III SA/Lu 645/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. P. i R. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...] Dyrektor Administracji Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] o wymierzeniu R. P. i M. P., prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą [...], kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu [...].03.2017 r., na terenie Drogowego Przejścia Granicznego w D. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej podczas kontroli dokonali sprawdzenia wymiarów pojazdu silnikowego wraz z przyczepą ciężarową o numerach rejestracyjnych [...]. Zespołem pojazdów kierował G. T., wykonujący przejazd w ramach międzynarodowego transportu drogowego na rzecz przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej jako "skarżący"). Kontroli pojazdu dokonano przy wyjeździe z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wynik pomiaru wykazał przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu wraz z ładunkiem o 0,20 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 5 % przy dopuszczalnej wysokości pojazdu wraz z ładunkiem - 4,00 m) oraz szerokości pojazdu z ładunkiem o 0,65 m tj. o 21,67% przy dopuszczalnej szerokości pojazdu wraz z ładunkiem - 3,00 m). Pomiaru długości i szerokości pojazdu funkcjonariusze celno-skarbowi dokonali przymiarem wstęgowym TYP: 620WEM20030A WEISS o długości nominalnej 30m, numer seryjny 002259, posiadającym świadectwo wzorcowania przymiaru wstęgowego P0020- 260814 z dnia 26 sierpnia 2014 r., wydane przez GEOMATIX Sp. z o.o. w Katowicach. Pomiaru wysokości dokonano przymiarem sztywnym - teleskopowym typ kreskowy o długości nominalnej 5 m, numer 176, posiadającym świadectwo wzorcowania nr U/13/51-511320122 wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Katowicach dnia 20.05.2013 r. W toku kontroli kierujący pojazdem przedstawił m.in. następujące dokumenty: paszport seria i numer [...], dowód rejestracyjny pojazdu silnikowego o numerze rejestracyjnym [...], dowód rejestracyjny przyczepy ciężarowej o numerze rejestracyjnym [...], międzynarodowy drogowy list przewozowy CMR, wywozowy dokument towarzyszący [...], fakturę nr [...], zezwolenie kategorii V nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 24 miesięcy w terminie od [...].11.2016 do [...].11.2018 wydane przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad dla podmiotu [...], wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...]. W części ładunkowej pojazdu zgodnie z okazanymi podczas kontroli dokumentami znajdował się towar w postaci opryskiwacza J. D. [...] o masie 11500 kg. W wyniku kontroli organ stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej wartości szerokości pojazdu, co w konsekwencji kwalifikowało pojazd jako nienormatywny. Wykonujący transport nie przedstawił zezwolenia kategorii VII na przejazd takiego pojazdu. Z czynności kontrolnych sporządzono protokół nr [...] z dnia [...].03.2017 r. Kierowca nie wniósł uwag do protokołu i odmówił jego podpisania na polecenie dyrekcji firmy. Sporządzony został również protokół kontroli drogowej nr [...] z dnia [...].03.2017 r., do którego kierowca również nie wniósł uwag, odmawiając jednocześnie jego podpisania na polecenie kierownictwa firmy. Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. (dalej jako "organ I instancji") decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 15000 zł. Skarżący w odwołaniu od decyzji organu instancji wnieśli o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka na okoliczność sposobu przeprowadzenia pomiarów szerokości pojazdu i sposobu ustalenia wyników tych pomiarów, z przesłuchania funkcjonariuszy celno-skarbowych przeprowadzających czynności kontrolne wobec kierowcy na okoliczność zastosowanych przez nich podczas kontroli przyrządów pomiarowych oraz sposobu w jaki ustalona została szerokość kontrolowanego pojazdu, a w przypadku odmowy przeprowadzenia w/w dowodów skarżący wnieśli o przeprowadzenie dowodu z nagrań monitoringu wizyjnego zainstalowanego w miejscu kontroli, w zakresie nagrania dokumentującego przebieg kontroli i ustalenia wyników kontroli. Skarżący nie zgodzili się, iż ustalona w następstwie kontroli szerokość pojazdu wynosiła, według organu 3 m 65 cm. Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. odmówił przeprowadzenia dowodów, o których przeprowadzenie wnioskowali skarżący. Decyzją z dnia [...] października 2017 r Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. (dalej jako "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że wyniki pomiaru wymiarów zewnętrznych pojazdu zostały udokumentowane zapisem w pkt 5c protokołu nr [...]