III SA/Lu 633/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (2014-2020) – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...]z dnia [...]r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r., nr [...]. Skarżący H. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r., w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (2014-2020). Pismem z dnia 15 listopada 2017 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji – Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...]z dnia [...]r. Wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji w ogóle nie został umotywowany. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w sprawie dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, że zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także w powiązaniu z przepisami art. 134 i 135 p.p.s.a., które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zatem zbliżone ramy prawne. W postanowieniu z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 404/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że tożsamość pojęcia "sprawy" w sposób wyżej określony wyznaczają elementy skonkretyzowanego w danym rozstrzygnięciu stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw, to jest prawnej i faktycznej (por. także postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12). W odniesieniu do żądania wstrzymania wykonania decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. o wskazanym powyżej numerze Sąd stwierdza, że możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej zarówno w stosunku do zaskarżonego aktu, jak i aktu wydanego w granicach sprawy. Oznacza to, że w niniejszej sprawie treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęta jest również decyzja organu I instancji, którą ustalono kwotę nienależnie pobranych płatności. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że ów akt jest rozstrzygnięciem posiadającym przymiot wykonalności, gdyż zobowiązuje skarżącego do uiszczenia wskazanej w nim kwoty pieniężnej. Jednakże z uwagi na brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, wniosek taki w ogóle nie poddaje się sądowej kontroli pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W takiej sytuacji wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący pozostał bierny w wykazaniu, że z zapłatą kwoty określonej w omawianej decyzji może wiązać się niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – odmówił wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, o czym orzekł w postanowieniu.