III SA/Lu 750/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Jowita Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...]Wojewoda L. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. K., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2012 r., znak [...], nr [...] orzekającą o uznaniu B. K. z dniem [...] lipca 2012 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] lipca 2012 r. skarżący zgłosił się do Miejskiego Urzędu Pracy celem dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. organ I instancji orzekł o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych załączając dodatkowe dokumenty (świadectwa pracy i zaświadczenie ZUS). Organ II instancji nie uwzględnił argumentów odwołania i wydając zaskarżoną decyzję powołał się na art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z tym przepisem prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie nie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą [...], c)świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia [...] przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca [...]. Organ II instancji wskazał, że rejestracji w urzędzie pracy skarżący dokonał w dniu [...] lipca 2012 r., a zatem termin 18 miesięcy, o którym mowa w powołanym przepisie obejmuje okres od [...] stycznia 2011 r. (pierwszy dzień badanego okresu 18 miesięcy) do dnia [...] lipca 2012 r. W okresie tym, na poczet wymaganych ustawą 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku uwzględniono: zatrudnienie w P. [...]." w L. od [...] stycznia 2011 r. do [...] maja 2011 r., tj. 123 dni; okresy świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia od [...]do [...] listopada 2011 r., tj. 26 dni i od [...] do [...] grudnia 2011 r., tj. 30 dni; zatrudnienie w I. Spółka z o.o. w L. od [...] stycznia 2012 r. do [...] czerwca 2012 r., tj. 180 dni. Łącznie okres ten wyniósł 359 dni. Odnosząc się do przedstawionego zaświadczenia ZUS z dnia [...]sierpnia 2012 r. potwierdzającego złożenie wniosku o przyznanie zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, organ II instancji stwierdził, że na poczet wymaganych ustawą 365 dni uwzględnieniu podlegają, stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, okresy faktycznego pobierania zasiłku chorobowego. Skarżący na dzień wydania decyzji przedłożył jedynie dokument potwierdzający ubieganie się o przyznanie zasiłku chorobowego, nie udokumentował natomiast faktu pobierania zasiłku chorobowego. Ponadto organ II instancji pouczył skarżącego, że w przypadku uzyskania prawa do zasiłku chorobowego powinien przedłożyć stosowny dokument w urzędzie pracy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł B. K. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w P. [...] pracował faktycznie od [...] grudnia 2010 r., co powinno się liczyć do powoływanego w decyzji okresu 18 miesięcy. Wskazał, iż według jego obliczeń przekroczył o miesiąc wymagane ustawą 365 dni. Ponadto nie ze swojej winy nie pobierał zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, ponieważ pracodawca nie wznowił z nim umowy, gdyż był chory. Podkreślił, że nie mógł zarejestrować się w urzędzie pracy wcześniej, nie mógł też leczyć się nie mając aktualnego ubezpieczenia. Do skargi skarżący załączył świadectwa pracy z P. [...]", i z I [...] Spółka z o.o. w L., zaświadczenie z P[...] w L. oraz zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2012 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie podlega, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia, bądź stwierdzenie nieważności tego aktu. Mając powyższe na względzie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie w/w ustaw, sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie wskazać należy, że skarżący nie kwestionuje decyzji w części dotyczącej przyznania mu statusu osoby bezrobotnej. Skarżący spełnia bowiem przesłanki uznania za bezrobotnego określone art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), zwanej dalej u.p.z. Skarżący nie zgadza się natomiast z decyzją w części dotyczącej odmowy przyznania mu prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej. Zasady przyznawania prawa do zasiłku osobie, która uzyskała status bezrobotnego reguluje art. 71 u.p.z. Stosownie do unormowań art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a-c, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365: a)był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art.104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni; b)wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę; c)świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2. Zgodnie zaś z art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z. do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Z powyższych unormowań wynika, że zasiłek dla bezrobotnych przewidziany jako forma pomocy na wypadek bezrobocia, ma zastosowanie do osób posiadających status osoby bezrobotnej, dla której brak jest propozycji odpowiedniej pracy oraz legitymującej się odpowiednim okresem aktywności zawodowej lub okresem z nim zrównanym. Przy czym chodzi tu o okres 365 dni przypadających w czasie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w charakterze bezrobotnego. Dopuszczalne są przerwy pomiędzy okresami aktywności zawodowej lub okresami zrównanymi z nimi, istotne jest natomiast aby okresy te występowały we wskazanym czasie 18 miesięcy przed dniem zarejestrowania i by po zsumowaniu wynosiły co najmniej 365 dni. Ponadto w przypadku zatrudnienia konieczne jest wykazanie osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, bez względu na wymiar czasu pracy, zaś w przypadku umowy zlecenia podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy musi wynosić co najmniej kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Podkreślić jednocześnie należy, że przepisy art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.p.z. