III SA/Lu 641/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie: WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), WSA Iwona Tchórzewska Protokolant: Asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Minister Zdrowia z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej uchyla zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej jako "organ") – po ponownym rozpatrzeniu sprawy – oddalił odwołanie M. P., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą K. P. U. M. P. (dalej jako "skarżąca"), od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowił następujący stan faktyczny: W dniu [...] marca 2017 r. organ ogłosił postępowanie w trybie konkursu ofert nr [...] w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie stomatologiczne, w zakresie: świadczenia chirurgii stomatologicznej i periodontologii, na obszarze powiatów: k. L. , o. , na okres od 1 lipca 2017 r. do 30 czerwca 2022 r. Postępowanie konkursowe rozstrzygnięto w dniu [...] czerwca 2017 r. W dniu [...] czerwca 2017 r. wpłynęło odwołanie, w którym M. P. zarzuciła m.in. naruszenie zasady równego traktowania i uczciwej konkurencji, poprzez przyznanie w rankingu końcowym podmiotom jednakowej liczby punktów (62), wybranie tylko jednej oferty złożonej przez S. L. i pominięcie oferty skarżącej prowadzącej renomowaną klinikę. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia oddalił odwołanie skarżącej. Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że postępowanie konkursowe przeprowadzono z naruszeniem zasady równego traktowania oferentów i zasady uczciwej konkurencji (niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] oddalającą odwołanie M. P.. W uzasadnieniu organ argumentował m.in., że w rankingu końcowym skarżąca otrzymała 62 punktów, a do zawarcia umowy zakwalifikowano oferty zajmujące pozycje od 1. do 6. w rankingu końcowym. Oferta skarżącej zajęła 7. miejsce i nie została wybrana z uwagi na uzyskanie niższej oceny w kryterium jakości w stosunku do podmiotu o takiej samej łącznej liczbie uzyskanych punktów oraz wyczerpanie środków finansowych. Wyrokiem z dnia 8 maja 2018 r. sygn. akt. III SA/Lu 44/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił skargę M. P. na powyższą decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2017 r., uchylił tę decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. przekazując organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd stwierdził m.in., że ustalenie wyniku konkursu w postaci rankingu – klasyfikacji wartościującej poszczególne oferty mieści w sobie porównywanie ofert świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu. Wymagane przepisem art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych równe traktowanie w zakresie ocen ofert jest kwestią relacji pomiędzy tymi ocenami, w związku z czym nie jest możliwe skontrolowanie respektowania zasady równego traktowania przy ustalaniu rankingu świadczeniodawców wyłącznie na podstawie weryfikacji oceny oferty odwołującego się dokonanej pod względem zgodności z wymaganiami stawianymi świadczeniodawcom. Narusza bowiem tę zasadę również prawidłowa ocena oferty odwołującego się w sytuacji, gdy ocena któregokolwiek z jego konkurentów wyżej uplasowanego w rankingu, została bezpodstawnie zawyżona. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia oddalił odwołanie M. P. wyjaśniając m.in., że uwzględniono uwagi sformułowane przez WSA w Lublinie we wspomnianym wyżej wyroku z dnia 8 maja 2018 r., że weryfikacja stanu faktycznego sprawy potwierdziła prawidłowość czynności podjętych przez Komisję konkursową przy analizie porównawczej oferty skarżącej z oferentami innych podmiotów i zgodność tych działań z wymogami wynikającymi z przepisów prawa (w tym z poszanowaniem zasady równego traktowania wszystkich oferentów). W skardze do WSA w Lublinie M. P. zarzuciła, że powyższą decyzję wydano z naruszeniem: I/ przepisów prawa materialnego, tj.: a/ art. 135 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez przyjęcie, że informacje zawarte w ofertach złożonych w postępowaniu konkursowym stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, w sytuacji gdy brak dostępu do oferty podmiotu, który uzyskał taką samą liczbę punktów co skarżącą (tj. oferty S. L.), przy jednoczesnym wyborze oferty tego podmiotu uniemożliwia weryfikację podstaw wyboru takiego podmiotu, co w sposób rażący narusza interes prawny skarżącej, w sytuacji, kiedy istnieją rozbieżności co do oferty ww. podmiotu w zakresie współpracy z Agencją i realizacji umowy, o której mowa w art. 311c