III SA/Lu 678/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 31 lipca 2024 r. nr SKO.4041.RU/344/24 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadamiania o nabyciu pojazdu – w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia 31 lipca 2024 r. (nr SKO.4041.RU/344/24) o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadamiania o nabyciu pojazdu, która ustalona została w wysokości 240 zł. W skardze skarżąca zgłosiła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został w ogóle uzasadniony i uprawdopodobniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie według art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z uregulowań tych wynika, że katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący powinien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób oznaczyć skutki, które realnie nastąpiłyby w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne i rzeczywiste dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w judykaturze sądów administracyjnych, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia pieniężnego. Przedmiotem skargi a zarazem wniosku skarżącej jest decyzja dotycząca określenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadamiania o nabyciu pojazdu. Żądanie skarżącej spółki mieści się zatem w ramach regulacji art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgłoszony przez skarżącą wniosek o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał jednak w okolicznościach niniejszej sprawy na uwzględnienie. Przede wszystkim skarżąca wniosku tego w ogóle należycie nie uzasadniła i nie wykazała w żaden sposób okoliczności wskazujących na spełnienie wyżej wymienionych przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca spółka nie przedstawiła żadnych argumentów uzasadniających to wstrzymanie, a w szczególności nie wykazała, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w powołanym przepisie prawa. Tymczasem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wymaga zawsze rzetelnego uzasadnienia, co oznacza, że powinien zostać poparty stosownymi dowodami pozwalającymi wywieść, że udzielenie ochrony tymczasowej w stosunku do wnioskującej o to strony ma określone prawem podstawy i jest przez to uzasadnione. Brak zatem wykazania przez skarżącą należycie uprawdopodobnionych okoliczności przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez Sąd zaskarżonej decyzji – uniemożliwiał uwzględnienie wniosku. Ponadto, rodzaj obowiązku nałożonego na skarżącą zaskarżoną decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne, bowiem istnieje możliwość zwrotu skarżącej ewentualnie nadpłaconej kwoty. Zauważyć przy tym należy, że każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych, pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienia NSA: z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09; z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 49/11; z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I OZ 737/14 i z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 684/13). Skarżąca nie uprawdopodobniła także, iż ze względu na sytuację majątkową wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Swoich twierdzeń nie poparła żadnym dowodem. Ponadto, nie ma podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki, skoro – jak wyżej wskazano – w razie uwzględnienia skargi przez sąd uiszczona kwota podlegać będzie zwrotowi. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w postanowieniu.