. Wskazują one na przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu z ładunkiem - o 20 cm (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 5%, przy dopuszczalnej wysokości, przewidzianej przepisami prawa, 4,00 m) oraz szerokości pojazdu z ładunkiem - o 65 cm (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 21,67 %, przy dopuszczalnej szerokości, przewidzianej przepisami prawa do 3,00 m). Organ odwoławczy wskazał, że wymogi dotyczące dopuszczalnych wymiarów, masy i nacisków osi pojazdu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm., dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"), wydanym na podstawie delegacji ustawowej z art. 66 ust. 5 z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawa o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.). W świetle § 2 ust. 1 pkt 4, ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia, długość zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy nie może przekraczać 18,75 m, szerokość 2,55 m a wysokość 4 m. Przejazd pojazdu nienormatywnego o parametrach jakie posiadał skontrolowany w niniejszej sprawie zespół pojazdów umożliwia zezwolenie kategorii VII. Kierowca pojazdu nie posiadał zezwolenia tej kategorii. Posiadał zezwolenie kategorii V nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 24 miesięcy w terminie od 2 listopada 2016 do 2 listopada 2018 wydane przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad dla podmiotu: [...]. Stosownie do lp. 5 załącznika nr 1 do ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zezwolenie kategorii V wydawane jest na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych o naciskach nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi, długości nie przekraczającej 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, szerokości nieprzekraczającej 3,4 m i wysokości nieprzekraczającej 4,3 m oraz o masie całkowitej nie przekraczającej 60 t. Na podstawie tego zezwolenia ruch kontrolowanego pojazdu nie był możliwy ze względu na jego wymiary. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że wyniki pomiaru wymiarów zewnętrznych pojazdu, opisane zostały w protokole z kontroli pojazdu przekraczającego granicę państwa przy wyjeździe z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wskazują one na stwierdzone przekroczenie wysokości pojazdu z ładunkiem - o 20 cm (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 5%, przy dopuszczalnej wysokości, przewidzianej przepisami prawa, 4,00 m), szerokości pojazdu z ładunkiem -o 65 cm (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 21,67 %, przy dopuszczalnej szerokości, przewidzianej przepisami prawa do 3,00m). Organ podkreślił, że uczestniczący w kontroli kierowca, widział w jaki sposób dokonywany jest pomiar, miał zagwarantowaną możliwość wypowiedzenia się w protokole z kontroli na temat sposobu i warunków jej wykonywania m. in. na temat sposobu pomiaru. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że sporządzony został protokół kontroli drogowej nr [...] z dnia [...].03.2017r., podstawie art. 74 ust. 1 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm., dalej jako "u.t.d."), do którego kierowca również nie wniósł uwag, odmawiając jednocześnie jego podpisania na polecenie kierownictwa firmy. Wysoki walor dowodowy protokołu przejawia się w tym, że jego treść stosownie do art. 75 u.t.d. wykorzystywana jest do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania. Natomiast same ustalenia z protokołu wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego. Ma on cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako "k.p.a."). Korzysta jako dokument urzędowy z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony został z udziałem podmiotu kontrolowanego. Organ podkreślił, że wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego zespołu pojazdów jest pomiar dokonany w toku kontroli drogowej za pomocą zalegalizowanych urządzeń pomiarowych. W niniejszej sprawie urządzenia pomiarowe miały wymagane świadectwa legalizacji wzorcowania, które jako dokumenty urzędowe potwierdzają prawidłowość i rzetelność ich wskazań. Pomiaru długości i szerokości pojazdu funkcjonariusze celno-skarbowi dokonali przymiarem wstęgowym TYP: 620WEM20030A WEISS o długości nominalnej 30 m, numer seryjny 002259, posiadającym świadectwo wzorcowania przymiaru wstęgowego P0020-260814 z dnia 26 sierpnia 2014 r., wydane przez GEOMATIX Sp. z o.o. w Katowicach. Pomiaru wysokości