III SA/Lu 65/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie SO del. Robert Hałabis (sprawozdawca),, WSA Ewa Ibrom, Protokolant Starszy referent Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany powierzchni działki oraz odmowy zmiany rodzaju użytku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w P. z dnia [...] października 2009 r. nr [...]; II. przyznaje adwokatowi P. C. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu; III. zasądza od L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. na rzecz H. W. kwotę 400 zł (czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] – wydaną na podstawie art. 7 b ust. 2 pkt 2, art. 22 ust. 1, art. 24a pkt 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 z późn.), § 44 pkt 2 i § 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. –Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego po rozpatrzeniu odwołania H.W. – utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2009 r. nr [...], którą odmówiono przywrócenia pola powierzchni działki nr [...] położonej w obrębie M., gm. K., o powierzchni 0,6475 ha, do wielkości wykazywanej przed modernizacją ewidencji gruntów i budynków (0,72 ha), przeprowadzonej w latach 2006-2008 oraz odmówiono zmiany w operacie ewidencji gruntów dotyczącym wskazanej działki użytku gruntowego B – tereny mieszkaniowe o pow. 0,1210 ha na użytek BrR – grunty rolne zabudowane. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że w dnia [...] marca 2009 r. H. W. wystąpiła do Starostwa Powiatowego z wnioskiem o wyjaśnienie przyczyny wykazania w działce nr [...] powierzchni 1210 m2 pod zabudową, za którą są większe opłaty podatkowe, prosząc o zmniejszenie działki budowlanej do 600 m2, jak również wnosiła o wyjaśnienie brakujących 731 m2 powierzchni tej nieruchomości po ostatnich pomiarach. Rozpoznając wniosek Starosta wyjaśnił, że przyjęta powierzchnia ogólna działki, użytku gruntowego i terenów mieszkaniowych jest wynikiem przyjęcia granic podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków dokonanej w latach 2006–2008. Wykonawca modernizacji dokonał protokolarnego ustalenia granicy części siedliskowej działki, a co do pozostałych powierzchni wykorzystał dane z operatu pomiarowego z 1962 r., a także z operatów z podziału działki nr [...] oraz [...]. Do wyników modernizacji H. W. nie wniosła zastrzeżeń wobec czego powierzchnia działki obliczona została na podstawie współrzędnych punktów granicznych i wyniosła 0,6475 ha. Postępowanie modernizacyjne zakończono ogłoszeniem jego wyników w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. W dniu 9 czerwca 2009 r. dokonano oględzin działki, w wyniku których ustalono, że zapis w zmodernizowanej ewidencji ustalający powierzchnię użytku B – tereny mieszkalne na 0,1210 ha jest prawidłowy, a operat ewidencji gruntów i budynków pozostaje w zgodności z dokumentacją i ustaleniami źródłowymi. H. W. zarzuciła w postępowaniu odwoławczym brak staranności w wyjaśnianiu jej wątpliwości, a także, iż nie wiedziała o wyłożeniu projektu modernizacji, zaś o stanie w ewidencji dowiedziała się dopiero z nakazu podatkowego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie podzielił argumentacji skarżącej i odnosząc się do zarzutów odwołania oraz treści żądania zawartego w jej wniosku z dnia [...] marca 2009 r. podkreślił, iż w czasie modernizacji ewidencji gruntów H. W. brała udział w czynnościach ustalenia granic na gruncie i nie wnosiła zarzutów, zatem wyniki modernizacji są prawidłowe, natomiast obecny wniosek o dokonanie zmian w operacie nie znajduje podstaw do uwzględnienia. Organ odwoławczy wskazał nadto, że stawiane we wniosku żądanie dotyczące wykazania terenu zabudowanego o wielkości 600 m2, w świetle faktycznego stanu zagospodarowania działki nie może być uwzględnione. Z treści protokołu wynika, że na działce nr [...] znajdują się budynki: mieszkalno-gospodarczy murowany i gospodarczy murowany, tereny mieszkaniowe zajmują: droga dojazdowa szerokości około 3,5 m przy działce nr [...] oraz 4 m przed budynkiem mieszkalno-gospodarczym i około 2 m za budynkiem gospodarczym nr [...], brak jest zwierząt inwentarskich, na działce jest uprawa warzyw i krzewów: aronia, porzeczka, malina. Obecna przy oględzinach H. W. własnoręcznym podpisem potwierdziła zajętą na gruncie pod tereny mieszkaniowe powierzchnię. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących wykazania innej powierzchni działki nr [...] (po modernizacji - 0,6475 ha) i żądania przywrócenia dotychczasowej powierzchni wykazanej w akcie notarialnym nr [...], to jest 0,72 ha, organ odwoławczy stwierdził, iż zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie, gdyż dotyczą one wyników modernizacji przeprowadzonej w latach 2006-2008 zakończonej ogłoszeniem Starosty z dnia [...] października 2008 r., które ukazało się w Dzienniku Urzędowym Województwa. Granice zostały ustalone w sposób bezsporny, a wynikiem tych ustaleń jest obliczona powierzchnia o wielkości 0,6475 ha, a nie w wielkości dotychczasowej 0,72 ha. Projekt operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu M[...], gm. K[...] stał się operatem w dniu 20 października 2007 r., a informacja Starosty o tym fakcie ukazała się w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego z dnia 14 listopada 2008 r. Wniosek H. W. o zmianę powierzchni i użytku działki nr [...] wpłynął do Starosty w dniu [...] marca 2009 r., zatem po terminie przysługującym do zgłaszania zarzutów. W ocenie organu odwoławczego Starosta prawidłowo zakwalifikował złożony wniosek, jako wniosek o zmianę danych objętych ewidencją gruntów, a po rozpatrzeniu, nie znajdując podstaw do wprowadzenia zmiany wydał decyzję odmowną. W skardze skierowanej do Sądu H. W. zarzuciła, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego narusza prawo, gdyż sprawa nie została zbadana wnikliwie, o czym świadczy fakt, iż organ nie odnosi się do zapisów zawartych w akcie notarialnym Rep. [...] oraz do danych wynikających z księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 23 września 2010 r. sygn. akt III SA/Lu 131/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę H. W. W uzasadnieniu Sąd na podstawie analizy przepisów i wynikających z nich definicję gruntów zabudowanych, doszedł do wniosku, ze działanie organów w tym zakresie zgodne jest z przepisami. Podkreślił, że obecna powierzchnia działki jest wynikiem modernizacji ewidencji gruntów przeprowadzonej w latach 2006–2008, w której skarżąca brała udział. Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca nie składała w toczącym się postępowaniu uwag, ani zastrzeżeń, nie złożyła również zarzutów po ogłoszeniu wyników modernizacji, zatem jej wyniki są obowiązujące. Wniosek skarżącej o zmiany w ewidencji, do czego ma ona prawo, jest jednak nieskuteczny, gdyż podstawą zmian nie mogą być nieaktualne, gdyż pochodzące sprzed modernizacji dane. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą H. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 września 2010 r., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie sygn. I OSK 4/11 uwzględnił skargę i uchylił zaskarżony wyrok oraz przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Na rozprawie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym stawił się F. W., który okazał odpis prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] lipca 2011 r., z którego wynikało, że działka nr [...] stanowi na skutek podziału majątku wspólnego – jego własność. F. W. poparł skargę kasacyjną wniesioną przez H. W. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Sądu I instancji wskazał, że nie daje on odpowiedzi na pytanie, dlaczego działka nr [...], której powierzchnia wynosiła 0,72 ha, ma obecnie powierzchnię 0,6475 ha, ani dlaczego nastąpiła zmiana w powierzchni użytków na tej działce. Żadnego bowiem dowodu na te okoliczności organy nie przedstawiły, oprócz powierzchownych oględzin, a Sąd wadliwie zaakceptował takie postępowanie. Dokonana modernizacja ewidencji nie jest rzeczą niewzruszalną i może być obalona, bowiem ewidencja gruntów służy uwidocznieniu stanu rzeczywistego. Wniosek H. W. potraktowany jako domagający się zmiany w ewidencji gruntów wszczął postępowanie administracyjne, którego celem powinno być ustalenie powierzchni ogólnej działki nr [...], a także powierzchni użytków na niej. Sąd stwierdził, że mimo, iż w postępowaniu z wniosku H. W. posłużono się dokumentami modernizacyjnymi, a także dokonano oględzin nieruchomości, występują w dalszym ciągu wątpliwości dotyczące powierzchni działki i użytków na niej, które nie zostały wyjaśnione. Tym samym Sąd podzielił wątpliwości skarżącej wobec tego, że z akt sprawy nie wynika dlaczego uznano, iż ustalone w trakcie modernizacji ewidencji powierzchnie – ogólna i użytkowa działki nr [...] – są prawidłowe. Zwrócono również uwagę, że w postępowaniu modernizacyjnym ewidencji gruntów H. W. nie kwestionowała znaków granicznych działki, bowiem miała prawo się spodziewać, że ogólna powierzchnia nie ulegnie zmianie. Okazało się inaczej, a wobec tego służy jej prawo do zakwestionowania wpisu w ewidencji – w każdym czasie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadzone postępowanie nie wyjaśniło, czy ustalona w trakcie modernizacji powierzchnia jest prawidłowa i zgodna ze stanem rzeczywistym. Organy powołały tylko ustalenia z modernizacji, ale one właśnie były kwestionowane. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny zalecił, aby organy przeprowadziły dowód z oględzin, dokonując pomiarów z udziałem strony, które to działanie pozwoliłoby na ustalenie rzeczywistej powierzchni działki i dało odpowiedź na wątpliwości zgłoszone przez skarżącą. Dodatkowo w ponownym postępowaniu nakazano Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu uwzględnić zmianę zaszłą po stronie właściciela nieruchomości oraz orzec o wynagrodzeniu adwokata ustanowionego dla skarżącej z urzędu. