III SA/Lu 63/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Stażysta Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi S. O. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zmiany nieprawidłowych danych zawartych w zgłoszeniu celnym oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w B. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 29 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, Rozdział 2, Tom 4, str. 307), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia S. O.; utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] września 2008 r., nr [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia podniesiono, że w dniu 3 kwietnia 2006 r. zgodnie z dokumentem SAD, Nr OG [...] objęto procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu, sprowadzony ze Szwajcarii samochód osobowy marki Audi [...]. Do zgłoszenia celnego dołączono m.in. fakturę z dnia 30 marca 2006 r., określającą wartość przedmiotowego pojazdu na kwotę 300 CHF. Zgłoszenie celne odpowiadało warunkom formalnym i zostało przyjęte przez organ celny, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną i określenie kwoty długu celnego na podstawie zadeklarowanych przez przedstawiciela strony elementów kalkulacyjnych. W związku z wątpliwościami, co do rzetelności wartości podanej na fakturze, fotokopię tego dokumentu przekazano do weryfikacji przez władze celne Szwajcarii. Pismem z dnia 27 grudnia 2006 r. władze celne Szwajcarii poinformowały, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w firmie R. ujawniono oprócz w/w faktury z dnia 30 marca 2006 r., również fakturę nr [...] z dnia 30 marca 2006 r. na części do samochód Audi [...] opiewającą na kwotę 3.000 CHF, wystawioną na S. O. F. R. wyjaśnił, że jego firma wystawia często na prośbę polskich importerów dwie faktury sprzedaży – jedną na nadwozie, a drugą na części do pojazdu. Szwajcarska firma deklarowała w rozliczeniu podatkowym w Szwajcarii faktyczną, rzeczywistą wartość sprzedaży. Strona, wezwana przez organ I instancji do złożenia dokumentów odprawy celnej części do pojazdu wykazanych na fakturze nr [...] z dnia 30 marca 2006 r., nie zadośćuczyniła żądaniu. Dyrektor Izby Celnej w B. przesłał za pośrednictwem Ministerstwa Finansów do władz celnych Szwajcarii wniosek o udzielenie pomocy w sprawach celnych, zwracając się w szczególności o zweryfikowanie na podstawie dokumentów księgowych prawdziwości wyjaśnień eksportera oraz wyjaśnienie czy wystawienie faktury na części nie było efektem pomyłki. Pismem z dnia 31 sierpnia 2007 r. władze celne Szwajcarii poinformowały, że w trakcie ponownej weryfikacji F. R. potwierdził wypowiedzi, o których mowa w piśmie z dnia 27 grudnia 2006 r. Dodatkowo wyjaśnił, że polscy kupcy żądają szczegółowych rachunków. Tak więc firma R. wystawiła fakturę na samochód (karoserię) i osobną fakturę na części zamienne (np. na silnik i pneumatykę). Kupcy deklarowali, że przed podróżą każdorazowo zamierzali demontować samochody w Szwajcarii. Te ustalenia legły u podstaw zaskarżonego postanowienia, wydanego przez organ I instancji. Dyrektor Izby Celnej w B. nie podzielił zarzutów zażalenia. Podniósł, że zgodnie z art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana o ile to jest konieczne, na podstawie artykułów 32 i 33. W myśl art. 29 ust. 3 lit. a/ Wspólnotowego Kodeksu Celnego, ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego, dla lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane, jako warunek sprzedaży przywożonych towarów, przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej, celem spełnienia zobowiązań sprzedającego. Przepis zawarty w art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego umożliwia organom celnym przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli a posteriori wynika, że przepisy regulujące procedurę celną, której to dotyczy zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi w danym przypadku przepisami, niezbędne kroki w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Oznacza to, że nawet w sytuacji, gdy w dniu zgłoszenia celnego funkcjonariusz celny nie kwestionuje prawidłowości deklarowanych przez importera danych zawartych w zgłoszeniu celnym, organ celny po stwierdzeniu, że dane te były nieprawidłowe może dokonać zmian w zgłoszeniu celnym. Zgłoszenie celne do procedury celnej jest