dokonano przymiarem sztywnym - teleskopowym typ kreskowy o długości nominalnej 5 m, numer 176, posiadającym świadectwo wzorcowania nr U/l 3/51- 511320122. Odnosząc się do zarzutu skarżących, że świadectwo wzorcowania dla przyrządu, którym posługiwali się kontrolujący funkcjonariusze wskazuje na możliwą "niepewność pomiaru", a tym samym możliwe odchylenia w zakresie uzyskania wyników, co do których organy obu instancji się nie odniosły, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji do nałożenia kary pieniężnej przyjął wartość szerokości uzyskaną w wyniku pomiaru szerokości przymiarem wstęgowym TYP: 620WEM20030A WEISS o długości nominalnej 30 m, numer seryjny 002259, wytwórca: WEIS GERMANY, posiadającym świadectwo wzorcowania przymiaru wstęgowego P0020-260814 z dnia 26 czerwca 2014 r., wydane przez GEOMATDC Sp. z o.o. w Katowicach. Organ wskazał, że przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz.U. z 2018 r., poz. 376) oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie tej ustawy nie zobowiązują użytkowników przymiarów do analizy błędu pomiaru ani też do podawania danych dotyczących niepewności pomiaru. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w niniejszej sprawie nie zachodziły okoliczności z art. 140aa ust. 4 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. W szczególności skarżący będący przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie zarobkowego przewozu drogowego towarów, nie wykazali jakichkolwiek niedających się przewidzieć zdarzeń, które spowodowały ujawnione naruszenie i zwalniałyby z odpowiedzialności administracyjnej. Konsekwencją ustalenia przejazdu po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu jest nałożenie kary pieniężnej na przedsiębiorcę wykonującego przejazd. Przedsiębiorca ponosi więc ryzyko następstw działań lub zaniechań własnych względnie osób wykonujących przejazd w jego imieniu i na jego rzecz, związane z brakiem należytej staranności w prowadzonej w zakresie przejazdów (przewozów) działalności. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie działalności, by uzyskać rezultat w postaci zachowania zgodnych z normami: wymiarów pojazdu, masy i nacisków na osie. Przewoźnik, czyli przedsiębiorca profesjonalnie zajmujący się transportem drogowym, o czym świadczy posiadana przez odwołującego licencja na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, powinien znać i przestrzegać obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Przyjmując towar, przed rozpoczęciem przewozu, powinien sprawdzić stan pojazdu i towaru oraz sposób załadunku, gdyż ponosi odpowiedzialność za warunki przewozu oraz towar do czasu jego wydania odbiorcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zarzucili naruszenie: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy a mianowicie: a) art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit c) w zw. z lp. 7 lit a) załącznika nr 1 do ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez ich błędną wykładnię i w efekcie uznanie, iż pojazd skarżących poruszający się po drodze, na której przeprowadzona została kontrola winien posiadać zezwolenie kategorii VII, a w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie; b) art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. w zw. z lp. 6 lit a) tiret drugie Załącznika nr 1 do p.r.d., poprzez jego niezastosowanie pomimo faktu, że pojazd poruszał się po drodze dwujezdniowej, o kategorii - droga krajowa oraz o klasie - GP, a tym samym dla pojazdu tego wymagane byłoby zezwolenie kategorii VI pozwalające na poruszanie się pojazdem o szerokości nieprzekraczającej 4 m; 2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez przeprowadzenie pomiarów pojazdu przy wykorzystaniu przyrządu - miary, bez uwzględnianie możliwych błędów, które wystąpić mogą podczas pomiarów dokonywanych z jej wykorzystaniem, a w konsekwencji niepełne i nieprawidłowe wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy; b) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy zastosowany przez kontrolujących funkcjonariuszy sposób ustalenia szerokości pojazdu mógł doprowadzić do uzyskania prawidłowych i nie budzących wątpliwości wyników kontroli; c) art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez odmowę dopuszczenia zgłoszonych przez skarżących dowodów w postaci nagrań z monitoringu wizyjnego zainstalowanego w miejscu kontroli, w zakresie nagrania dokumentującego przebieg kontroli i sposób ustalenia wyników kontroli, pomimo tego, iż wniosek ten dotyczył okoliczności mających znaczenie dla sprawy i mógł wyjaśnić w sposób niebudzący wątpliwości sposób w jaki kontrolujący funkcjonariusze uzyskali wynik szerokości pojazdu i ładunku; d) art. 78 § 2 k.