawie której organy administracji podejmują działania mające na celu zapobieżenie obejściu prawa przez podmioty ubiegające się o przyznanie pomocy finansowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21sierpnia 2018 r., sygn. akt I GSK 736/18). W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że pojęcie "warunki zostały sztucznie stworzone" jest zwrotem niedookreślonym, dlatego też ustalenie jego znaczenia może nastąpić wyłącznie w ściśle określonym stanie faktycznym, z uwzględnieniem celu "sztucznego stworzenia warunków", którym jest uzyskanie korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 563/19; wyrok NSA z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt I GSK 917/18; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 668/19). Omawiana klauzula generalna nie zawiera enumeratywnego wyliczenia przypadków, jakie mogą być uznane za sztuczne stworzenie warunków na gruncie danej płatności. Nie jest bowiem możliwe stworzenie skutecznej normy, która w sposób precyzyjny pozwalałaby opisać wszystkie rodzaje zakazanych zachowań prowadzących do stworzenia sztucznych warunków. Z założenia klauzula ta obejmuje więc całość, bądź istotną część zjawiska uznawanego za sztuczne wykreowanie określonych elementów stanów faktycznych, w taki sposób, aby odpowiadały one nie normie prawnej, która miałaby zastosowanie w "normalnym" układzie rzeczy, ale innemu przepisowi, dla podmiotu tej kreacji (manipulacji) korzystniejszemu. Na gruncie omawianego przepisu należy uznać, że warunki zostały stworzone sztucznie, jeśli okoliczności faktyczne sprawy dają podstawę do przyjęcia, że nie miałyby one miejsca, gdyby podmiot działał rozsądnie, kierując się zgodnymi z prawem motywami, innymi niż uzyskanie korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia. Problematyka obchodzenia prawa była również przedmiotem analizy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, podmioty ubiegające się o płatności (dofinansowanie) nie mogą powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie. Przy interpretacji regulacji przewidującej klauzulę dotyczącą przypadków obchodzenia prawa, istotne znaczenie ma wyrok TSUE z 12 września 2013 r., w sprawie C-434/12 Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond "Zemendelie" – Razplasztatelna agencija (opubl. http://eur-lex.europa.eu). W uzasadnieniu tego wyroku TSUE wskazał, że organ dokonując oceny w konkretnych okolicznościach sprawy, jest obowiązany wykazać, że doszło do łącznego wystąpienia elementu obiektywnego (ogół obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach, cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty) i elementu subiektywnego (wola uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań unijnych poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek). Dokonując wykładni pojęcia "stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności", TSUE wyraził pogląd, że sąd krajowy może oprzeć się nie tylko na takich elementach jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Zauważyć należy, że pomimo iż powyższy wyrok TSUE odnosi się do art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, to jednak ze względu na zbieżność tego przepisu z treścią art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, pozostaje on aktualny i ma pełne zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Mając na względzie okoliczności faktyczne sprawy i wykładnię przepisów prawa w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i powołanym wyroku TSUE, stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej organy wykazały, że spełnione zostały przesłanki zastosowania wobec skarżącej spółki unormowania art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. W ocenie sądu organy ustaliły prawidłowo – w oparciu o wyczerpująco zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy – że doszło do stworzenia sztucznych warunków dla uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Skarżąca spółka bowiem ubiegając się o pomoc