formą deklaracji, w której strona deklaruje kwotę należności we właściwej wysokości. W związku z wątpliwościami, co do rzeczywistej wartości celnej importowanego pojazdu, organ celny zwrócił się do zagranicznych władz celnych z prośbą o ustalenie faktycznej wartości transakcyjnej towaru, przesyłając do weryfikacji fakturę dołączoną do zgłoszenia celnego. Zgodnie z postanowieniami art. 86 ust. 1 ustawy Prawo celne, organ celny może przyjąć, jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawione podmioty państwa obcego. W trakcie dochodzenia przeprowadzonego przez władze celne Szwajcarii, którego wyniki zawarto w pismach z dnia 27 grudnia 2006 r. i z dnia 31 sierpnia 2007 r. ustalono, że firma szwajcarska wystawiała na prośbę polskich importerów dwie faktury sprzedaży pojazdu, jedną na nadwozie, a drugą na części do tego pojazdu. Kupujący deklarowali, że przed podróżą każdorazowo chcieli demontować samochody w Szwajcarii. Przekazano kopie wystawionych na S. O. faktur sprzedaży: fakturę bez numeru z 30 marca 2006 r. na kwotę 300 CHF oraz fakturę nr [...] z dnia 30 marca 2006 r. na kwotę 3.000 CHF, z treści której wynika, iż dotyczy ona części do pojazdu Audi [...]. Druga faktura nie zawiera podpisu sprzedającego i pieczątki firmy R., jednak bez wątpliwości została wystawiona przez firmę R. i okazana w trakcie weryfikacji szwajcarskim służbom celnym, które potwierdziły ją za zgodność z oryginałem i przesłały polskiej administracji celnej, jako jeden z załączników pisma. Firma R. wyjaśniła, że wystawiała dwie faktury - jedną na samochód (karoserię), drugą na części, na prośbę polskich importerów. W świetle powyższych ustaleń należy uznać, iż rzeczywista wartość pojazdu Audi [...] wynosiła 3.300 CHF. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez szwajcarskie służby celne ustalono, iż eksporter deklaruje w swoim rozliczeniu podatkowym w Szwajcarii faktyczną kwotę sprzedaży, zaś w rozliczeniach podatkowych firmy R. nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Weryfikacja została przeprowadzona w oparciu o Protokół dodatkowy z dnia 9 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, będący załącznikiem do porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, a Konfederacją Szwajcarską uzupełniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, a Konfederacją Szwajcarską o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (Dz. Urz. WE L 169 z 27.06.1997 r. str. 77, Dz. Urz. UE, Polskie wydanie specjalne rozdz. 2 t. 8, str. 306). Pisma szwajcarskich władz celnych z dnia 27 grudnia 2006 r. oraz z dnia 31 sierpnia 2007 r. są dokumentami urzędowymi w świetle art. 194 Ordynacji podatkowej. Dokumenty urzędowe mają zwiększoną moc dowodową i stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organy celne są związane dokumentem urzędowym i zobowiązane są uznać za udowodnione to, co wynika z jego treści. W niniejszej sprawie, jako faktycznie zapłaconą kwotę z tytułu zakupu samochodu, organ celny I instancji trafnie przyjął kwotę 3.300 CHF. Zgodnie z ustaleniami szwajcarskich służb celnych, powyższa kwota została wykazana w rozliczeniu podatkowym eksportera jako faktyczna kwota sprzedaży samochodu. Istniały więc przesłanki do zakwestionowania wiarygodności dołączonej do zgłoszenia celnego faktury z dnia 30 marca 2006 r. opiewającej na kwotę 300 CHF, w zakresie uwidocznionej na niej ceny transakcyjnej. Faktura ta została wystawiona na życzenie kupującego, zaś kwota 300 CHF nie stanowi całkowitej ceny sprzedaży pojazdu. W tych okolicznościach Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że organ celny I instancji prawidłowo ustalił wartość celną importowanego samochodu w trybie art. 29 ust. 1 i ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego na kwotę [...] zł. Odnosząc się do złożonego w trakcie postępowania odwoławczego dowodu w postaci kopii faktury zakupu z dnia 30 marca 2006 r., na której firma R. poświadczyła, że dnia 30 marca 2006 r. otrzymała 300 CHF tytułem zapłaty za pojazd marki Audi [...] po wypadku, organ odwoławczy odmówił wiarygodności dokumentu w zakresie uwidocznionej na nim płatności, gdyż jak ustalono w wyniku weryfikacji szwajcarskich służb celnych, faktura ta została wystawiona na życzenie kupującego i nie dokumentuje całkowitej płatności za samochód. Dołączona przez importera faktura VAT nr 