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organ administracji orzekając w przedmiocie prawa do zasiłku osobie posiadającej status bezrobotnego nie ma uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2011 r., I OSK 1553/10 Lex nr 951977). Odnosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej, w ocenie sądu organy zasadnie orzekły o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej. Z prawidłowo ustalonego i niekwestionowanego przez stronę stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący zgłosił się do Miejskiego Urzędu Pracy w L. w dniu [...] lipca 2012 r. Na dzień rejestracji w urzędzie pracy skarżący udokumentował następujące okresy stażu pracy - świadczenie usług na podstawie umowy zlecenia zawartej z P[...] Sp. z o.o. w Lublinie od [...] do [...] listopada 2011 r. i od [...] do [...] grudnia 2011 r. (umowy z dnia [...]października 2011 r. i [...] grudnia 2011 r.) oraz wykonywanie pracy w pełnym wymiarze czasu pracy w I [...]Polska Sp. z o.o. w L. (świadectwo pracy z [...] lipca 2012 r.). Składając odwołanie od decyzji organu I instancji skarżący załączył zaświadczenie wystawione przez P[...] Sp. z o.o. w L. o wysokości osiągniętego wynagrodzenia brutto za listopad i grudzień 2011 r. i odprowadzaniu pełnych składek ZUS, świadectwo pracy z dnia [...] maja 2011 r. potwierdzające zatrudnienie w P[...]w L. od [...] grudnia 2010 r. do [...] maja 2011 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, a także zaświadczenie ZUS z [...] sierpnia 2012 r. potwierdzające złożenie wniosków o zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia w okresach od [...]do [...] lipca 2012 r., od [...] do [...] lipca 2012 r. i od [...] do [...] lipca 2012 r. Okres 18 miesięcy poprzedzających rejestrację skarżącego jako osoby bezrobotnej w dniu 30 lipca 2012 r. przypada w przedziale czasowym od [...] stycznia 2011 r. do [...] lipca 2012 r. i w tym okresie skarżący winien udokumentować 365 dni tzw. stażu pracy uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. W zaskarżonej decyzji organ administracji prawidłowo zaliczył na poczet wymaganego przepisami okresu 365 dni okres zatrudnienia w P. [...] L. od [...] stycznia 2011 r. do [...] maja 2011 r. (123 dni), okres zatrudnienia w I. [...]Sp. z o.o. od [...] stycznia 2012 r. do [...] czerwca 2012 r. (180 dni) oraz okres świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia od [...] do [...] listopada 2011 r. (26 dni) i od [...] do [...] grudnia 2011 r. (30 dni). Po zsumowaniu, łącznie okres ten wyniósł 359 dni, a zatem był krótszy niż wymagany przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z. Nie jest zasadny zarzut skargi, że do okresu 365 dni uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych organ powinien zaliczyć okres pracy w P[...] również od [...] grudnia 2010 r. Organ nie mógł zaliczyć całego okresu pracy skarżącego w P. [...] do stażu pracy uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Skoro skarżący dokonał rejestracji w urzędzie pracy [...] lipca 2012 r., to pierwszy dzień 18 miesięcy poprzedzających rejestrację przypadał na [...] stycznia 2011 r. i od tego dnia można było uwzględnić zatrudnienie w P. [...] w L. do okresu 365 uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Natomiast zaliczenie okresu pracy w P. [...] w L. od [...] grudnia 2010 r. do [...] stycznia 2011 r., jako przypadającego przed okresem 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie pracy, byłoby niezgodne z unormowaniem art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skargi dotyczący niezaliczenia do okresu 365 dni uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, okresów przebywania na zwolnieniu lekarskim po ustaniu zatrudnienia, na które skarżący złożył w ZUS wniosek o przyznanie zasiłku chorobowego. W art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z. ustawodawca przewidział możliwość zaliczenia do wskazanych 365 dni okresu pobierania zasiłku chorobowego. Złożenie w ZUS wniosku o przyznanie zasiłku chorobowego nie jest równoznaczne z jego pobraniem, świadczy jedynie o ubieganiu się przez skarżącego o takie świadczenie. Okresy od [...] do [...] lipca 2012 r., od [...] do [...] lipca 2012 r. i od [...] do [...] lipca 2012 r. nie były okresami pobierania zasiłku chorobowego, a jedynie okresami za które skarżący złożył wniosek o przyznanie zasiłku chorobowego, w związku z czym nie było podstaw do ich uwzględnienia do okresu 365 dni uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. W przedmiotowej sprawie, skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od [...] stycznia 2011 r. do [...] lipca 2012 r. udokumentował łącznie 359 dni, co stanowi o 6 dni za mało w stosunku do wymaganego przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2, okresu 365 dni. Przepisy te jako bezwzględnie wiążące zobowiązywały w przedmiotowej sprawie organy administracji do odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nawet w sytuacji, gdy osobie posiadającej status osoby bezrobotnej, brakuje (tak jak w przypadku skarżącego) kilku dni do wymaganego ustawą okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, organ nie posiadający uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia i związany treścią obowiązujących przepisów, jest zobligowany do odmowy przyznania zasiłku (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2012 r. IV SA/Wr 859/11 Lex nr 1125695). Reasumując powyższe, w toku dokonanej kontroli zaskarżonej decyzji, sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które by dawało podstawę do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze, skarga jako bezzasadna, stosownie do art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.