finansową na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń utrzymywanych na obszarze objętym restrykcjami w związku ze zwalczaniem ASF, formalnie spełniła wymogi do ich uzyskania, okoliczności te jednakże zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami wsparcia (wyrównanie strat spowodowanych chorobami zwierząt), wynikającymi z art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznające niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 193 z dnia 1 lipca 2014 r., s. 1.), dalej jako "rozporządzenie nr 702/2014". Zgodnie z tym przepisem pomoc ma na celu wyrównanie przedsiębiorstwom zajmujących się produkcją podstawową produktów rolnych strat spowodowanych chorobami zwierząt. Dokonując ustaleń w zakresie sztucznego stworzenia warunków dla uzyskania dofinansowanie nie można ograniczać się tylko do działań samego beneficjenta, lecz uwzględnić również należy działania osób, czy podmiotów zaangażowanych (powiązanych). Konieczna jest przy tym ocena działań podmiotów powiązanych, podejmowanych nie tylko na etapie występowania przez nie z wnioskami o płatności, ale i na etapie wcześniejszym (ich tworzenia i funkcjonowania). Podmioty można uznać za powiązane, jeżeli te same osoby prawne lub fizyczne równocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu nimi albo posiadają udział w kapitale tych podmiotów, jak również osoby (fizyczne i prawne), które łączą więzi o charakterze rodzinnym lub wynikające ze stosunku pracy, a także powiązania majątkowe pomiędzy tymi podmiotami lub osobami pełniącymi w tych podmiotach funkcje zarządzające, kontrolne, nadzorcze czy reprezentatywne. Prawidłowe ustalenia faktyczne poczynione przez organy w niniejszej sprawie były wystarczające do przyjęcia, że wszystkie wskazane wyżej przesłanki z art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 zaistniały w odniesieniu do wniosku skarżącej spółki o udzielenie pomocy finansowej na wyrównanie kwoty dochodu przez producenta świń utrzymywanych na obszarze objętym restrykcjami w związku ze zwalczaniem ASF. Sąd podziela stanowisko organu drugiej instancji, że analiza materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych, w tym dokumentów dołączonych do odwołania od decyzji organu I instancji, nie pozostawia wątpliwości o stworzeniu przez skarżącą spółkę sztucznych warunków do uzyskania pomocy finansowej. Za takim uznaniem przemawia istnienie powiązań osobowych i ekonomicznych pomiędzy skarżącą spółką a podmiotem, któremu sprzedano stado, opóźnione zgłoszenie w systemie IRZ faktu przemieszczenia stada, brak zgody lekarza weterynarii na sprzedaż świń w okresie II półrocza 2018 r. oraz zaniżenie ceny sprzedaży stada świń. O powiązaniach między skarżącą spółką a podmiotem, któremu dokonano sprzedaży – D. T. świadczy fakt, że stada obu podmiotów są zarejestrowane pod tym samym adresem (ul. [...], [...] O. L.) i na tej samej działce ewidencyjnej (nr 1942/1). Informacja z Krajowego Rejestru Sądowego odnośnie do skarżącej spółki wskazuje, że w skład zarządu wchodzą Ł. J. T. (prezes zarządu) i M. I. T. (członek zarządu). Skarżąca spółka wyznaczyła D. T. jako pełnomocnika do reprezentowania wszelkich interesów spółki przed ARiMR (protokół nr [...] zwyczajnego zgromadzenia wspólników skarżącej (k. 13 akt adm.). D. T. – podmiot, który nabył od skarżącej spółki 31 grudnia 2018 r. tuczniki, jest blisko spokrewniona z osobami wchodzących w skład zarządu tej spółki (jest siostrą Ł. T. i M. T.). O istnieniu tych powiązań świadczy również fakt, że na kilku kopiach faktur dołączonych do wniosku skarżącej spółki o udzielenie pomocy finansowej, widnieje podpis D. T. jako osoby upoważnionej do ich wystawienia w imieniu spółki (k. 37, 39, 41 akt adm.). Za logiczny i uzasadniony wobec powyższych faktów należy uznać wniosek organów, że pomimo formalnej rozdzielności tych podmiotów, ich więź personalna (wyżej wymieniony stopień pokrewieństwa), koncentracja kapitału i miejsca prowadzonej działalności (ten sam adres siedziby obu