20/06 z dnia 31 maja 2008 r., na podstawie której sprzedał samochód w stanie uszkodzonym w cenie 1.952 zł brutto, nie jest dowodem potwierdzającym cenę zakupu pojazdu. Pojazd może być sprzedany z zyskiem, po kosztach zakupu, a nawet ze stratą. Jednak cena ta nie jest przedmiotem zainteresowania organu celnego, bowiem dla organu celnego istotna jest wartość transakcyjna, a nie cena sprzedaży pojazdu. Za bezpodstawny uznano zarzut naruszenia art. 67 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, gdyż do obliczenia wartości celnej przyjęto elementy kalkulacyjne na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego. Zgodnie z tym przepisem, datą którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do tego przepisu, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Ujawnienie w toku kontroli szwajcarskich służb celnych dodatkowej faktury dotyczącej wartości samochodu stanowiło przesłankę do wszczęcia postępowania celnego w przedmiotowej sprawie. Zadaniem organu orzekającego jest doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem i zarejestrowanie prawidłowej kwoty wynikającej z długu celnego. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, niesłuszny jest zarzut naruszenia art. 23 ust. 4 Prawa celnego, gdyż w zaskarżonym postanowieniu nie określono kwoty długu celnego, zastosowano bowiem zerową stawkę celną na podstawie deklaracji eksportera. Zgodnie z art. 23 ust. 4 Prawa celnego, po zwolnieniu towaru organ celny może z urzędu lub na wniosek, wydać postanowienie, w którym zmienia nieprawidłowe dane zawarte w zgłoszeniu celnym, inne niż określone w ust. 2. Zaskarżonym postanowieniem Naczelnik Urzędu Celnego w B. zmienił nieprawidłowe dane w polu 22, 42 i 46 zgłoszenia celnego. Zgodnie z art. 23 ust. 2 Prawa celnego, jeżeli organ celny stwierdzi, że zgłaszający w zgłoszeniu celnym zadeklarował nieprawidłowe dane, mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną, wydaje decyzję, w której określa kwotę wynikającą z długu celnego lub rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego zgodnie z przepisami prawa celnego. W niniejszej sprawie organ celny ustalił nową wartość celną pojazdu, nie określił natomiast kwoty długu celnego, gdyż ta nie uległa zmianie. Zastosowano obniżoną stawkę celną 0% na podstawie deklaracji eksportera o pochodzeniu pojazdu na fakturze bez numeru z dnia 30 marca 2006 r. Skargę sądową na powyższe postanowienie złożył S. O., Wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie utrzymanego nim w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia 3 września 2008 r., a nadto zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w B. kosztów procesu. Skarżący zarzucił naruszenie: art. 29 ust. 1 i ust. 3a, art. 67, art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w zw. z art. 24 ust. 4 i 86 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68 poz. 622 z późn. zm.) a także w zw. z art. 73 Prawa celnego, art. 5 Protokołu dodatkowego z dnia 9 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, będącego załącznikiem do porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską, a Konfederacją Szwajcarską, uzupełniającego Umowę pomiędzy EWG, a Konfederacją Szwajcarską o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (Dz. Urz. WE L 169), art. 120, 121, 180 § 1, 187, 191, 194 i 210 § 1, w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz.60 z późn. zm.). W uzasadnieniu skargi podniesiono, że samo ujawnienie nowej faktury, w wyniku kontroli organów celnych państwa eksportu, nie zwalniało krajowych organów celnych od obowiązku zebrania materiału dowodowego, w oparciu o przepisy normujące procedurę administracyjną i jego oceny w oparciu o zasadę swobodnej oceny materiału dowodowego. Przyjąć należy, iż te same normy ocenne winny mieć zastosowanie zarówno do dowodów, na których opierają swe twierdzenia organy celne, jak i innych dowodów, w tym dostarczonych przez stronę. Bez wątpienia nadesłane przez władze celne państwa eksportu, mogą być dowodem w toczącym się postępowaniu, jednakże dowód ten podlega ocenie co do faktów w nim stwierdzonych, jak również formy jego wystawienia, decydującej czy można w sprawie mówić o "dokumencie urzędowym". Dokumentom urzędowym przyznaje się zwiększoną moc w zakresie tego co zostało w nich stwierdzone, jeżeli sporządzono je w przepisanej