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu jest sprawa, w której orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny i wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania z przywołaną wyżej argumentacją. Zgodnie z przepisem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako "p.p.s.a."), sąd, któremu skutkiem uchylenia wyroku, sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dlatego rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był stosownie do wytycznych wynikających z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego przeanalizować decyzje organów obu instancji pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów art. 7 i 77 k.p.a. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca we wniosku z dnia 10 marca 2009 r. zwróciła się do Starostwa Powiatowego o to, aby w ewidencji gruntów i budynków wprowadzone zostały zmiany zgodne ze stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w dokumentach potwierdzających prawo własności do działki nr [...] położonej w M., gm. K. (akt notarialny PBN z dnia [...] lipca 1988 r. – Rep. A Nr [...]), zgodnie z którym wielkość przedmiotowej działki określona została na 0,76 ha. Skarżąca wskazała na rozbieżności pomiędzy tym zapisem, a wypisem z rejestru gruntów z dnia [...] marca 2009 r. wskazującym na powierzchnię 0,6475 ha (k. 5 akt administracyjnych Tom II). Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm., dalej jako "p.g.i.k."), ilekroć w ustawie jest mowa o ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) – rozumie się przez to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. W świetle art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.i.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów, ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Według art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. c p.g.i.k. informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1, zawiera operat ewidencyjny, który składa się m.in. z bazy danych, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego zapewniającego w szczególności, wizualizację danych w formie rejestrów, kartotek i wykazów oraz mapy ewidencyjnej, a także udostępnianie zainteresowanym wypisów z tych rejestrów, kartotek i wykazów oraz wyrysów z mapy ewidencyjnej. Zadanie prowadzenia ewidencji zostało powierzone starostom (art. 7d pkt 1, art. 22 ust. 1 p.g.i.k.). Sama ustawa, choć określa przedmiot ewidencji i podstawowe wymagania co do jej zawartości, nie określa zasad jej prowadzenia. Czyni to akt wykonawczy – rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454; dalej jako "rozporządzenie"). Z istoty ewidencji jako urzędowego zbioru danych na temat gruntów, budynków i lokali wynika, że może ona spełniać swoje funkcje tylko przy założeniu aktualności danych ewidencyjnych (§ 44 pkt 2 rozporządzenia). Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia). Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że wysuwane przez stronę żądanie w zakresie zmiany ewidencji gruntów – mieści się w pojęciu zmiany danych, o jakich mowa w cyt. art. 20 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. c p.g.i.k. Organy w niniejszej sprawie błędnie przyjęły, że podstawą odmownego rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 10 marca 2009 r. może być fakt niekwestionowania przez skarżącą H. W. znaków granicznych działki ustalonych w postępowaniu modernizacyjnym ewidencji gruntów i budynków prowadzonego w latach 2006-2008. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 4/11, skarżąca miała prawo spodziewać się, że w toku tego postępowania ogólna powierzchnia działki nie ulegnie zmianie. Pamiętać przy tym należy, iż właścicielowi działki przysługuje prawo kwestionowania wpisów w ewidencji, nie tylko w trakcie modernizacji, ale w każdym czasie. Dokonana modernizacja ewidencji gruntów i budynków nie jest rzeczą niewzruszalną, a wynikające z niej dane mogą zostać obalone, bowiem ewidencja służy uwidocznieniu stanu rzeczywistego (faktycznego), który z natury jest zmienny. Zmian odnośnie stanu prawnego i faktycznego nieruchomości ujawnionego w ewidencji gruntów dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych oraz innych dokumentów wymienionych w § 46 ust. 2 rozporządzenia, co wynika także z art. 22 ust. 3 p.g.i.k. Oznacza to, że dokonanie zmian (z urzędu lub na wniosek) w operacie ewidencyjnym jest możliwe w zasadzie po ich udokumentowaniu przez osobę zainteresowaną, w przypadku istnienia rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji a rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym (§ 45 ust. 1 rozporządzenia). Skoro zawarte w ustawie prawo geodezyjne i kartograficzne