podmiotów) i sposobu zarządzania (pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą spółkę podmiotowi powiązanemu i udział podmiotu powiązanego w prowadzeniu działalności spółki), miała znaczenie przy ocenie wniosku o dofinansowanie. Mimo bowiem swobody prowadzenia działalności gospodarczej i układania stosunków gospodarczych, organy administracji są obowiązane badać, czy stosunki te nie są układane w sposób sztuczny. Niewątpliwie zaś skarżąca spółka i D. T. są podmiotami posiadającymi ten sam adres siedziby obu firm, ten sam adres siedziby stada, prowadzą podobną działalność i należą do ściśle określonej grupy osobowej. Wbrew zarzutom skargi powyższe fakty świadczą o dokonaniu 31 grudnia 2018 r. sprzedaży stada świń podmiotowi powiązanemu osobowo i ekonomicznie ze sprzedającym, a w konsekwencji o stworzeniu sztucznych warunków do uzyskania pomocy finansowej. Kolejnym punktem odniesienia przy ocenie prawidłowości zastosowania wobec skarżącej spółki art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 jest okoliczność dotycząca zgłoszenia sprzedaży i przemieszczenia stada świń w systemie IRZ po terminie. Podnieść należy, że zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz. U. z 2017 r., poz. 546), posiadacze świń, których gospodarstwo położone jest na obszarach podlegających ograniczeniom zgodnie z przepisami o ochronie zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych (w tym ASF) są zobowiązani zgłosić Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR zwiększenie lub zmniejszenie liczebności stada, z wyjątkiem urodzenia, w terminie 2 dni od daty zdarzenia. Przedmiotowa sprzedaż 1200 tuczników D. T., prowadzącej działalność pod tym samym adresem co skarżąca spółka, miała miejsce 31 grudnia 2018 r., natomiast w systemie Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt (IRZ) została odnotowana dopiero 21 stycznia 2019 r., a więc z 19-dniowym opóźnieniem. Podkreślenia wymaga, że skarżąca spółka nigdy wcześniej nie sprzedawała tuczników D. T. i była to jedyna sprzedaż z siedziby spółki do odbiorcy indywidualnego. Ponadto dotychczasowe przemieszczenia świń dokonywane przez skarżącą spółkę między siedziba jej stada a innymi siedzibami zarejestrowanymi pod tym samym adresem co spółka, odnotowywane były jako typ zdarzenia "inne przemieszczenie". Jedynie przemieszczenie stada z 31 grudnia 2018 r. do stada D. T., którego siedziba jest również zlokalizowana pod tym samym adresem, zostało zrejestrowane jako typ zdarzenia "sprzedaż". Okoliczność dokonania zgłoszenia w systemie IRZ po terminie była oceniana przez organy w kontekście innych faktów dotyczących sprzedaży i przemieszczenia świń oraz działalności obu powiązanych podmiotów. Okoliczność ta była dodatkowym elementem w ustaleniu stanu faktycznego, który organy oceniły jako stworzenie sztucznych warunków. Nie świadczy to wszakże o pominięciu przez organy przy ocenie wniosku faktu, że nieterminowe zgłoszenia w systemie IRZ zdarzały się skarżącej spółce w przeszłości. Nieterminowe zgłoszenie w systemie IRZ należało bowiem badać w odniesieniu do wniosku o udzielenie przedmiotowego dofinansowania, zaś sytuacje zgłoszenia po terminie, mające miejsce we wcześniejszym okresie nie mają związku z wnioskiem o dofinansowanie za II półrocze 2018 r. Ponadto nieterminowe zgłaszanie przemieszczeń nie stanowi zasady, którą organ powinien był uwzględnić na korzyść skarżącej. Wbrew zatem stanowisku skarżącej fakt spóźnionego zgłoszenia sprzedaży prawidłowo oceniony został przez organ jako wskazujący – wraz z innymi okolicznościami – na sztuczne stworzenie warunków do uzyskania pomocy. Organy prawidłowo oceniły również materiał dowodowy w postaci pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii z [...] lutego 2019 r. i wyjaśnień skarżącej co do braku wydania pozwolenia na przemieszczenie świń. