III SA/Lu 692/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. Ż. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę. Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. o obniżeniu A. Ż. dodatku służbowego o kwotę [...]zł, do kwoty [...]zł miesięcznie od dnia 1 sierpnia 2021 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Komendant Powiatowy Policji w [...] w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. uznał sierż. szt. A. Ż. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej, przez skierowanie raportu do Komendanta Głównego Policji z pominięciem drogi służbowej, to jest przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 z późn. zm.) w związku z § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2018 r. poz. 89 z późn. zm.) oraz § 1 pkt 4 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1113 z późn. zm.) oraz wymierzył mu karę dyscyplinarną upomnienia. Skarżący nie wniósł odwołania od orzeczenia nr 1 z dnia 25 czerwca 2021 r. Powołując się na przepisy § 9 ust. 5 w zw.iązku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 z póżn. zm.) Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r. obniżył skarżącemu policjantowi dodatek służbowy do kwoty [...]zł miesięcznie, od dnia 1 sierpnia 2021 r. Rozkazowi został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ pierwszej instancji wskazał, że w przypadku wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej obniżenie policjantowi dodatku służbowego, w określonych przepisami granicach 20-50 % otrzymywanej stawki, jest obligatoryjne. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego A. Ż. podniósł, że popełnione przez niego przewinienie dyscyplinarne nie miało charakteru znacznego, a postępowanie dyscyplinarne zakończyło się jedynie upomnieniem. Skarżący podkreślił, że w świetle art. 134a ustawy o Policji kara upomnienia oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania, co nie jest jednoznaczne z przewinieniem dyscyplinarnym. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Komendant Policji zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2021 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ odwoławczy wskazał, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Skarżący został ukarany karą dyscyplinarną upomnienia, wobec uznania go winnym naruszenia dyscypliny służbowej polegającego na skierowaniu raportu do Komendanta Głównego Policji z pominięciem drogi służbowej. Natomiast zgodnie z § 9 ust. 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, dodatek służbowy podlega obniżeniu w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Jednoczesne odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów § 8 ust. 5-8 rozporządzenia oznacza, że szczególnie uzasadnionymi przypadkami są stany wyszczególnione w ostatnio wymienionych przepisach. W niniejszej sprawie podstawę obniżenia skarżącemu dodatku służbowego stanowił przepis § 8 ust. 8 pkt 1 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym dodatek obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki, w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że rozkazy personalne o obniżeniu dodatku służbowego, wydawane na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 rozporządzenia, mają charakter związany. Zatem organy Policji nie działają w tym przypadku w ramach uznania administracyjnego i nie mają możliwości odstąpienia od wydania rozkazu o obniżeniu dodatku służbowego w sytuacji stwierdzenia naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono karę dyscyplinarną. Uznaniu właściwych przełożonych służbowych funkcjonariuszy pozostawiona została jedynie skala obniżenia dodatku służbowego. Organ odwoławczy zauważył, że rozstrzygając o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego o 20 %, organ pierwszej instancji wziął pod uwagę charakter czynu popełnionego przez policjanta, jak i wymiar orzeczonej kary, uwzględnił zarówno interes strony polegający na rozważeniu, jakiej wysokości obniżenie dodatku służbowego będzie dla niego jak najmniej dolegliwe, jak również interes społeczny polegający na egzekwowaniu przez Komendanta Powiatowego Policji w B. prawidłowego wypełniania obowiązków przez podległych mu policjantów. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że nadanie rozkazowi nr [...] rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione interesem społecznym, tożsamym z interesem służby przejawiającym się w potrzebie racjonalnego wydatkowania środków budżetowych oraz dążeniu do niezwłocznego egzekwowania konsekwencji kary nałożonej orzeczeniem dyscyplinarnym. A. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 13 sierpnia 2021 r., domagając się jego uchylenia, a także uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w B. i zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 7 w związku z art. 77 oraz art. 80 k.p.a., polegające na niepełnym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym w szczególności poprzez niezweryfikowanie zasadności wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, co miało wpływ na wydanie rozkazu personalnego w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego w stosunku co do skarżącego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone wobec A. Ż. jedynie upomnieniem, co dowodzi, iż wszczęte postępowanie dyscyplinarne nie miało charakteru znacznego. Jednocześnie, zdaniem skarżącego, ukaranie policjanta w postępowaniu dyscyplinarnym nie jest równoznaczne z obniżeniem mu dodatku służbowego. W świetle treści art. 134a ustawy o Policji skarżący dopuścił się jedynie niewłaściwego postępowania, a nie deliktu dyscyplinarnego, co nie jest jednoznaczne z przewinieniem dyscyplinarnym. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w B. o obniżeniu skarżącemu policjantowi dodatku służbowego o kwotę [...]zł, do kwoty [...]zł miesięcznie od dnia 1 sierpnia 2021 r. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 z póżn. zm., dalej także jako "rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia" lub "rozporządzenie"). Zgodnie z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji). Stosownie do art. 134 ustawy o Policji karami dyscyplinarnymi są: 1) upomnienie; 2) nagana; 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; 5) obniżenie stopnia; 6) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby; 7) wydalenie ze służby. Jednocześnie art. 134a ustawy o Policji stanowi, że kara upomnienia i kara nagany oznaczają wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. W sprawie pozostaje poza sporem, że orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w B. uznał sierż. szt. A. Ż. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez skierowanie bezpośrednio do Komendanta Głównego Policji, z pominięciem drogi służbowej, raportu dotyczącego prośby awansowania go na piątą grupę zaszeregowania, to jest przewinienie określone w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. W art. 104 ust. 6 ustawy o Policji zawarta została delegacja dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, w tym ich rodzaju i charakteru, przesłanek przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunków obniżania lub cofania oraz stanowisk uprawniających do dodatku funkcyjnego. Między innymi na podstawie delegacji wyrażonej w art. 104 ust. 6 ustawy o Policji zostało wydane rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony granicach stawek wynikających z ust. 1 w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę (§ 9 ust. 4 rozporządzenia). Natomiast § 9 ust. 5 rozporządzenia stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku: 1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną; 2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w opinii służbowej; 3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Zawarte w § 9 ust. 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia odesłanie do odpowiedniego stosowania § 8 ust. 5-8 tego rozporządzenia oznacza, że szczególnie uzasadnionymi przypadkami są sytuacje wyszczególnione w ostatnio wymienionych przepisach. Zatem, jak trafnie wskazano w zaskarżonym rozkazie personalnym, przypadkami powodującymi obniżenie dodatku służbowego są: naruszenie dyscypliny służbowej, za które wymierzono policjantowi karę dyscyplinarną, nienależyte wywiązywanie się z obowiązków służbowych, nienależyta realizacja zadań i czynności służbowych, a także zmiana zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustanie innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie przedmiotowego dodatku w dotychczasowej wysokości (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1640/17). Sposób sformułowania § 9 ust. 5 rozporządzenia, w szczególności zawarty w powołanym przepisie zwrot "podlega obniżeniu", w powiązaniu nadto z treścią § 8 ust. 8 rozporządzenia, w którym posłużono się zwrotem "obniża się", nie pozostawia także wątpliwości, że decyzje w tym zakresie mają charakter związany, uwarunkowany jedynie zaistnieniem okoliczności faktycznych przewidzianych między innymi w § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia. Nie są one natomiast podejmowane w ramach uznania administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt I OSK 2352/15, z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1640/17 oraz z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt III OSK 4034/21). W konsekwencji zgodzić się należy z wyrażonym w zaskarżonym rozkazie stanowiskiem, że w sytuacji stwierdzenia, iż miało miejsce naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono policjantowi karę dyscyplinarną, organy policji nie mają możliwości odstąpienia od obniżenia dodatku służbowego. W świetle § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 rozporządzenia uznaniu właściwych organów pozostawiony