regulacje prawne dotyczące ewidencji gruntów (art. 20-26), dotyczą uwidocznienia w ewidencji gruntów bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach, to starosta jako przedstawiciel Skarbu Państwa odpowiada za aktualność danych zawartych w ewidencji, o czym stanowi § 44 powołanego rozporządzenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie wskazywano, że zapisy w ewidencji mają charakter techniczno-deklaratoryjny. Organy ewidencji rejestrują jedynie stany ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Postępowanie ewidencyjne służy bowiem ewidencjonowaniu bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach i ma wyłącznie charakter informacyjny. Obowiązkiem organów ewidencyjnych rozpoznających wniosek skarżącej było zatem ustalenie, czy ujawniona w wyniku modernizacji ewidencji powierzchnia nieruchomości skarżącej jest prawidłowa i zgodna ze stanem rzeczywistym (aktualnym). W przypadku stwierdzenia rozbieżności, konieczne było dokonanie odpowiednich ustaleń w tym przedmiocie. Wobec braku takich ustaleń w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2009 r. oraz bezpodstawnego przyjęcia, że dane z modernizacji ewidencji z 2008 r. przesądzają o prawidłowości zapisów ewidencji gruntów i budynków należało uznać, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z naruszeniem ogólnych reguł postępowania prowadzonego przez organy ewidencyjne, które obligowały organy do dokonania oceny, dlaczego działka nr [...], której powierzchnia wynosiła 0,72 ha, ma obecnie powierzchnię 0,6475 ha oraz dlaczego nastąpiła zmiana w powierzchni użytków na tejże działce i przedstawienia dowodów na te okoliczności. W takiej sytuacji należało przeprowadzić dowód z oględzin i dokonać ewentualnie pomiarów z udziałem strony w celu ustalenia rzeczywistej powierzchni działki. Tak zebrane dane oraz dostępna organom dokumentacja powinna stanowić podstawę do wyjaśnienia wątpliwości zgłoszonych przez skarżącą. Do wskazanych ustaleń organy były zobligowane przepisem art. 7 k.p.a., z którego wynika obowiązek stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Uszczegółowieniem tej zasady jest obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. Z uzasadnienia organu powinno więc wynikać jednoznacznie, że dokumenty znajdująca się w aktach administracyjnych stanowią kompletny materiał dowodowy, a tym samym materiał źródłowy, który winien być należycie rozważony i wszechstronnie oceniony. W świetle powyższego i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja z dnia 26 października 2009 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania – art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadząc ponownie postępowanie organ winien mieć na uwadze konieczność procedowania zgodnie z regułami wynikającymi z powyższych przepisów, celem należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zwróci organ uwagę na przepis art. 107 § 3 k.p.a., z którego wynika, jakim warunkom winno odpowiadać uzasadnienie decyzji administracyjnej. Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie daje rękojmię, iż organ administracji dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pozwala bowiem poznać przesłanki jego podjęcia i prześledzić tok rozumowania organów orzekających. Należyte uzasadnienie decyzji pełni dwojaką funkcję. Z jednej strony ma charakter informacyjny wobec stron postępowania, z drugiej strony prawidłowo skonstruowane uzasadnienie decyzji jest niezbędne dla możliwości sformułowania zarzutów względem decyzji. Celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy zgodnie z przepisami prawa, z interesem społecznym i słusznym interesem strony. Powyższe nie oznacza nakazu uwzględniania przez organ wniosku strony, jednak to na organie ciąży obowiązek wykazania, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu i odpowiada na zarzuty strony. Jednocześnie Sąd zauważa, że w ramach ponownie prowadzonego postępowania organy ewidencyjne uwzględnią zmianę zaszłą po stronie właściciela nieruchomości (działki nr [...]). Zmiana ta ujawniona została na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 7 grudnia 2011 r. Z okazanego Sądowi odpis prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] lipca 2011 r. sygn. [...] o podział majątku wspólnego wynika, że aktualnym właścicielem nieruchomości jest F.W. Reasumując dotychczasowe rozważania, skoro zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotknięte są wadami polegającymi na naruszeniu wskazanych wyżej przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. należało orzec jak w wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy uzasadniają przepisy art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz 18 ust. 1 pkt 2 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). O kosztach postępowania należnych skarżącej Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.