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń na obszarze objętym ograniczeniami lub obszarze zagrożenia (Dz. U. z 2015 r., poz. 711 z późn. zm.), świnie przemieszcza się bezpośrednio do gospodarstwa, rzeźni lub do przedsiębiorstwa kontrolowanego przez podmiot gospodarczy, po uzyskaniu pozwolenia powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na miejsce pochodzenia świń. W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że skarżąca spółka takiej zgody nie uzyskała, co potwierdza pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii z [...] lutego 2019 r. informujące, że dla skarżącej spółki nie była wydawana zgoda na sprzedaż świń w okresie drugiego półrocza 2018 r. Fakt ten prawidłowo oceniony został przez organ jako jeden z elementów świadczących o sztucznym stworzeniu warunków do uzyskania pomocy. Wyjaśnienia skarżącej zawarte w piśmie z [...] lipca 2019 r. nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Przede wszystkim zauważyć należy, że podnoszona przez skarżącą okoliczność, że uzyskała ona od urzędników powiatowego inspektoratu weterynarii telefoniczną informację o braku wymogu uzyskania pozwolenia, o którym mowa w § 6 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2015 r., nie została potwierdzona w piśmie Powiatowego Lekarza Weterynarii z [...] lutego 2019 r. Skarżąca nie przedstawiła też żadnego innego dowodu na okoliczność, że zwolniona została z wymogu uprzedniego uzyskania pozwolenia na sprzedaż tuczników. Skarżąca w wyjaśnieniach tych przyznaje, że "siedziby usytuowane są pod jednym adresem, a budynki siedzib stad oddalone są od siebie o kilkadziesiąt metrów i ogrodzone wspólnym ogrodzeniem zewnętrznym". Z powyższego wynika więc, co słusznie zauważył organ drugiej instancji, że świnie pozostają w miejscu przetrzymywania pod tym samym adresem siedziby stada. W istocie zatem nie zachodziła potrzeba ich fizycznego przemieszczenia, w szczególności zaś organizowania transportu do przewiezienia sprzedanych tuczników. Przytoczone okoliczności również wskazują na kreowanie sztucznych warunków do uzyskania pomocy finansowej. W ocenie sądu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi odnoszące się do braku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i braku wyczerpującej analizy tego materiału w zakresie ceny sprzedaży tuczników, objętej fakturą z 31 grudnia 2018 r., nr [...] Z faktury tej wynika, że nabywcą stada była D. T., a cena za sztukę tucznika wynosiła 375 zł netto. Natomiast z dołączonych do wniosku faktur z okresu referencyjnego (tj. drugiego półrocza 2016 r. i 2017 r.) wystawionych na rzecz nabywcy – firmy A. P. Sp. z o.o. wynika, iż średnia cena tucznika była wyższa i wynosiła 644,46 zł. Zatem w porównaniu do sprzedaży z poprzednich okresów, sprzedaż świń nabywcy D. T. miała miejsce po znacząco niższej cenie. Pozwalało to na powołanie się przez spółkę na obniżenie dochodu o kwotę 509 794,41 zł. Wbrew zarzutom skargi organ drugiej instancji wziął pod uwagę zawarte w odwołaniu wyjaśnienia spółki dotyczące niższej ceny sprzedaży z 31 grudnia 2018 r. Zdaniem spółki wynikała ona z wagi tuczników – średnio ok. 101 kg, natomiast tuczniki sprzedawane zakładom mięsnym miały wyższą wagę – średnio 130 kg i dlatego ich cena była wyższa. Jednakże wnioski organu wyciągnięte z tych wyjaśnień były odmienne od wniosków strony. Zdaniem sądu wnioski organu są prawidłowe, skarżąca nie wykazała bowiem w żaden sposób, że sprzedaż tuczników o takiej wadze była ekonomicznie uzasadniona. Skarżąca nie wykazała również, że sprzedaż ta była konieczna z uwagi na wyjątkową sytuację finansową spółki, w szczególności zaś, że podyktowana była realnym zagrożeniem utraty płynności finansowej przez spółkę. Skarżąca miała możliwość przedstawienia na tę okoliczność dowodów w toku postępowania, czego jednak nie uczyniła. To rzeczą skarżącej było zgłoszenie dowodów na okoliczności, z których skarżąca wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Organ nie miał obowiązku prowadzenia w tym zakresie postępowania z urzędu i poszukiwania dowodów usprawiedliwiających ewidentnie nieopłacalną sprzedaż. Należy również zauważyć, że sprzedaż tuczników