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu zgłoszonego na etapie postępowania odwoławczego pomimo faktu, iż okoliczności w zakresie których wnioskowano przeprowadzenie dowodów nie zostały potwierdzone innymi dowodami, w szczególności w zakresie procedury mierzenia pojazdu, a okoliczności te miały znaczenie dla sprawy; e) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji w szczególności poprzez całkowite pominięcie i nie zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienia przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zgłoszonym przez skarżących dowodom w zakresie nagrań z monitoringu z miejsca kontroli; f) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie za udowodnioną okoliczność prawidłowego przeprowadzenia przez kontrolujących pomiarów pojazdu i ładunku, wyłącznie na podstawie stwierdzenia o braku zakwestionowania procedury pomiarów przez kierowcę kontrolowanego pojazdu, podczas gdy kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli, natomiast protokół kontroli nie zawiera odniesienia do procedury uzyskiwania pomiarów. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że nieprawidłowo organ uznał, że dla wykonywanego przez przewozu drogowego konieczne było posługiwanie się zezwoleniem kategorii VII. Stosownie do art. 140ab ust. 1 p.r.d. karę pieniężną nakłada się za brak odpowiedniej kategorii zezwolenia. Zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 2 - za brak m.in. zezwolenia kategorii VI, a w myśl art. 140ab ust. 1 pkt 3 - za brak zezwolenia kategorii VII. Zgodnie natomiast z załącznikiem nr 1 do ustawy, a dokładnie lp. 6 lit a), dla przejazdu po drodze dwujezdniowej zaliczanej do klasy A, S i GP szerokość pojazdu nie powinna przekroczyć 4 metrów. W ocenie skarżących, organy obu instancji powyższych okoliczności w ogóle nie wyjaśniły, wręcz pominęły w swoich ustaleniach. Parametrem, od którego organ powinien ustalić ewentualne naruszenie braku posiadania odpowiedniego zezwolenia jest kategoria drogi. Skoro pojazd skarżących poruszał się po drodze publicznej dwujezdniowej o klasie A, S, GP, to powinien zostać zaklasyfikowany jako pojazd nieposiadający co najwyżej zezwolenia kategorii VI i za takie naruszenie skarżący mogliby zostać ukarani. Skarżący zarzucili również brak uzasadnienia przez organ, dlaczego pomiar wykonany przymiarem wstęgowym TYP 620WEM20030A WEISS uznał za prawidłowy. Skarżący podkreślili, że organ powinien stosować się do nie tylko do przepisów prawa powszechnie obowiązującego, ale również do instrukcji i wytycznych producenta danego urządzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organy nie naruszyły także przepisów prawa materialnego. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego. Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm. - dalej jako "Prawo o ruchu drogowym" lub "p.r.d."). Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach ustawy (art. 2 pkt 35a p.r.d.). Dopuszczalne wymiary pojazdu wraz z ładunkiem określone zostały w przepisie art. 61 p.r.d. Artykuł 61 ust. 6 pkt 1 p.r.d. stanowi, że ładunek wystający poza boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być umieszczony tylko w taki sposób, aby całkowita szerokość pojazdu z ładunkiem nie przekraczała 2,55 m, a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie przekraczała 3 m, jednak pod warunkiem umieszczenia ładunku tak, aby z jednej strony nie wystawał na odległość większą niż 23 cm. W myśl zaś art. 61 ust. 6 pkt 2 p.r.d. ładunek nie może wystawać z tyłu pojazdu na odległość większą niż 2 m od tylnej płaszczyzny obrysu pojazdu lub zespołu pojazdów. Z kolei wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m (art. 61 ust. 10 ustawy). Wymogi dotyczące dopuszczalnych wymiarów, masy i nacisków osi pojazdu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm., dalej jako "rozporządzenie z dnia 31 grudnia 2002 r."), wydanym na podstawie delegacji ustawowej z art. 66 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4, ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia, długość zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy nie może przekraczać 18,75 m, szerokość 2,55 m, a wysokość 4 m, natomiast z art. 61 ust. 6 pkt 1 p.r.d. wynika, że ładunek wystający poza boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być umieszczony tylko w taki sposób, aby całkowita szerokość pojazdu z ładunkiem nie przekraczała 2,55 m, a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie przekraczała 3 m, W niniejszej sprawie skarżący wykonywali międzynarodowy transport drogowy rzeczy - towaru w postaci opryskiwacza J. D. [...] o masie 11500 kg. W dniu [...] marca 2017 r. przy wyjeździe zespołu pojazdów z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonano sprawdzenia wymiarów pojazdu silnikowego wraz z przyczepą ciężarową o numerach rejestracyjnych [...]