III SA/Lu 709/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na postanowienie Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] lipca 2012 r. E. B. wystąpił do Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: ARiMR) z pismem określonym jako "skarga na Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w H. z powodu niewydania w ustawowym terminie decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu E. B. podniósł, że do dnia wniesienia pisma nie otrzymał decyzji o płatnościach rolnych w ramach wsparcia bezpośredniego pomimo, że ustawowy termin do jej wydania upłynął w dniu 31 marca 2012 r. Postanowieniem datowanym na [...] 2012 r., nr [...], Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR uznał zażalenie na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego za nieuzasadnione. W treści postanowienia zawarto pouczenie o przysługującej na nie skardze do sądu administracyjnego. Pismem z dnia [...] września 2012 r. E. B. wniósł skargę do sądu administracyjnego na ww. postanowienie. Skarżący podniósł, że naruszone zostało jego prawo do załatwienia sprawy w określonym ustawowo terminie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i w tym zakresie podlega odrzuceniu. Należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Katalog aktów, które można skarżyć do sądu administracyjnego obejmuje również niektóre postanowienia tj.: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). Przedmiotem skargi E. B. uczynił postanowienie Dyrektora L. Oddziału Regionalnego z dnia 16 lipca 2012 r. Treść skargi w tym zakresie nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Data postanowienia została podana błędnie (chodziło o miesiąc sierpień, a nie lipiec), lecz nie miało to znaczenia dla wyniku sprawy. Postanowienie to stanowi odpowiedź na pismo skarżącego z 30 lipca 2012 r., które trafnie potraktowano jako zażalenie na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, w rozumieniu art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. W kontekście dopuszczalności skargi w badanej sprawie należy wskazać, że art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma rozstrzygnąć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W praktyce przyjmuje się jednak (co jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych), że stanowisko to przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienie NSA z 17 czerwca 2011 r.; I OSK 1014/11; LEX nr 990128). Wniesienie skargi do sądu na akt lub czynność, które nie są objęte zakresem jego właściwości, musi skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Oceny tej nie może zmienić fakt, że skarżący został błędnie pouczony przez Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR o prawie wniesienia skargi na postanowienie z [...] lipca 2012 r. Błędne pouczenie nie może skutkować uznaniem skargi za dopuszczalną wbrew obowiązującym przepisom. Należy jednak zauważyć, że odrzucenie skargi na postanowienie Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR nie zamyka skarżącemu drogi sądowej dochodzenia jej roszczeń. Jeżeli skarżący uważa, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w H. dopuścił się bezczynności przy załatwieniu sprawy dotyczącej wniosku o przyznanie płatności – powinien wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność tego organu, a nie Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR. Zażalenie na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR do Dyrektora L. Oddziału Regionalnego jest tylko formalnym warunkiem dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu I instancji. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w postanowieniu.