o niższej wadze narażała spółkę na straty. Gdyby spółka wstrzymała się ze sprzedażą do osiągnięcia przez tuczniki wagi średnio ok. 130 kg, mogłaby uzyskać dużo wyższą cenę. Powyższe względy, jak również fakt sprzedaży świń podmiotowi powiązanemu osobowo, prowadzącemu działalność pod tym samym adresem, ostatniego dnia roku i okoliczność, że była to jedyna dokonana przez skarżącą spółkę sprzedaż świń w drugim półroczu 2018 r., doprowadziły organ do słusznego wniosku o stworzeniu sztucznych warunków wymaganych do uzyskania pomocy finansowej. Gdyby bowiem skarżąca spółka nie dokonała omawianej transakcji, nie miałaby już możliwości złożenia wniosku o dofinansowanie za ten okres. Nie ma również racji skarżąca twierdząc, że organy ustalając, że cena 375 zł za tucznika jest ceną zaniżoną, nie wzięły pod uwagę stawek sprzedaży tuczników wskazanych w piśmie H. A. - Zakłady Mięsne [...] z [...] kwietnia 2019 r. Skarżąca nie zauważa, że wskazana tam średnia cena skupu żywca w okresie od 15 do 31 grudnia 2018 r., wynosząca 3,6 – 3,9 zł dotyczy ceny za kilogram tucznika, a nie za sztukę, a ponadto z pisma tego nie wynika, czy cena ta dotyczy tuczników o określonej wadze jednostkowej. Tymczasem w fakturze mającej dokumentować sprzedaż tuczników D. T. wskazana została tylko liczba tuczników, ich waga nie została jednak podana. Nie sposób więc ustalić, jaką cenę za jednego tucznika uzyskałaby spółka sprzedając tuczniki Zakładom Mięsnym [...], w szczególności czy rzeczywiście byłaby to cena tak niska, jak wskazana w fakturze sprzedaży na rzecz D. T.. Należy również zwrócić uwagę, że podobna cena skupu żywca – 3,70 zł za kg wskazana została w fakturach z 12 i 13 lutego 2019 r., wystawionych przez skarżącą spółkę Zakładom Mięsnym [...]. W fakturach tych wskazana została waga sprzedanych 512 i 190 tuczników, wynosząca odpowiednio 65694 kg i 24275 kg, co oznacza, że cena jednej sztuki wynosiła ok. 472 -474 zł netto, przy średniej wadze jednego tucznika wynoszącej ponad 128 kg. Jak zauważa organ, zwrócenie się skarżącej spółki w grudniu 2018 r. do Zakładów Mięsnych [...] z propozycją sprzedaży tuczników sugeruje, że miały one wagę ubojową (średnio ok. 130 kg), a więc cena za sztukę tucznika byłaby znacznie większa, niż ta uzyskana od podmiotu powiązanego. Skarżąca z kolei twierdzi, że tuczniki sprzedane D. T. miały znacznie niższą wagę, nie wyjaśnia jednak, czy te same tuczniki zamierzała sprzedać zakładom mięsnym. Należy również zauważyć, że z pisma Zakładów Mięsnych [...] nie wynika, by skarżąca zwracała się z konkretną ofertą sprzedaży, tj. wskazując liczbę i wagę tuczników. Jednocześnie podkreślić należy, że skarżąca nie wykazała, aby zwracała się do innych podmiotów gospodarczych, poza Zakładami Mięsnymi [...], z propozycją sprzedaży tuczników w omawianym okresie. Nie można zatem przyjąć, że jedyną alternatywą wobec odmowy kupna tuczników przez Zakłady Mięsne [...], była ich sprzedaż podmiotowi powiązanemu D. T.. Słusznie zwraca również uwagę organ, że D. T. nie prowadzi rzeźni ani zakładu przetwórstwa, a zatem sprzedaż tuczników temu właśnie podmiotowi nie została w żaden sposób przez skarżącą uzasadniona. Nie można także nie zauważyć, że jak ustalił organ, była to pierwsza sprzedaż do siedziby stada D. T., bowiem wcześniej odnotowywano tylko "inne przemieszczenia". O stworzeniu przez spółkę sztucznych warunków do uzyskania pomocy finansowej świadczy również fakt, że cena sprzedaży tuczników D. T. była dużo niższa nie tylko od cen sprzedaży z okresu referencyjnego, ale również od średniej ceny netto zakupu świń rzeźnych za wagę żywą w regionie południowo-wschodnim Polski (dane publikowane na stronie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi). Zgodnie z danymi ministerstwa, cena ta w grudniu 2018 r. wynosiła 4,16 zł za kg. Nawet zatem gdyby przyjąć, że średnia waga sprzedawanego tucznika wynosiła 101 kg, to i tak cena jednostkowa tucznika wynosiłaby 420,16 zł (101 kg x 4,16 za kg), podczas gdy faktura z 31 grudnia 2018 r. wskazuje cenę 375 zł za sztukę tucznika. