III SA/Lu 543/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu postanawia: pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W piśmie z dnia 4 grudnia 2015 r. M. P. zwrócił się z wnioskiem o zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. Do wniosku skarżący złożył oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2015 r. wezwano skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na obowiązującym urzędowym formularzu, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Równocześnie z wezwaniem przesłano skarżącemu obowiązujący druk urzędowego formularza oznaczony symbolem PPF. Wezwanie zostało skarżącemu doręczone w dniu 13 stycznia 2016 r. (potwierdzenie odbioru, k. 50 akt sądowych) Wobec nieuzupełnienia braków w terminie, referendarz sądowy, zarządzeniem z dnia 4 lutego 2016 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia skarżący wniósł w terminie ustawowym sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), wskutek wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie referendarza sądowego traci moc, zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez Sąd. Stosownie do treści art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257), w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustala się wzór formularza wniosku oznaczonego symbolem PPF, dla wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez stronę na urzędowym formularzu, przesyła się stronie formularz w celu jego wypełnienia (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała NSA z 21 kwietnia 2008 r., I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, Nr 5, poz. 74). Rygor przewidziany w art. 257 P.p.s.a. ma charakter zobiektywizowany, a termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym i nie może być skracany, ani przedłużany (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt: II OZ 753/11). Zgodnie z art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Skoro wezwanie z dnia 29 grudnia 2015 r. do złożenia wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 stycznia 2016 r., to termin do wykonania wezwania upływał z dniem 20 stycznia 2016 r. Skarżący mimo doręczenia wezwania, przesłania stosownego druku i prawidłowego pouczenia o skutkach niewykonania wezwania w terminie, złożył osobiście w biurze podawczym sądu wypełniony urzędowy formularz dopiero w dniu 22 stycznia 2016 r. Skarżący wykonał zatem wezwanie po upływie terminu do jego wykonania, wobec czego termin siedmiodniowy upłynął bezskutecznie. Wobec nieuzupełnienia braków w terminie, spełniona została jedna z przesłanek pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Z uwagi na powyższe, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Z tych względów oraz na podstawie art. 257 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 P.p.s.a., postanowiono jak na wstępie.