formie i sporządziły je powołane do tego organy władzy publicznej. Co do treści, należy uznać, iż dokument ten winien zawierać oświadczenie woli lub wiedzy, stwierdzające określony stan konkretnej sprawy. Przesłane organom celnym pisma szwajcarskich władz celnych wymogów tych nie spełniają. Zawierają bowiem ogólne przytoczenie wyjaśnień eksportera, nie stwierdzając, że w konkretnej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, iż importer faktycznie zapłacił sprzedawcy kwoty widniejące na obu fakturach. Mając powyższe na uwadze nie można tych pism traktować jako dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej, z przypisaniem mu szczególnej mocy dowodowej. To, iż faktura nie podlega legalizacji u odnośnych władz, nie może być powodem, jej uznania, w sytuacji gdy w sposób bezsporny organ dokonujący jej oceny ustala, iż operacja w niej uwidoczniona nie miała miejsca. Skarżący kupował samochód, a nie jego części i ten samochód w całości był przedmiotem zarówno eksportu jak i importu do kraju. Ustalenia powyższe naruszają tym samym art. 29 ust.1 i 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, gdyż dokumenty handlowe, obrazujące inną transakcję (zakup części samochodowych) nie mogą być podstawą ustalenia, w oparciu o te przepisy, wartości transakcyjnej (cena zapłacona lub należna), a w efekcie wartości celnej towaru. Obowiązkiem organu było zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy, z zapewnieniem możliwości przeprowadzenia wszelkich niezbędnych dowodów, mogących przyczynić się do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Fakt uzyskania informacji, nie załączonej w formie dowodu do akt sprawy, może podważać jedynie wiarygodność eksportera w zakresie jego rozliczeń ze szwajcarskim fiskusem, jednakże wobec importu towaru w postaci wyrobu kompletnego (tu samochodu osobowego), nie może to mieć wpływu na ocenę, iż przedmiotem importu były części samochodowe lub samochód w częściach. Skarżący poddał w wątpliwość możliwość rozstrzygnięcia sprawy w formie postanowienia, o którym mowa w art. 23 ust. 4 Prawa celnego, gdyż postanowienie to nie rozstrzyga jedynie o nieprawidłowych danych w zgłoszeniu, ale o istocie postępowania celnego, nie generującego co prawda długu, ale mającego wpływ na inne postępowania wymiarowe w zakresie podatków. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zasadniczą materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowił art. 29 ust. 1 i 3 lit. a/ Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L.302 ze zm. z dnia 19 października 1992 r.), cytowanego dalej jako W.K.C. W myśl tych przepisów – wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary (...). Ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonana jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej, celem spełnienia zobowiązań sprzedającego. Zgłoszenie celne jest formą deklaracji, w której zgłaszający deklaruje objęcie towaru określoną procedurą celną oraz kwotę należności celnych w odpowiedniej wysokości. Przepis art. 78 W.K.C. pozwala organom celnym przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów. Jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego lub kontroli a posteriori wynika, że przepisy regulujące procedurę celną (...) zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy podejmują zgodnie z wydanymi w danym przypadku przepisami, niezbędne kroki w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Z akt sprawy wynika, że w związku z wątpliwościami w zakresie rzeczywistej wartości importowanego przez stronę pojazdu, organ celny zwrócił się do władz celnych kraju eksportera o ustalenie faktycznej wartości transakcyjnej towaru. Władze celne Szwajcarii dokonały weryfikacji na podstawie Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 9 czerwca 1997 r. uzupełniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, a Konfederacją Szwajcarska (...) o Protokół dodatkowy w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty decyzją Rady z dnia 2 czerwca 1997 r. (Dz.U. UE.L 97.169.77 z dnia 27 czerwca 1997 r.; Dz.U. UE-sp.02-8-305). Zgodnie z art. 3 Protokółu dodatkowego, na wniosek organu wnioskującego, organ, do którego kierowany jest wniosek, dostarcza "wszelkich istotnych informacji, które mogą pozwolić na zapewnienie zgodności z ustawodawstwem celnym, włączając w to