. Z protokołu kontroli wynika, że pomiar wykazał: - wysokość zespołu pojazdów z ładunkiem 420 cm, czyli przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu wraz z ładunkiem o 20 cm (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 5 % przy dopuszczalnej wysokości pojazdu wraz z ładunkiem - 4,00 m); - szerokość zespołu pojazdów z ładunkiem 365 cm, czyli przekroczenie dopuszczalnej szerokości pojazdu z ładunkiem o 65 cm (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 21,67% przy dopuszczalnej szerokości pojazdu wraz z ładunkiem - 3,00 m). Z powyższego wynika, że wysokość kontrolowanego pojazdu wynosiła wraz z ładunkiem 4,20 m, a szerokość – 3,65 m. Wymiary zespołu pojazdów przekraczały zatem dopuszczalne wymiary wskazane w ustawie. Podkreślić należy, że w świetle przytoczonych przepisów rozporządzenia oraz ustawy wysokość pojazdu nie może przekraczać 4 m, niezależnie od tego czy jest to wysokość samego pojazdu czy też pojazdu z ładunkiem, zaś szerokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 3 m. Do uznania pojazdu za nienormatywny wystarczy przekroczenie jednego tylko parametru. W rozpoznawanej sprawie zostały zaś przekroczone dwa parametry – wysokość i szerokość pojazdu. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że skarżący wykonywali przewóz pojazdem nienormatywnym. Przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach publicznych jest dopuszczalny tylko po spełnieniu warunków określonych w ustawie. Stosownie do art. 64 ust. 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: 1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy; 2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1; 3) pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego przez pilota, w przypadku gdy pojazd przekracza co najmniej jedną z następujących wielkości: a) długość - 23 m, b) szerokość - 3,2 m, c) wysokość - 4,5 m, d) rzeczywista masa całkowita - 60 t; 4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego wymienia załącznik nr 1 do ustawy - Prawo o ruchu drogowym (art. 64 ust. 3 p.r.d.). Prawidłowe jest stanowisko organu, że zgodnie z powołanym załącznikiem, pojazd o wysokości przekraczającej 4,3 m i szerokości przekraczającej 3,4 m wymaga zezwolenia kategorii VII. Należy zauważyć, że w kategoriach od I do VI załącznika wymieniono pojazdy o wysokości bądź nieprzekraczającej dopuszczalnej, bądź nieprzekraczającej 4,3 m oraz szerokości nieprzekraczającej 3,4 m. Kontrolowany pojazd o szerokości 3,65 m nie mieści się więc w żadnej z kategorii od I do VI wymienionych w załączniku. Trafnie zatem zakwalifikowany został do kategorii VII, która dotyczy pojazdów o wymiarach większych od wymienionych w kategoriach I-VI. Niezasadnie również skarżący zarzucają, że skoro pojazd skarżących poruszał się po drodze publicznej dwujezdniowej o klasie A, S, GP, to powinien zostać zaklasyfikowany jako pojazd nieposiadający co najwyżej zezwolenia kategorii VI i za takie naruszenie skarżący mogliby zostać ukarani. O ile istotnie kategoria VI zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego dotyczy między innymi pojazdów o szerokości nie przekraczającej 4 m to jednak dotyczy to wyłącznie dróg dwujezdniowych klasy A, S i GP. Wprawdzie droga krajowa nr 12, po której odbywał się przejazd pojazdu, jest faktycznie prawie na całej długości drogą klasy GP (drogą główną ruchu przyspieszonego) to jednak na odcinku, na którym stwierdzono przejazd pojazdu nienormatywnego, tj. na odcinku drogi krajowej nr 12 przylegającym do Drogowego Przejścia Granicznego w Dorohusku jest to droga jednojezdniowa, a nie dwujezdniowa, co jest okolicznością powszechnie znaną. Z tego też względu dla przedmiotowego przejazdu nie byłoby wystarczające jedynie zezwolenie kategorii VI albowiem przejazd nie odbywał się po drodze dwujezdniowej. Artykuł art. 64d ust. 1 p.r.d. stanowi, że zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. Zgodnie z lp. 6 załącznika nr 1 do ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zezwolenie kategorii VII upoważnia do przejazdu pojazdem nienormatywnym: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t; wyznaczoną trasą wskazaną w zezwoleniu. W myśl art. 64 ust. 4 p.r.d., kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii. Z akt sprawy wynika, że kierujący kontrolowanym pojazdem nie okazał zezwolenia kategorii VII. Zezwolenie takie nie zostało także przedstawione w toku postępowania. Kierowca posiadał przy sobie i okazał zezwolenie kategorii V nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 24 miesięcy w terminie od 2 listopada 2016 do 2 listopada 2018 wydane przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad dla podmiotu: [...]