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że różnicę w zakresie ceny uzasadnia zaliczenie siedziby stada do obszaru z ograniczeniami (strefy niebieskiej) w związku z afrykańskim pomorem świń. Trudno bowiem uznać, że dane Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi publikowane na stronie internetowej nie uwzględniają wpływu ASF na cenę skupu żywca. Jest to bowiem cena uśredniona dla regionu, w którym są różne stopnie zagrożenia wystąpieniem ASF (strefa niebieska, strefa czerwona i strefa żółta). W regionie nie występuje natomiast strefa biała, co zarzuca skarżąca w analizie cen. Podkreślić również należy, że symulacja za I kwartał 2019 r. wskazuje na dużo mniejszą kwotę utraconego dochodu. Wynika z niej, że średnia cena tucznika wynosi 474,20 zł oraz że są one sprzedawane w średniej wadze 128 kg. Przemawia to za przyjęciem, że cena 375 zł za sztukę uwidoczniona na fakturze z 31 grudnia 2018 r., nr [...] została ustalona pomiędzy powiązanymi podmiotami, aby wskazać jak największą kwotę utraconego dochodu i uzyskać tym samym jak najwyższą pomoc publiczną. Na zaniżenie ceny sprzedaży tuczników (375 zł za sztukę) wskazuje także porównanie jej z cenami sprzedaży podanymi przez innych producentów świń we wnioskach o pomoc dotyczących tego samego okresu oraz stref czerwonej i niebieskiej. Przykładowo organ podał wnioski: Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej M. (cena 451,34 zł za sztukę), producenta P. M. (cena 419,95 zł za sztukę), producenta A. P. (465,72 zł za sztukę). Wprawdzie organ dokonał takiej analizy dopiero w odpowiedzi na skargę, jednakże przedstawione w analizie fakty potwierdzają słuszność wniosków wyciągniętych przez organ w zaskarżonej decyzji w stosunku do działań skarżącej spółki. Ponadto zauważyć należy, że organy nie kwestionowały faktu wystawienia faktury sprzedaży z 31 grudnia 2018 r., nr [...], jak również dokonania przez D. T. czterech przelewów bankowych na łączną kwotę 486 000 zł oraz odprowadzenia należności podatkowych od transakcji objętej przedmiotową fakturą. Organy zajęły stanowisko, które sąd podziela, że transakcja sprzedaży tuczników z 31 grudnia 2018 r. objęta wymienioną fakturą, miała jedynie na celu umożliwienie skarżącej spółce ubieganie się o uzyskanie pomocy finansowej, nie była natomiast naturalną konsekwencją prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej, polegającej na hodowli tuczników w celu ich sprzedaży. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by sprzedaż tuczników o niskiej wadze w ostatnim dniu roku innemu niż zwykle podmiotowi i za niższą cenę była ekonomicznie uzasadniona, co przemawia za stworzeniem sztucznych warunków do uzyskania pomocy finansowej. W kontekście powyższych rozważań uznać należy, że skarżąca spółka nie wykazała związku pomiędzy obniżonym dochodem, a wystąpieniem choroby zwierząt, co w świetle uregulowań art. 26 ust. 1 rozporządzenia nr 702/2014 wyklucza przyznanie pomocy finansowej. Odmawiając uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa procesowego, wskazać należy, że ustalenia stanu faktycznego znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy i zostały wyczerpująco przedstawione w decyzjach organów obu instancji. Organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w celu zbadania zaistnienia przesłanek z art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, zebrały i wnikliwie rozpatrzyły materiał dowodowy, w tym przedstawiony przez skarżącą spółkę i na podstawie jego całokształtu oceniły okoliczności faktyczne, co znajduje wyraz w uzasadnieniach obu decyzji. W szczególności organy wyjaśniły dlaczego, pomimo spełnienia formalnych warunków udzielenia pomocy, strona skarżąca nie realizowała celów wsparcia, zaś jej sposób działania miał na celu obejście przepisów prawa. Tym samym zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a., należało ocenić jako bezpodstawne. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.