III SA/Lu 756/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry - w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia brakującej części wpisu postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z dnia 26 kwietnia 2016 r. G.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], nr. [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Do skargi dołączono dowód uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł. Zarządzeniem z dnia 3 czerwca 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wpisu od skargi o kwotę 520 zł. Zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 czerwca 2016 r. W dniu 23 czerwca 2016 r. skarżący uiścił brakującą kwotę przelewem na konto Sądu. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2016 r. Sąd odrzucił skargę ze względu na uiszczenie brakującej części wpisu po upływie terminu. Pismem z dnia 15 lipca 2016 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia brakującej części wpisu. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie odebrał osobiście wezwania do uiszczenia wpisu. Uczynił to jego brat, który nie przekazał wezwania w terminie, co uniemożliwiło uiszczenie brakującej części opłaty. Odbierając korespondencję brat nie napisał na kopercie daty odbioru, a list przekazał ojcu, który jest osobą schorowaną, w podeszłym wieku. Ojciec przekazał list skarżącemu w dniu 21 czerwca 2016 r., a skarżący niezwłocznie uiścił brakująca opłatę. Do wniosku dołączył m.in. oświadczenia brata i ojca co do okoliczności odbioru wezwania do uiszczenia wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej jako: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie bez wątpienia doszło do uchybienia terminu do uiszczenia brakującej części wpisu, co stało się podstawą odrzucenia skargi postanowieniem Sądu z dnia 6 lipca 2016 r. Odnosząc się do przesłanek przywrócenia terminu, Sąd uznał, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu w wymaganym, 7-dniowym terminie, liczonym od czasu ustania przyczyny uchybienia. Ze złożonego przez skarżącego wniosku wynika, że przyczyną uchybienia terminu było odebranie wezwania do uiszczenia brakującej części wpisu przez brata skarżącego i przekazanie go – nie bezpośrednio skarżącemu – lecz jego ojcu. Przyczyna ta ustała w dniu 12 lipca 2016 r., kiedy to skarżący otrzymał postanowienie Sądu z dnia 6 lipca 2016 r. o odrzuceniu skargi. Dlatego też składając wniosek w dniu 15 lipca 2016 r., skarżący zachował termin z art. 87 § 1 p.p.s.a. Ponadto, skarżący uczynił zadość wymaganiom z art. 87 § 4 p.p.s.a., uiszczając w dniu 23 czerwca 2016 r. brakującą część wpisu, do którego odnosi się wniosek o przywrócenie terminu. Wymaganie – zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu – aby skarżący dokonał wskazanej czynności dopiero równocześnie ze złożeniem wniosku, a nie jeszcze przed jego złożeniem, należy ocenić jako przejaw zbędnego formalizmu procesowego. Oceniając zasadniczą przesłankę przywrócenia terminu, tj. brak winy po stronie skarżącego, Sąd uznał, że przesłanka ta nie została spełniona. Przepis art. 87 § 2 p.p.s.a. ustanawia ciążący na stronie obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności – jako środek zastępczy dowodu – nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Zważywszy na argumentacją skarżącego, Sąd uznał, że uchybienie terminu nastąpiło z jego winy. Wezwanie do uiszczenia brakującej części wpisu zostało – zgodnie z dołączonymi do wniosku oświadczeniami – odebrane przez brata skarżącego, a następnie przekazane jego ojcu i dopiero później samemu skarżącemu. Skarżący nie zakwestionował, że wezwanie zostało odebrane przez osobę upoważnioną, tym samym Sąd przyjął, że zarówno brat, jak i ojciec skarżącego byli uprawnieni do odebrania przesyłki i przekazania jej samemu skarżącemu. W orzecznictwie przyjmuje się, że "zaniechanie przekazywania stronie korespondencji przez osobę upoważnioną przez tą stronę do odbioru korespondencji nie jest okolicznością wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu. Brak właściwego porozumienia między stroną a osobą przez nią upoważnioną do odbioru korespondencji nie może być okolicznością obiektywną świadczącą o braku winy w uchybieniu terminu przez stronę. Strona ponosi tu konsekwencje dokonanego przez siebie wyboru osoby upoważnionej do odbioru korespondencji" (postanowienie NSA z 11 stycznia 2012 r., II GZ 546/11). Tym samym to na skarżącym ciążył obowiązek dochowania należytej staranności w związku z toczącym się postępowaniem, w tym w odniesieniu do odbioru korespondencji napływającej z Sądu oraz osób, które za niego tę korespondencję odbierały. Przekonanie skarżącego, że wezwanie zostało mu przekazane od razu po jego doręczeniu, nie zostało przez skarżącego należycie uzasadnione. Skarżący argumentuje, że nie odebrał korespondencji osobiście, ponieważ w tym czasie wyjechał. Należy w tym kontekście stwierdzić, że korespondencja sądowa była wysyłana na wskazany w skardze adres prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej (lokalu gastronomicznego – pizzerii). Przed wyjazdem skarżący powinien zadbać o takie zorganizowanie spraw na miejscu, aby uniknąć skutków braku wiedzy o doręczanej mu w tym czasie korespondencji, do rąk upoważnionych przez niego do odbioru (por. podobnie postanowienie WSA w Szczecinie z 8 grudnia 2004 r., I SA/Sz 666/04). Nie zasługuje także na uwzględnienie argument skarżącego o tym, że brat odbierając przesyłkę nie zapisał na kopercie daty odbioru. Należy w tym kontekście zauważyć, że korespondencja wysyłana z sądu ma charakter rejestrowany, co oznacza, że odbiorca bez trudu może ustalić w urzędzie pocztowym, a nawet na stronie internetowej Poczty Polskiej datę odbioru przesyłki. Przy zachowaniu odpowiedniej staranności skarżący mógł uzyskać informację, kiedy w rzeczywistości korespondencja została odebrana, tym bardziej, że już na samej kopercie miał datownik pocztowy wskazujący na datę nadania przesyłki przez sąd. Skoro przesyłka została nadana dwa tygodnie przed tym, kiedy skarżący – jak twierdzi – otrzymał ją od ojca – powinno to wzbudzić w skarżącym większe zainteresowanie, co do rzeczywistej daty odbioru przesyłki. Żadnych kroków w tym zakresie skarżący jednak nie podjął, pomimo że podjęcie takich kroków leżało w pełni w zakresie jego możliwości. W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił w dostatecznym stopniu braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia brakującej części wpisu, co nie przemawia za jego przywróceniem. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 86 i 87 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.