. Z lp. 5 załącznika nr 1 do ustawy – Prawo o ruchu drogowym wynika, że zezwolenie kategorii V wydaje się na przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych: a) o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, e) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t. Jak już wyżej szczegółowo wykazano wymiary kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczały parametry wskazane w zezwoleniu kategorii V. Podkreślić należy, że ruch pojazdu nienormatywnego nie odbywa się na podstawie jakiegokolwiek zezwolenia, lecz zezwolenia odpowiedniej kategorii. Nie ulega wątpliwości, że wymiary kontrolowanego pojazdu wskazywały na konieczność uzyskania zezwolenia kategorii VII, niedopuszczalne było zatem wykonywanie przejazdu tym pojazdem na podstawie zezwolenia kategorii V. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że okazanie przez kierowcę zezwolenia kategorii V wyklucza odpowiedzialność za brak zezwolenia kategorii VII. Z treści przepisu art. 64 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym wynika, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii. Nie wystarczy zatem jakiekolwiek zezwolenie, lecz zezwolenie odpowiedniej kategorii. Nie ulega wątpliwości, że wymiary kontrolowanego pojazdu wskazywały na konieczność uzyskania zezwolenia kategorii VII, niedopuszczalne było zatem wykonywanie przejazdu tym pojazdem na podstawie zezwolenia kategorii V. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 64c ust. 1 i 8 Prawa o ruchu drogowym, zezwolenia kategorii III-VI na przejazd pojazdu nienormatywnego są wydawane na wskazany we wniosku okres (miesiąca, 6, 12 lub 24 miesięcy), bez wskazania pojazdu, którym przejazd będzie wykonywany. Natomiast stosownie do art. 64d zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. W zezwoleniu kategorii VII wskazuje się nie tylko okres ważności zezwolenia, trasę przejazdu i liczbę przejazdów, ale także pojazd, którym będzie wykonywany przejazd (art. 64d ust. 9). Zezwolenia kategorii V i VII różnią się zatem zasadniczo i nie sposób przyjąć, by na podstawie zezwolenia kategorii V mógł być wykonywany przejazd pojazdu wymagającego zezwolenia kategorii VII. Nie można też uznać za trafny poglądu, że dokonując pomiarów pojazdu w celu ustalenia, czy przewóz wykonywany jest pojazdem nienormatywnym organ powinien porównywać wymiary stwierdzone w toku kontroli z wymiarami pojazdu, którego dotyczy posiadane przez przewoźnika zezwolenie, tj. że ustalenia wartości zaistniałego przekroczenia dopuszczalnych wartości dokonywać należy z odwołaniem się do wartości wynikających z posiadanego przez kierowcę zezwolenia, nawet jeżeli było to zezwolenie nie uprawniające do wykonania danego przejazdu, a więc zezwolenie nieodpowiedniej kategorii. Posiadane przez skarżących zezwolenie kategorii V uprawniało do przejazdu pojazdem o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m oraz wysokości nieprzekraczającej 4,3 m. Gdyby zatem odwołać się do wartości wynikających z tego zezwolenie to zaistniałe przekroczenie dotyczyłoby jedynie szerokości pojazdu i byłoby to przekroczenie tylko o 25 cm, co miałoby znaczenie dla określenia wysokości wymierzanej kary pieniężnej. W ocenie Sądu taka ocena przedmiotowej kwestii nie byłaby uzasadniona. Wyjaśnić należy, że z definicji pojazdów nienormatywnych wynika, że są to pojazdy przekraczające wymiary dopuszczalne, określone w przepisach ustawy, przewidziane dla poszczególnych kategorii zezwoleń. Wymiary wskazane w załączniku, do których odnosi się posiadane przez skarżącego zezwolenie, stanowią podstawę do określania kategorii wymaganego zezwolenia, nie są to natomiast wymiary dopuszczalne w rozumieniu art. 2 ust. 35a ustawy, decydujące o uznaniu pojazdu za nienormatywny. Prawidłowo zatem określił organ przekroczenie dopuszczalnych wymiarów pojazdu bez ładunku odnosząc się do wymiarów dopuszczalnych, określonych w rozporządzeniu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, oraz