ust. 4 cyt. ustawy (czego dowodzi treść uzasadnienia decyzji, w której wyjaśnia się na str. 26, że ww. podmiot otrzymał 2 punkty za współpracę z Agencją, podczas gdy w dalszej części uzasadnienia – str. 28 i str. 31 - organ twierdzi, że oferent nie współpracuje z Agencją i z tego powodu nie otrzymuje żadnych punktów), co czyni kontrolę zaskarżonej decyzji niemożliwą; b/ art. 154 ust. 2 o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przepis ten wskazuje, że wniesienie odwołania wstrzymuje zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej do czasu jego rozpatrzenia (tymczasem Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia zawarł umowy z wybranymi oferentami, co doprowadziło do sytuacji, że postępowanie które toczy się na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie poprzedniej decyzji nie mogło być innej treści, pomimo, że powinno); II/ przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a/ art. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez wewnętrzną sprzeczność decyzji polegającą na przyjęciu, że oferent - S. L. wykazał 8,0 etatu lekarzy, przy wymaganym 5,2 etatu lekarzy specjalistów i spełnienie warunku etatu zostało zachowane, ponieważ harmonogramy pozostałych wskazanych specjalistów gwarantowały utrzymanie wymaganego warunku 100% dostępu, w godzinach pracy poradni, do lekarza specjalisty chirurgii stomatologicznej, w sytuacji gdy z uzasadnienia decyzji wynikało, że S. L. gwarantowało dla zabezpieczenia opieki lekarskiej 7 lekarzy specjalistów chirurgii stomatologicznej udzielających świadczeń w wymiarze 120 godzin tygodniowo (str. 55-56 uzasadnienia), co daje 4,0 etatu lekarzy specjalistów (w konsekwencji nie można pogodzić ww. informacji, a okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy); b/ art. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez prezentowanie przez organ odmiennego stanowiska co do tej samej kwestii, tj. czy S. L. należało przyznać punkty za współpracę z Agencją czy nie, gdyż z tabeli umieszczonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy wywnioskować, że tak, w sytuacji gdy na rozprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w sprawie sygn. akt III SA/Lu 44/18 pełnomocnik organu przyznał, że S. L. nie należało przyznawać punktów za współpracę z Agencją, gdyż takiej umowy tenże oferent nie posiadał na to miejsce udzielania świadczeń, a dzięki tym punktom otrzymał w rankingu końcowym 62 punkty, tak jak skarżąca; c/ art. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez wskazanie, że lekarz stomatolog M. K. jest lekarzem specjalistą, w sytuacji gdy z informacji wskazywanej na stronie S. L. wynika, że lekarz dentysta M. K. jest rezydentem bez specjalizacji z chirurgii stomatologicznej, co również ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu (Stomatologiczne Centrum Kliniczne Uniwersytetu Medycznego w [...] w miejscu udzielania świadczeń przy ul. [...] wykazało trzech lekarzy: M. K. - rezydenta bez specjalizacji z chirurgii, T. J. - ze specjalizacją z chirurgii oraz U. O.-K., w przypadku której nie złożono wyjaśnień i żądanych dokumentów odnośnie konfliktu czasu pracy w wymaganym terminie, poza tym oferent ten w kryterium jakość za personel otrzymał 21 punktów, co świadczy o wadliwości oceny materiału dowodowego i braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący); d/ art. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez ustalenie tak wysokiego poziomu punktowego dla oferty S. L. ze wskazaniem miejsca wykonywania świadczeń na ulicy [...] w [...], który uzyskał w rankingu końcowym 62 punkty, tak jak Odwołująca się, w sytuacji gdy po okresie 7 miesięcy od dnia podpisania umowy (lipiec 2017 r.) podmiot ten zaprzestał świadczenia zakontraktowanych usług na ulicy [...], a od dnia [...] lutego 2018 r. do chwili obecnej oraz nie wiadomo jeszcze jak długo, pacjenci przekierowywani są do punktu świadczenia usług na ulicy [...] w [...], co wskazuje na wadliwość dokonania wyboru miejsca świadczenia usług przy ulicy [...] (głównym kryterium rozstrzygającym, w przypadku uzyskania przez dwa podmioty takiej samej ilości punktów, była jakość, jak zatem rozumieć taką sytuację, skoro wybrany oferent nie jest w stanie utrzymać ciągłości udzielania świadczeń, można wnioskować, że wspomniany podmiot nie posiadał przygotowanego zaplecza lokalowego, skoro przez tak długi czas nie jest w stanie świadczyć żadnych usług); e/ art. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji I instancji na konkretne okoliczności faktyczne, leżące u podstaw wydania decyzji, a w szczególności brak porównania wszystkich ofert biorących udział w postępowaniu konkursowym, a jedynie przywołanie obowiązujących przepisów prawa i to w niepełnym zakresie; f/ art. art. 7, 11 i 107 § 3 k.p.a. na skutek powielenia uzasadnienia decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r., co doprowadziło do pozbawienia skarżącej możności zweryfikowania prawidłowości decyzji pomimo uchylenia ww. decyzji wyrokiem z dnia 8 maja 2018 r. wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie sygn. akt III SA/Lu 44/18 (podważa to trafność wydanego rozstrzygnięcia, jak również narusza domniemanie dokonania zbadania stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego Skarżącego pomimo, że w każdej decyzji Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia o powyższym zapewniał). W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a.") wynika, że Sąd dokonuje oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę wszelkie stwierdzone nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze). Sprawa niniejsza była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Prawomocnym wyrokiem z dnia 8 maja 2018 r. sygn. akt. III SA/Lu 44/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił skargę M. P. uchylając decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. i przekazując temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Zasada związania oceną prawną wyrażoną w powyższym wyroku w myśl art. 153 p.p.s.a. oznaczała, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym wyroku była wiążąca zarówno dla organu, jak i Sądu kontrolującego nowe rozstrzygnięcie - zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2018 r. Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 p.p.s.a.). W orzecznictwie sygnalizuje się, że przepisy art. 153 i art. 170 p.p.s.a. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. W ponownym postępowaniu organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem sądu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania mu się w pełnym zakresie, a uchybienie temu obowiązkowi stanowi naruszenie prawa, skutkujące koniecznością uchylenia aktu, wydanego w kolejnym postępowaniu administracyjnym, gdy strona akt ten zaskarży do sądu administracyjnego. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego jest wyłączony jedynie w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Taką zmianę stanu prawnego lub zmianę stanu faktycznego na moment orzekania organy administracyjne są obowiązane uwzględniać z urzędu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. I SA/Bd 125/19). Analiza akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ nie wykonał i nie ustosunkował się do wszystkich zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawartych we wspomnianym wyroku. Budzi nadal wątpliwości kwestia oceny punktowej oferty S. L. (w świetle przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.) za nawiązanie współpracy z Agencją [...], o której mowa w art. 1 pkt 6a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i przyznania w tych warunkach 2. punktów (zgodnie z zasadami punktowej oceny). W poprzedniej decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ stwierdził jednoznacznie, że ww. oferent wskazał 3 miejsca udzielania świadczeń udzielając twierdzącej odpowiedzi w ankiecie, dotyczącej tylko jednego miejsca to jest Poradni chirurgii stomatologicznej i implantologii L. K. 7. Decyzja ta – jak już to wyjaśniono – została uchylona prawomocnym wyrokiem WSA w Lublinie. W zaskarżonej decyzji organ nie wyjaśnia tego zagadnienia (nie powtarza takiej samej argumentacji w tej materii) i w rezultacie nie wiadomo, jaki dokładnie stan faktyczny organ przyjmuje za udowodniony. Protokół dokumentujący przebieg rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w sprawie sygn. akt III SA/Lu 44/18 nie potwierdza zarzutu skargi, aby pełnomocnik organu przyznał, że S. L. nie należało przyznawać punktów za współpracę z Agencją. Niemniej rzeczą organu (a nie Sądu) było wyjaśnić, czy sporna umowa została zawarta, czy też nie i czy dotyczyła ona rzeczywiście jednego punktu udzielania świadczeń przy ul. [...] – jako miejsca udzielania świadczeń (pomieszczenie lub zespół pomieszczeń w tej samej lokalizacji, powiązanych funkcjonalnie i organizacyjnie w celu wykonywania świadczeń gwarantowanych) według § 2 pkt 11 Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Kwestia ta mogła mieć wpływ na punktową ocenę oferty tego podmiotu. Zatem stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę w tej materii nie mogło