III SA/Lu 546/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi V. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia w zakresie prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz V. T. 200 zł (dwieście złotych) z tytułu kosztów postępowania; III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 7 maja 2013 r. w sprawie cofnięcia V. T. uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, C+E wydanego w dniu [...] sierpnia 2009 r. przez organ ukraiński. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] wnioskiem z dnia 20 listopada 2012 r. wystąpił do Starosty [...] o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami V. T. z powodu otrzymania przez kierowcę łącznie 29 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Starosta [...] w dniu 18 marca 2013 r. skierował kierowcę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień prawa jazdy. Kierowca nie poddał się sprawdzeniu kwalifikacji, w związku z czym Starosta decyzją z dnia 7 maja 2013 r. cofnął uprawnienia do kierowania pojazdami. W odwołaniu od decyzji Starosty [...] z dnia 7 maja 2013 r. V. T. wskazał, że jest obywatelem Ukrainy, nie ma obywatelstwa polskiego, a jedynie kartę pobytu na czas określony i w Polsce przebywa mniej niż trzy miesiące w roku. Podniósł, że nie może zdawać egzaminu kontrolnego w Polsce, gdyż z wielką trudnością posługuje się językiem polskim, a ponadto nie ma polskiego dokumentu prawa jazdy. Podał, że do tej pory nie otrzymywał punktów karnych, ponieważ nie posiadał polskiego prawa jazdy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazało na przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm., dalej powoływanej jako "Prawo o ruchu drogowym"). Zgodnie z tym przepisem decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie nie poddania się przez kierowcę sprawdzeniu kwalifikacji na podstawie skierowania wydanego przez ten organ po otrzymaniu wniosku komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów wpisanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skarżący legitymuje się prawem jazdy wydanym przez organ państwa, które jest sygnatariuszem Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej we Wiedniu w dniu 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 i 44). Kierujący jest obywatelem Ukrainy, przebywa w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt na czas określony, ma nadany numer PESEL i jest zameldowany na pobyt czasowy na terenie gminy [...] do dnia 2 sierpnia 2013 r. W związku z tym stosuje się do niego przepisy Prawa o ruchu drogowym. Organ odwoławczy ustalił, że zwrotne poświadczenie odbioru decyzji z dnia 18 marca 2013 r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji zostało pokwitowane przez skarżącego w dniu 12 kwietnia 2013 r. Decyzja stała się ostateczna, ponieważ strona nie złożyła odwołania. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżący do dnia wydania decyzji przez Kolegium, to jest przez okres ponad dwóch miesięcy, nie przedstawił pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji w zakresie posiadanego prawa każdy, a tym samym została spełniona ustawowa przesłanka do cofnięcia prawa jazdy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie V. T. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie następujących przepisów: a/ art. 140 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) Prawa o ruchu drogowym przez niesłuszne przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki do cofnięcia skarżącemu uprawnień w zakresie prawa jazdy, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału jednoznacznie wynika, że skarżący nie był w stanie poddać się sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami; ponadto zarzucił, że nałożenie wobec skarżącego przez funkcjonariusza Policji mandatu oraz jednorazowe naliczenie 16 punktów w ramach jednego mandatu było niedopuszczalne w świetle prawa; b/ art. 6, 7, 8 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy administracji publicznej obu instancji odpowiednich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności związanych z możliwością poddania się V. T. kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, jak również braku jakichkolwiek czynności, zmierzających do zweryfikowania zgodności z prawem nałożenia na skarżącego punktów karnych, podczas gdy czynności te były niezbędne do wydania w sprawie prawidłowego rozstrzygnięcia; c/ art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ pierwszej instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia czy istnieją okoliczności wykluczające cofnięcie V. T. uprawnień do kierowania pojazdami. Ponadto skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na mylnym przyjęciu, że nie zachodzą wobec skarżącego żadne przeszkody do przystąpienia do egzaminu kontrolnego, mimo że nie włada on językiem polskim w wystarczającym stopniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosiło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nie brania pod uwagę trudności związanych z niedostateczną znajomością języka polskiego przez skarżącego organ drugiej instancji wskazał, że strona poddała się badaniu psychologicznemu i uzyskała orzeczenie z dnia 11 marca 2013 r. stwierdzające brak przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Ponadto organ wskazał na § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998), według którego wpis ostateczny do ewidencji punktów następuje między innymi w sytuacji kiedy naruszenie przepisów ruchu drogowego zostanie stwierdzone mandatem karnym lub wyrokiem sądu. Skoro skarżący nie odmówił przyjęcia mandatu, to wpis odpowiedniej ilości punktów karnych za nie stał się wpisem ostatecznym podlegającym usunięciu wyłącznie w sytuacjach określonych w § 5 i 6 rozporządzenia. Ani organ pierwszej instancji ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie są uprawnione do weryfikowania otrzymanych przez kierowcę punktów za wykroczenia w ruchu drogowym, jeżeli umieszczono je w ewidencji w postaci wpisu ostatecznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, chociaż nie wszystkie zarzuty sformułowane przez skarżącego są usprawiedliwione. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 b) Prawa o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Według art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do10 i wpisuje się do tej ewidencji. Jest rzeczą bezsporną, że w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisano V. T. oraz jego naruszenia przepisów ruchu drogowego, którym przypisano łącznie 29 nieusuniętych z ewidencji punktów. Podnoszone w skardze zarzuty sprowadzające się do wątpliwości skarżącego, czy popełnił on wykroczenia oraz czy przyporządkowano tym wykroczeniom prawidłową ilość punktów, a także czy prawidłowo je zsumowano, jest bez znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Sprawa ta dotyczy bowiem jednego z dalszych następstw naruszeń przepisów ruchu drogowego przez skarżącego, to znaczy cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Starosta [...] otrzymując od Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosek o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji był tym wnioskiem związany i kierując skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie mógł badać podstawy faktycznej wniosku, to jest tego czy skarżącemu prawidłowo przypisano 29 punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Ponadto decyzja o skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji jest ostateczna. Tym bardziej Starosta [...] jak i też Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mogły badać wymienionych wcześniej okoliczności, wydając decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W związku z tym wszystkie zarzuty skargi dotyczące omawianego zagadnienia muszą być uznane za nieusprawiedliwione. Jedynie dla wyjaśnienia należy wskazać, że skarżący nie ma racji uważając, że jako obcokrajowiec nie mógł być wpisany do ewidencji oraz że niedopuszczalne według prawa było jednorazowe naliczenie mu 16 punktów. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postepowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego - Dz. U. z 2012 r. poz. 488 (rozporządzenie to zastąpiło wskazywane w odpowiedzi na skargę rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 2002 r.), wpisowi do ewidencji nie podlega kierowca nie będący obywatelem polskim i nieposiadający karty pobytu, chyba że dopuścił się naruszenia, za które może być orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Ponadto według § 2 ust. 3 i 4 rozporządzenia do ewidencji wpisuje się naruszenia wraz z odpowiadającą im liczbą punktów, niezależnie od tego czy naruszenia te są wynikiem wielu czynów, czy jednego czynu, z wyjątkami wskazanymi w § 2 ust. 5-9 rozporządzenia. Skoro skarżący posiadał kartę pobytu, to mógł w każdym wypadku naruszenia przepisów ruchu drogowego być wpisany do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a w zależności od rodzaju naruszeń mogło być wpisanych jednego dnia kilka naruszeń i mogły być mu przypisane zsumowane punkty. Z akt sprawy wynika, że skarżący popełnił wykroczenia w trzech różnych dniach, nigdy nie otrzymał 16 punktów (jak twierdził w skardze), raz otrzymał 15 punktów za dwa wykroczenia tego samego dnia: naruszenie zakazu wyprzedzania na skrzyżowaniach (F06) oraz za wyprzedzanie na przejściach dla pieszych i bezpośrednio przed nimi (B02). W tym przypadku, zgodnie z § 2 ust. 4-9 rozporządzenia, w zależności od sytuacji faktycznej do ewidencji mogły być wpisane albo obydwa naruszenia - każde z odpowiednią ilością punktów, albo mogło być wpisane tylko to naruszenie, któremu przypisano większą liczbę punktów. Jednak jak wcześniej wyjaśniono kwestia ta nie mogła być badana w niniejszej sprawie przez organy administracji związane ostatecznym wpisem do ewidencji dokonanym przez funkcjonariusza Policji. Skarga jest jednak uzasadniona, ponieważ - jak wynika z akt sprawy - w decyzji z dnia 18 marca 2013 r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wyznaczony został skarżącemu nieprawidłowo, nie mogący być realnie dotrzymany, termin końcowy 18 kwietnia 2013 r. do poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, z zagrożeniem, że nie poddanie się w tym terminie sprawdzeniu kwalifikacji spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Należy zauważyć, że przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) Prawa o ruchu drogowym daje podstawę wyłącznie do skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, natomiast