w przepisach ustawy, a z ładunkiem – do wymiarów wskazanych bezpośrednio w przepisach ustawy, co zostało już wyżej szczegółowo omówione. W konsekwencji za błędny uznać należy także pogląd, że przejazd kontrolowanego pojazdu nastąpił z naruszeniem warunków uzyskanego zezwolenia kategorii V na skutek przekroczenia dopuszczalnej szerokości pojazdu o 25 cm (w stosunku do szerokości pojazdu nienormatywnego objętego kategorią V). Naruszenie warunków zezwolenia może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zezwolenie odpowiedniej kategorii wymagane zgodnie z ustawą zostało udzielone i na podstawie tego zezwolenia wykonywany był przejazd. W rozpoznawanej sprawie przewoźnik w ogóle nie uzyskał i nie starał się nawet o uzyskanie zezwolenia odpowiedniej kategorii. Nie można zatem mówić o naruszeniu warunków zezwolenia. Wyjaśnić należy również, że uznanie pojazdu za nienormatywny wymagający zezwolenia kategorii VII nie oznacza stwierdzenia przez organ utraty ważności zezwolenia kategorii V, posiadanego przez skarżącego. Z treści decyzji wynika wprost, że zezwolenie to nie dawało podstaw do dokonania przejazdu kontrolowanym pojazdem, co nie oznacza, że zezwolenie to nie jest ważne w okresie, na jaki zostało wydane. W tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela w całości pogląd wyrażony już wcześniej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 756/14, a zaaprobowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II GSK 655/15 (oba orzeczenia opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). W konsekwencji organ był uprawniony do nałożenia na skarżących kary pieniężnej na podstawie art. 140aa ust. 1 p.r.d. Przepis ten stanowi, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Artykuł 140aa ust. 1 p.r.d. stanowi, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, za brak zezwolenia kategorii VII ustala się w wysokości a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita łub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. Wobec wskazanej w protokole wartości nienormatywnego parametru pojazdu, oraz nieokazania zezwolenia odpowiedniej kategorii przez kierującego podczas kontroli należy stwierdzić, że wysokość kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją została ustalona w prawidłowej wartości. Z akt sprawy wynika, że wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20% (dopuszczalna szerokość pojazdu została przekroczona o 65 cm, co stanowi 21,67%). Kara w wysokości 15000 zł nałożona na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c nie narusza zatem powołanych przepisów. Podzielić należy także stanowisko organu, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Powołany przepis stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Odpowiedzialność wykonującego przejazd ma charakter obiektywny, niezależny od winy. Możliwość zwolnienia podmiotu wykonującego przewóz od odpowiedzialności istnieje tylko w ściśle określonych sytuacjach i uzależniona jest od wykazania, że podmiot ten dołożył należytej staranności wymaganej w stosunkach danego rodzaju, a do naruszenia doszło na skutek okoliczności od niego niezależnych, na które nie miał wpływu. Trafnie zwraca uwagę organ, że skarżący jako przewoźnik wykonujący międzynarodowe przewozy drogowe obowiązani byli do sprawdzenia parametrów pojazdu i ładunku w celu ustalenia, jakiej kategorii zezwolenie będzie dla danego przewozu wymagane. Jest to zwykła staranność, jakiej można wymagać od osoby zawodowo trudniącej się przewozem ponadnormatywnych ładunków z użyciem pojazdów o rozmiarach przekraczających wymiary dopuszczalne dla danego typu pojazdów. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżących dotyczący przeprowadzenia pomiarów pojazdu przy wykorzystaniu przyrządu - miary, bez uwzględnianie możliwych błędów, które wystąpić mogą podczas pomiarów dokonywanych z jej wykorzystaniem. Z akt sprawy wynika, że pomiaru długości i szerokości pojazdu dokonano przymiarem wstęgowym TYP: 620WEM20030A WEISS o długości nominalnej 30 m, numer seryjny 002259, posiadającym świadectwo wzorcowania przymiaru wstęgowego P0020-260814 z dnia 26 sierpnia 2014 r., wydane przez GEOMATIX Sp. z o.o. w Katowicach. Pomiaru wysokości dokonano przymiarem sztywnym - teleskopowym typ kreskowy o długości nominalnej 5 m, numer 176, posiadającym świadectwo wzorcowania nr U/l 3/51- 511320122. Z powyższego wynika, że urządzenia do pomiaru długości i szerokości pojazdu w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami wzorcowania. Przyrządy zostały wykorzystane do mierzenia wysokości i szerokości, czyli zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Wbrew zarzutom skargi, organ uwzględnił niepewność pomiaru, zgodnie z wynikami wzorcowania określonymi w wyżej wymienionych świadectwach wzorcowania. Kierowca został poinformowany o sposobach przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Odczytu pomiarów dokonano w obecności kierowcy. Kierowca nie zgłosił żadnych uwag odnośnie przeprowadzonych czynności. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania prawidłowości dokonanego pomiaru, zwłaszcza w sytuacji, gdy jakichkolwiek uwag co do tego pomiaru nie zgłosił obecny podczas pomiarów kierowca pojazdu. Z protokołu nr [...] kontroli pojazdu przekraczającego granicę państwa przy wyjeździe z RP wynika kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli na polecenie dyrektora przedsiębiorstwa. Powyższe, tj. fakt odmowy podpisania protokołu kontroli nie jest tożsamy z zakwestionowaniem prawidłowości pomiaru, czy też zgłoszeniem uwag co do prawidłowości wykonania pomiaru. Skarżący w toku postępowania nie wykazali, że przeprowadzony pomiar nie odpowiadał rzeczywistości, czyli, że zespół pojazdów był niższy i węższy niż stwierdzony w trakcie kontroli. Podkreślić należy, że w trakcie pomiaru dokonywano pomiaru jedynie takich wartości jak szerokość i wysokość pojazdu z ładunkiem, przy czym pomiarów tych dokonywano przymiarem wstęgowym oraz przymiarem sztywnym - teleskopowym typ kreskowy, a więc w istocie taśmą wstęgową i liniałem. Nie był to zatem pomiar tego rodzaju jak pomiar dynamiczny wagi pojazdu, który ze względu na swój charakter i rodzaj użytych przyrządów pomiarowych, już założenia charakteryzuje się pewnymi błędami pomiarowymi. W przedmiotowej sprawie skarżący w żaden sposób nie wykazali, by dokonany przez funkcjonariuszy celnych pomiar obarczony został jakimikolwiek błędami pomiarowymi. Z uwagi zaś na rodzaj dokonanego pomiaru oraz użyty do pomiarów sprzęt nie sposób domniemywać, że z tego typu pomiarami łączyły się istotne błędy pomiarowe wynikające jedynie z metodologii dokonanego pomiaru lub użytych przyrządów pomiarowych. Odnosząc się do zarzutów skargi należy uznać zatem za nieuprawniony zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ odpowiednich czynności mających na celu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ prawidłowo zebrał ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającej wymagania, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Organ wskazał bowiem fakty, które uznał za udowodnione, wymienił dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie oraz wyjaśnił podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa. Trafnie również organ nie uwzględnił zgłoszonych przez skarżących wniosków dowodowych. Statuowanego w art. 7 k.p.a. obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy nie można bowiem utożsamiać z nakazem uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który powinien zgromadzić dowody w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Jeżeli więc na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania, organ może dokonać ustalenia stanu faktycznego niebudzącego wątpliwości, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Tym samym organ nie był zobowiązany do uwzględniania wniosków dowodowych skarżących, skoro okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami. Okoliczności, które miałyby zostać stwierdzone zgłoszonymi przez skarżących dowodami nie były okolicznościami wskazującymi na wadliwość przeprowadzonych pomiarów. Okolicznościami tymi było bowiem stwierdzenie sposobu i przebiegu przeprowadzenia kontroli i pomiarów oraz zastosowanych podczas kontroli przyrządów pomiarowych. Okoliczności te zostały zaś stwierdzone w sporządzonym protokole kontroli. Ogólnikowo sformułowane we wniosku dowodowym tezy dowodowe nie dawały należytej podstawy do uznania, że dowody te w jakimkolwiek stopniu doprowadzą do zakwestionowania dotychczasowych ustaleń organu. Organ pierwszej instancji szczegółowo uzasadnił odmowę przeprowadzenia dowodów, na co powołano się również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu brak jest wystarczających podstaw do zakwestionowania tej argumentacji. Końcowo wskazać należy również, że kierowca pojazdu G. T. został przesłuchany w charakterze świadka. W zeznaniach tych nie wskazywał, ani też nawet nie powoływał się, na jakiekolwiek nieprawidłowości zaistniałe przy dokonywaniu pomiarów pojazdu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.