skutecznie uzupełniać decyzji i motywów, którymi kierował się organ, zwłaszcza w sytuacji, kiedy podnosi się, że "Kwestia współpracy (...) z Agencją (...) została wyjaśniona precyzyjnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji" (k. 12 akt sąd.). Obowiązkiem organu było – stosownie do zaleceń WSA w Lublinie - wyjaśnić i ocenić fakt niezłożenia wyjaśnień dotyczących oferty w zakresie konfliktu czasu pracy personelu medycznego i ewentualnego wpływu na punktową ocenę oferty (o ile taka okoliczność ma taki wpływ) lub znaczenia w kwestii poziomu przyznanego dofinansowania. Z uzasadnienia skontrolowanego rozstrzygnięcia (str. 53 decyzji) wynikało, że Komisja konkursowa poczynając od miejsca 1. przydzielała kontrakty zgodnie z wykazanym potencjałem oferenta. Organ nie wyjaśnia w pełni tego zagadnienia chociaż twierdzi, że oceny ofert dokonano w sposób staranny i zgodny z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Rozporządzenie to wprowadza zasadę, że oferent, który deklaruje spełnianie warunku podlegającego ocenie, jest obowiązany go spełniać w okresie związania ofertą oraz przez cały okres realizacji umowy, chyba że przepisy rozporządzenia stanowią inaczej (§ 5 ust. 1). Bezsporną okolicznością było niezłożenie jednego oświadczenia przez lekarza U. O. – K. , współpracującej ze S. L.. Organ nie wyjaśnia znaczenia tego faktu w aspekcie ewentualnej zmiany pierwotnej oferty i stwierdza, że czas pracy personelu medycznego nie miał wpływu na ocenę punktową oferty S. L.. Organ przyjął i nadal to czyni, że liczba przyznanych punktów zależała od treści oferty. Brak jednego oświadczenia lekarza wskazywał jednak, że organ uwzględnił tę kwestię, skoro zaakceptował działanie Komisji polegające na przydzielaniu kontraktów zgodnie z wykazywanym potencjałem oferenta. Nie zwalniało to organu od ustosunkowania się do warunków umowy zawartej z oferentem i wyjaśnienia tego w uzasadnieniu decyzji jaki wpływ miało niezłożenie oświadczenia przez jednego lekarza na poziom dofinansowania (zaistnienia przesłanek do obniżenia wartości uzgodnionego poziomu dofinansowania przyszłej umowy) – zgodnie z wezwaniem Komisji konkursowej z dnia [...] czerwca 2017 r. Organ założył, że brak oświadczenia przez lekarza U. O. – K. nie ma wpływu na ocenę oferty i w tym zakresie argumentował, że potencjał oferenta spełnia wymagane minimum 5,2 etatu i harmonogramy pozostałych specjalistów gwarantowały utrzymanie 100 – procentowego dostępu w godzinach pracy przychodni, do specjalisty z zakresu chirurgii stomatologicznej. Organ argumentował, że wartość potencjału dla lekarza wobec, którego oferent nie przedstawił wyjaśnień wynosi 0,5 etatu (15 godzin tygodniowo), co bezsprzecznie wskazuje, że nieuwzględnienie tego lekarza specjalisty w ofercie S. L., nie miało wpływu na ocenę punktową, gdyż pozostały personel (8,0 etatu do wymaganego 5,2 etatu) gwarantował potencjał przewyższający "wymagany" i nawet gdyby ten lekarz w ogóle nie został wymieniony w ofercie to podmiot ten uzyskałby identyczną liczbę punktów rankingujących. Przy tak ogólnej ocenie oferty – zdaniem Sądu – zabrakło wyraźnego stanowiska organu w kwestii punkowej oceny oferty (pierwotnej i końcowej) za dostępność i organizację udzielania świadczeń (jest to odrębnie oceniane kryterium i kategoria z maksymalną ilością 5. punktów) oraz za sposób punktowej oceny personelu (w ramach kryterium jakości). Uniemożliwiało to odniesienie się do zarzutów skargi, że udzielanie świadczeń w wymiarze 120 godzin tygodniowo "daje 4,0 etatu lekarzy specjalistów" w sytuacji, kiedy organ stwierdza, że S. L. wykazuje w ofercie 255 godzin pracy lekarzy dentystów, zgodnie z przelicznikiem 8,5 etatu (str. 55 uzasadnienia decyzji), w tym 7 lekarzy udzielających świadczeń w wymiarze 120 godzin tygodniowo. Jak wyjaśnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. III SA/Po 626/18, w konkursie o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej konkurują ze sobą bowiem nie oferenci, lecz złożone przez nich oferty, których treść wyznaczają wyłącznie zawarte w nich dane, a więc dokumenty i złożone przez świadczeniodawcę oświadczenia. Zatem przeprowadzana w części jawnej konkursu ocena ofert dokonywana jest wyłącznie w oparciu o wszystkie zawarte w nich dane, niepodlegające późniejszemu uzupełnieniu czy korekcie (z zastrzeżeniem art. 142 ust. 6 ustawy). W świetle powyższych rozważań i stwierdzonych uchybień zaskarżona decyzja Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2018 r. podlegała uchyleniu na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.