ani ten przepis ani inne przepisy Prawa o ruchu drogowym lub innych ustaw, nie mogą być podstawą do rozstrzygania przez starostę w formie decyzji o terminie, w jakim kierowca ma poddać się temu sprawdzeniu. Takie stanowisko, prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie (por. np. wyroki NSA z dnia 12 maja 2011 w sprawie I OSK 1066/10, SIP Lex nr 1080863, z dnia 7 października 2011 r. w sprawie I OSK 1672/10, SIP Lex nr 1069597, wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie III SA/Lu 77/12, SIP Lex nr 1146055, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 sierpnia 2012 r. w sprawie II SA/Sz 420/12, SIP Lex nr 1224047). Wprawdzie decyzja z dnia 18 marca 2013 r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest ostateczna również w tej części, w której rozstrzyga o wyznaczeniu końcowego terminu sprawdzenia kwalifikacji, ale nie sposób pominąć w ocenie skutków takiej decyzji okoliczności, że brak w przepisach o ruchu drogowym podstawy do określenia przez organ terminu wykonania omawianego skierowania oznacza, że decyzja taka w zakresie określającym termin poddania się przez kierowcę kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji została wydana bez podstawy prawnej, zatem zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej powoływanej jako K.p.a.) decyzja taka w części dotyczącej terminu podlegałaby stwierdzeniu nieważności. W żaden sposób natomiast nie można podważyć zasadności samego skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Jednak w związku z omówioną wyżej poważną wadliwością decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie można wywodzić żadnych negatywnych dla skarżącego skutków z tej okoliczności, że nie dotrzymał dokładnego terminu poddania się sprawdzeniu kwalifikacji (18 kwietnia 2013 r.), określonego wadliwie w decyzji z dnia 18 marca 2013 r. Inaczej mówiąc sama okoliczność, że do dnia 18 kwietnia 2013 r. skarżący nie poddał się sprawdzeniu kwalifikacji nie może być podstawą do zastosowania sankcji z tego tytułu w postaci wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Nie znaczy to oczywiście, że nie można w stosunku do skarżącego jako adresata wadliwie określonego terminu, w ogóle zastosować sankcji w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W sytuacji kiedy przyjmuje się, że nie można podważyć zasadności samego skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, powstaje pytanie o termin tego poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, którego nie dotrzymanie dałoby uprawnienie staroście do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W związku z tym trzeba stwierdzić, że skoro przepisy Prawa o ruchu drogowym i innych ustaw nie zawierają specjalnych uregulowań w kwestii wykonalności skierowania na sprawdzenie kwalifikacji, to podlega ono wykonaniu od dnia, w którym orzeczenie o skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdu stanie się ostateczne. Adresat takiej decyzji zobowiązany jest zatem do niezwłocznego wykonania ostatecznego skierowania, a tym samym do niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, po tym kiedy decyzja o skierowaniu stała się ostateczna. Stwierdzenie, że skarżący powinien niezwłocznie poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji oznacza, ze powinien to uczynić bez zbędnej zwłoki, w najbliższym możliwym terminie. Należy w związku z tym stwierdzić, że termin 18 kwietnia 2013 r. nie dość, że wskazany bez podstawy prawnej w decyzji o skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji, to również nie mógł być w praktyce dotrzymany przez kierującego. Decyzja z dnia 18 marca 2013 r. została bowiem faktycznie doręczona skarżącemu w dniu 12 kwietnia 2013 r., z tym że skutek prawny doręczenia decyzji miał miejsce 3 kwietnia 2013 r., ponieważ przesyłka z decyzją była awizowana w dniach 20 i 28 marca 2013 r. Decyzja stała się więc ostateczna w dniu 17 kwietnia 2013 r. Oczywiste jest zatem, że skarżący nie mógł przystąpić do egzaminu kontrolnego w terminie wskazanym w decyzji. Natomiast po upływie terminu wskazanego w decyzji sytuacja prawna skarżącego mogła stać się dla niego samego na tyle niejasna, że nie można pominąć oceny tej niejasności przy badaniu skutków tego, że skarżący nie dochował obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że skarżący mógł pozostawać w błędnym przekonaniu, że upływ niemożliwego do dotrzymania terminu 18 kwietnia 2013 r. powoduje, że jego zachowanie po tym dniu nie ma już żadnego znaczenia dla organu administracji stosującego sankcję w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, co zostało w pewien sposób potwierdzone stosunkowo szybkim wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień przez organ pierwszej instancji. W kontekście omawianej sytuacji należy zauważyć, że ocena czy wykonanie skierowania nastąpiło bez zbędnej zwłoki, albo czy niewykonanie skierowania świadczy o zwłoce po stronie adresata decyzji, powinna uwzględniać, że zwłoka zawiera w sobie zawinienie, a więc także element subiektywnego stosunku adresata decyzji do działań mających na celu wykonania nałożonego obowiązku. Ponadto przy badaniu przesłanek do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami istotne znaczenie ma ocena następstwa tej okoliczności, że skarżący jest obywatelem Ukrainy i jak twierdził w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji nie może zdawać egzaminu kontrolnego, ponieważ z wielką trudnością posługuje się językiem polskim. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w ocenie organu odwoławczego nie ma ta okoliczność znaczenia, ponieważ skarżący poddał się badaniu psychologicznemu i uzyskał orzeczenie stwierdzające brak przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Nie wiadomo dlaczego organ odwoławczy użył sformułowania, że trudność w posługiwaniu się językiem polskim nie ma znaczenia i powiązał tę okoliczność z podaniem się badaniu psychologicznemu. Jeżeli organ odwoławczy miał na względzie, że poddanie się badaniu psychologicznemu i uzyskanie orzeczenia świadczy o braku trudności w posługiwaniu się językiem polskim, to należy stwierdzić, że ocena taka jest dowolna i słuszny jest zarzut skarżącego sformułowany w uzasadnieniu skargi, że poddanie się egzaminowi kontrolnemu w języku polskim wymaga innego stopnia znajomości języka polskiego niż poddanie się badaniu psychologicznemu. Nie oznacza to oczywiście, że ewentualna niedostateczna znajomość języka polskiego zwalnia skarżącego od poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Skarżący bowiem, jeżeli uważa, że jego znajomość języka polskiego nie jest wystarczająca do rozwiązania testu może wybrać inną wersję językową bazy pytań testowych, a także przybrać na własny koszt tłumacza przysięgłego, który będzie mu służył pomocą w czasie egzaminu. Przy tym jednak – jak wynika z § 18 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2012 r. poz. 995 z późn. zm.) - tłumacz przysięgły, którego udział zapewnia sobie osoba egzaminowana, jeżeli osoba ta nie włada językiem polskim w stopniu umożliwiającym przeprowadzenie egzaminu oraz zrozumienie zasad przeprowadzania egzaminu, może przebywać na sali egzaminacyjnej nie dłużej niż do czasu rozpoczęcia testu. Według § 18 ust. 4 i 6 rozporządzenia tłumacz przysięgły może być obecny na placu manewrowym oraz w pojeździe podczas przeprowadzania części praktycznej egzaminu państwowego na placu manewrowym i w ruchu drogowym. Zorganizowanie przez skarżącego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, na wypadek gdyby okazało się, że stopień znajomości języka polskiego jest taki, że skarżący będzie wolał rozwiązywanie testów w innej wersji językowej oraz przybranie tłumacza przysięgłego wymaga oczywiście więcej czasu niż poddanie się egzaminowi w języku polskim bez udziału tłumacza. Wskazać przy tym należy, że oceniany stan faktyczny miał miejsce w pierwszych miesiącach obowiązywania nowych zasad przeprowadzania egzaminów sprawdzających kwalifikacje do kierowania pojazdami na podstawie obowiązujących od dnia 19 stycznia 2013 r. przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 z późn. zm.), w sytuacji kiedy nie wszystkie ośrodki egzaminacyjne przeprowadzały egzaminy z użyciem obcojęzycznych baz pytań testowych. Te wszystkie okoliczności powinny być brane pod uwagę i ocenione w uzasadnieniach decyzji organów obydwu instancji w świetle przesłanki cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w postaci nie poddania się skarżącego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji bez zbędnej zwłoki od dnia kiedy decyzja o skierowaniu stała się ostateczna. Decyzje obydwu organów nie zawierają odpowiednich ustaleń i ich oceny. Samo stwierdzenie przez organ odwoławczy, że skarżący do dnia wydania decyzji w drugiej instancji nie przedstawił pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji nie jest wystarczające do uznania, że organ odwoławczy rozpatrzył sprawę z zachowaniem reguł określonych w art. 7 oraz w art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a także w art. 15 K.p.a. Naruszenie wymienionych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wydanie decyzji na podstawie niewystarczających ustaleń faktycznych i niewystarczającego rozważenia znaczenia poszczególnych okoliczności faktycznych sprawia, że przedwczesna byłaby ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego, to jest art. 140 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) Prawa o ruchu drogowym. Okoliczność, że termin poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji został określony w decyzji z dnia 18 marca 2013 r. wadliwie powoduje, że w celu zachowania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.), a także zgodnie z zasadą informowania (art. 9 K.p.a.) organ ponownie rozpatrując sprawę powinien wyjaśnić skarżącemu, że upływ terminu określonego w decyzji z dnia 18 marca 2013 r. nie oznacza braku możliwości poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji i zapobieżenia cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, a także powinien wyjaśnić skarżącemu do kiedy będzie oczekiwał przedstawienia wyniku egzaminu, przyjmując ten termin rozsądnie, to jest w taki sposób, aby skarżący mógł przystąpić do odpowiednio zorganizowanego egzaminu. Następnie w razie gdyby okazało się, że skarżący nie przedstawiłby wyników sprawdzenia kwalifikacji, organ powinien tę okoliczność ocenić w świetle materialnoprawnej podstawy cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.