III SA/Lu 720/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w zakresie wniosku A. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy A. B. we wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 12 listopada 2012 r. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że na skutek cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych została zmuszona do zamknięcia pubu i w tej chwili jej firma nie przynosi żadnych dochodów. Podała, że samotnie wychowuje 14-letniego syna. Jedyny dochód jaki w tej chwili otrzymuje to zasiłek rodzinny w kwocie 106 zł i zasiłek z tytułu samotnego wychowywania dziecka – 170 zł. Skarżąca oświadczyła również, że korzysta z pomocy rodziców. Skarżąca podniosła, że nie może zlikwidować, ani zawiesić działalności gospodarczej, ponieważ ma nadzieję, że będzie mogła ją dalej prowadzić, a ponadto zatrudnia pracownicę, która przebywa na urlopie macierzyńskim i jest chroniona przez Kodeks Pracy. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego skarżąca nadesłała dodatkowe oświadczenie z dnia 4 grudnia 2012 r. wraz z dokumentami (wydruki z kasy fiskalnej za sierpień, wrzesień, październik 2012 r., potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie zeznań podatkowych za 2010 i 2011 r. i dowody wpłat za wynajem mieszkania). Skarżąca wyjaśniła, że nie posiada rachunków bankowych, mieszka w wynajmowanym mieszkaniu i miesięczne utrzymanie mieszkania wraz z opłatami za czynsz, gaz, energię i wodę waha się w granicach 1000-1200 zł. Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2012 r., III SA/Lu 720/12, referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 20 grudnia 2012 r. skarżąca złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca podała, że często otrzymuje od rodziny i znajomych pomoc w postaci darów rzeczowych – książek, ubrań i innych. Wskazała, że koszty miesięcznego utrzymania jej i syna wynoszą 1560 – 1760 zł. Oświadczyła, że rzeczywiste koszty znajdują pokrycie w rachunkach za żywność, opłacie za mieszkanie, które z rodziną ponosi solidarnie jednakże w nikłym stopniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie sprzeciwu przez stronę powoduje, że zaskarżone postanowienie traci moc, a Sąd na nowo rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego trakcie (art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z treści tego przepisu wynika wprost, że ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Właściwe przedstawienie przez stronę przyczyn uzasadniających zwolnienie od kosztów sądowych oraz dowodów na ich poparcie umożliwia sądowi rozpoznającemu wniosek dokonanie prawidłowej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Strona ma w tym zakresie inicjatywę dowodową, a Sąd na podstawie przedstawionych przez stronę dowodów dokonuje oceny, czy wystąpiły przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała w sposób rzetelny, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z treści złożonego przez skarżącą we wniosku o przyznanie prawa pomocy oświadczenia wynika, że mieszka wraz z synem w wynajętym mieszkaniu, z prowadzonej działalności gospodarczej nie uzyskuje żadnego dochodu. Jako jedyny dochód skarżąca wskazała zasiłek rodzinny w kwocie 106 zł i zasiłek z tytułu samotnego wychowywania dziecka – 170 zł oraz pomoc rodziny i znajomych. Skarżąca nie sprecyzowała jaka jest wielkość tej pomocy, ograniczając się do stwierdzenia, że często jest to pomoc rzeczowa. Skarżąca oświadczyła, że nie posiada rachunków bankowych. Wydatki związane z utrzymaniem siebie i syna skarżąca określiła na kwotę 1560 – 1760 zł miesięcznie, w tym koszt utrzymania wynajętego mieszkania kształtujący się w granicach 1000 – 1200 zł, żywność – 500 zł, telefon – 60 zł. Z nadesłanych przez skarżącą poleceń przelewu za wrzesień, październik i listopad 2012 r. wynika, że skarżąca reguluje należności za wynajem mieszkania. W ocenie Sądu, z przedłożonych przez skarżącą dokumentów nie wynika, z jakiego źródła są pokrywane wydatki na utrzymanie konieczne. Podkreślić należy również, że kwota tych wydatków kilkakrotnie przekracza kwotę wskazanego przez skarżącą dochodu. Z treści oświadczenia wynika, że skarżąca ograniczyła się do przedstawienia informacji świadczących o złym stanie majątkowym. Skarżąca nie podała rzetelnych informacji, w sposób wybiórczy przedstawiła okoliczności związane z sytuacją materialną, akcentując przy tym te z nich, które mogłyby świadczyć o jej trudnej sytuacji. W oświadczeniu złożonym w sprawie niniejszej nie zostały wyjaśnione wątpliwości związane z rzeczywistą sytuacją majątkową skarżącej. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 p.p.s.a., orzekł ja w sentencji.