został jedynie stopień obniżenia dodatku służbowego, w granicach od 20 do 50 % (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1640/17). Zwrócić także należy uwagę na cel dodatku służbowego, którym pozostaje należyte wykonywanie obowiązków służbowych, co wynika wprost z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, jak i z § 9 ust. 2 rozporządzenia. Dodatek ten nie jest bowiem obligatoryjnym składnikiem uposażenia funkcjonariusza, a jest związany ściśle ze sposobem wykonywania obowiązków służbowych. W konsekwencji każde niewłaściwe ich wykonywanie w sposób skutkujący wymierzeniem kary dyscyplinarnej skutkuje koniecznością obniżenia dodatku (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt I OSK 2352/15). W świetle przedstawionych rozważań zasadnym jest stwierdzenie, że obowiązek obniżenia przez organ funkcjonariuszowi Policji dodatku służbowego stosownie do § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia zależy od ustalenia dopuszczenia się przez funkcjonariusza naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych i ukarania funkcjonariusza karą dyscyplinarną za to naruszenie. Stan faktyczny niniejszej sprawy bezsprzecznie wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie przesłanki obniżenia dodatku służbowego zostały spełnione. Mianowicie orzeczeniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2021 r. uznano skarżącego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej i wymierzono mu karę dyscyplinarną upomnienia. Skarżący nie wniósł środka odwoławczego od tego orzeczenia. Wobec zaś ostateczności orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2021 r. oraz związanego charakteru rozkazu personalnego o obniżeniu dodatku służbowego, nie są zasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 oraz art. 80 k.p.a., co w ocenie skarżącego miało być następstwem niepełnego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i niepodjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym w szczególności poprzez niezweryfikowanie zasadności wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Wymaga podkreślenia, że w postępowaniu dotyczącym obniżenia dodatku służbowego organ nie był uprawniony do ponownej weryfikacji podstawy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, skoro w tym przedmiocie wydane zostało wcześniej orzeczenie dyscyplinarne właściwego organu i orzeczenie to było ostateczne. W takiej sytuacji, wobec uznania skarżącego policjanta winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej i wymierzenia mu za to przewinienie kary upomnienia, organ pierwszej instancji zobligowany był do wydania rozkazu personalnego o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność, że zgodnie z art. 134 ustawy o Policji kara upomnienia, jaka została wymierzona skarżącemu, a także kara nagany, oznaczają wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Z art. 134 pkt 1 ustawy o Policji w sposób jednoznaczny wynika, że upomnienie stanowi jedną z kar dyscyplinarnych. Wymierzenie kary upomnienia za naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej oznacza zatem wypełnienie wynikających z przepisów § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia przesłanek obniżenia dodatku służbowego. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Bezsprzecznie skarżący dopuścił się popełnienia deliktu dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej, za co wymierzono mu karę dyscyplinarną w postaci upomnienia. Tym samym zachodziły opisane wyżej przesłanki obligatoryjnego obniżenia skarżącemu policjantowi dodatku służbowego. Należy zauważyć, że rozstrzygając o obniżeniu skarżącemu stawki dodatku służbowego w granicach od 20 do 50%, organy w ramach uznania administracyjnego orzekły o obniżeniu przedmiotowego dodatku przy zastosowaniu najmniejszej możliwej stawki obniżenia, to jest 20%. Stosując obniżenie w najmniejszej dopuszczalnej wysokości organy odwołały się właśnie do charakteru popełnionego przez policjanta czynu oraz rodzaju wymierzonej za ten czyn kary, uwzględniając zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego. Zastosowana w okolicznościach sprawy najniższa możliwa stawka obniżenia dodatku koresponduje z wagą orzeczonej kary, najmniej dolegliwej z katalogu kar dyscyplinarnych, jakie mogą zostać wymierzone w przypadku dopuszczenia się przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego. Nie zachodzą zatem podstawy do przyjęcia, że określając rozmiar obniżenia dodatku służbowego, organy przekroczyły granice uznania administracyjnego. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa, a skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niezasadna. W konsekwencji i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym został zgłoszony przez organ w doręczonej pełnomocnikowi skarżącego odpowiedzi na skargę, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.