informacje odnoszące się do działań odnotowanych lub zaplanowanych, które naruszają lub mogą naruszyć to ustawodawstwo" (ust. 1) oraz "przekazuje informacje odnośnie do poprawności wywozu towaru z terytorium jednej z umawiających stron porozumienia i przywozu na terytorium drugiej strony określając, tam gdzie to jest właściwe, procedury celne zastosowane wobec tych towarów " (ust.2). W myśl art. 8 ust. 1 organ, do którego kierowany jest wniosek przekazuje informację o wynikach dochodzeń "w formie dokumentów, poświadczonych kopii dokumentów, sprawozdań i tym podobnych". Stosownie do art. 11 ust. 3 Protokołu, strony porozumienia mogą wykorzystywać "uzyskane informacje i konsultowane dokumenty" zgodnie z postanowieniami Protokołu "jako dowody w protokołach, sprawozdaniach, zeznaniach jak i postępowaniach oraz oskarżeniach wniesionych do sądu". Trafnie organy decyzyjne przyjęły, że w/w pisma szwajcarskich organów celnych stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Z przepisów tych wynika, że dokumenty urzędowe to dokumenty sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Jeżeli więc określony dokument spełnia łącznie wymienione przesłanki, a nadto sporządzony został w zakresie działania organu, od którego pochodzi ów dokument należy uznać za dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji. W takiej sytuacji dokument ten stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Art. 194 Ordynacji podatkowej nie ogranicza pojęcia dokumentów urzędowych do dokumentów krajowych. Przyjmuje się, że uznanie dokumentu zagranicznego za dokument urzędowy, jest uzależnione od uregulowań zawartych w wiążących Polskę umowach międzynarodowych. Taką umową międzynarodową, którą Polska jest związana od czasu uzyskania członkowstwa UE (art. 91 i art. 9 Konstytucji RP), jest również w/w Porozumienie w formie wymiany listów (...). Skoro pisma szwajcarskich władz celnych spełniają przesłanki wymienione w art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, to uznać należy, że stanowią one dokumenty urzędowe. Skarżący nie obalił wiarygodności owych pism (art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej), a zatem są one dowodem tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. I GSK 312/08). Z pism szwajcarskich władz celnych z dnia 27 października 2006 r. oraz z dnia 31 sierpnia 2007 r. jednoznacznie wynika, że cenę transakcyjną w rozumieniu art. 29 ust. 3 i ust. 3 lit. a/ W.K.C. stanowiła łączna wartość wynikająca z dwóch faktur wystawionych w dniu 30 marca 2006 r., przez firmę R. na rzecz S. O. (3.300 CHF). Jedna (bez numeru) opiewała na kwotę 300 CHF i dotyczyła samochodu marki Audi [...] (karoserii), druga zaś nieujawniona przy zgłoszeniu celnym dotyczyła określonych części do tego samochodu. Podwójne fakturowanie wynikało z prośby polskich kupców (w tym skarżącego). Istotne jest, że właściciel firmy R. w rozliczeniu podatkowym w Szwajcarii zawsze deklarował rzeczywistą wartość sprzedawanych samochodów. W tych okolicznościach, zarzuty skargi dotyczące naruszenia wymienionych w niej przepisów W.K.C., art. 5 Protokołu dodatkowego (...), przepisów Prawa celnego oraz Ordynacji podatkowej należy uznać za chybione. Nie jest również trafny zarzut związany z niewłaściwą (zdaniem skarżącego) formą rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie do art. 23 ust. 2 Prawa celnego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, decyzyjne rozstrzygnięcie zastrzeżone zostało jedynie do sytuacji, w której organ celny stwierdził, że zgłaszający w zgłoszeniu celnym zadeklarował nieprawidłowe dane, mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurą celną. W innych sytuacjach, gdy zachodzi konieczność zmiany nieprawidłowych danych zawartych w zgłoszeniu celnym, innych niż określone w ust. 2, wydaje się postanowienie (art. 23 ust. 4 Prawa celnego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia). Organ I instancji zmienił nieprawidłowe dane w polach 22, 42 i 46 zgłoszenia celnego. Ustalił inną wartość celną pojazdu, niż zadeklarowano w zgłoszeniu, nie określił natomiast kwoty długu celnego. Zauważyć należy, że w sprawie zastosowano obniżoną stawkę celną (0%) na podstawie deklaracji eksportera o pochodzeniu towaru, zamieszczonej na fakturze z dnia 30 marca 2006 r. Z tych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).