III SA/Lu 757/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca),, WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008 oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...], Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) po rozpatrzeniu odwołania H. K., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. P. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu 12 maja 2008 r. H. K. złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2008. We wniosku zadeklarowała do płatności działkę rolną A o powierzchni 1,15 ha (położoną na działce ewidencyjnej nr [...]), B/B1 o powierzchni 0,89 ha (działka ewidencyjna nr [...]), C/C1 o powierzchni 1,22 ha (działka ewidencyjna nr [...]), D o powierzchni 0,25 ha (działka ewidencyjna nr [...]). Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. P. odmówił przyznania H. K. jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 413,96 zł oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył sankcję w wysokości 328,57 zł. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku skargi H. K. decyzja organu odwoławczego została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2010 r. (sygn. akt I SA/Lu 17/10). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] uchylił decyzję z dnia [...] października 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. P. ponownie odmówił przyznania płatności i nałożył sankcje. W wyniku odwołania H. K. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. P. po raz kolejny odmówił przyznania H. K. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz nałożył sankcje. Po rozpatrzeniu odwołania H. K. zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] września 2012 r. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ przytoczył obszernie przepisy stanowiące podstawę przyznania płatności na rok 2008, tj. ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U z 2008 r., Nr 170, poz. 1051, ze zm.). Organ podkreślił przede wszystkim, że w przepisach ustawy o płatnościach ustawodawca odszedł od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., obligując organ do rozpatrzenia materiału dowodowego (całego), wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Na ARiMR nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania pomocy. Dyrektor Oddziału Regionalnego wskazał, że we wniosku o przyznanie płatności na rok 2008 strona ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) dla działek rolnych o łącznej powierzchni 3,51 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO), dla działek o powierzchni 2,11 ha. W myśl ustawy o płatnościach jedną z obligatoryjnych przesłanek uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008 jest posiadanie gruntów rolnych. Ustawodawca posługuje się pojęciem posiadania w cywilnoprawnym znaczeniu, uregulowanym w art. 336-352 Kodeksu cywilnego. Wymóg posiadania przez wnioskodawcę tytułu prawnego do gruntów nie został sformułowany w żadnym przepisie ustawy. Dla przyznania płatności istotne jest czy wnioskodawca faktycznie włada gruntem, przy spełnieniu wymogów kwalifikacyjnych. Wnioskodawca nie musi zatem wykazać, że przysługuje mu prawo do gruntu, a jedynie, że faktycznie go posiada. Uprawnionym do płatności bezpośrednich w ramach systemów wsparcia bezpośredniego może być nie tylko właściciel, który włada gruntem, ale także dzierżawca, a nawet posiadacz samoistny i zależny bez tytułu prawnego (bez względu na jego dobrą czy złą wiarę i bez względu na to czy jest to posiadanie prowadzące do nabycia w wyniku zasiedzenia). Wolą ustawodawcy jest finansowe wspieranie rolników, czyli osób, które faktycznie uprawiają grunty rolne, a organy Agencji dokonują oceny, czy dany podmiot, który ubiega się o przyznanie płatności, spełnia przesłankę posiadania gruntu rolnego, który zadeklarował we wniosku na rok 2008. Kluczową kwestią podlegającą wyjaśnieniu w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy H. K. była w posiadaniu w sposób trwały gruntów rolnych (działki ewidencyjnej nr [...]) na dzień 31 maja 2008 roku oraz czy utrzymywała je zgodnie z określonymi normami przez cały rok kalendarzowy 2008. W trakcie kontroli administracyjnej wniosku na rok 2008 wykryto błąd kontroli krzyżowej dotyczący działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna C/C1). Przedmiotowa działka została zgłoszona także do płatności we wniosku na rok 2008 przez innego producenta rolnego – I. S. W złożonych w toku postępowania oświadczeniach strony podtrzymały swoje deklaracje odnośnie posiadania działki ewidencyjnej nr [...]. W dniu 26 czerwca 2009 r. odbyła się kontrola terenowa działki nr [...] w ramach sprawy o przyznanie płatności bezpośrednich i ONW za 2007 roku, na podstawie wniosku złożonego przez H. K., w której to sprawie również stwierdzono konflikt kontroli krzyżowej. W ramach kontroli na działce o pow. 1,06 ha stwierdzono łąkę - nie stwierdzono leszczyny i pniaków po leszczynie. Organ zauważył przy tym, źe dokonano podziału działki Nr [...] o pow. 5,3808 ha na trzy działki odrębne: działkę Nr [...] o pow. 1,2808 ha, działkę Nr [...] o pow. 1,2839 ha, działkę Nr [...] o pow. 2,3857 ha wraz z drogą dojazdową Nr geodezyjny [...] o pow. 0,1404 ha. Dyrektor Oddziału Regionalnego powołał się również na materiały zgromadzone w toku postępowania sądowego o podział działki nr [...], jakie toczyło się przed Sądem Rejonowym w B. P. (sygn. akt [...]). W postępowaniu tym biegły sadowy W. F. sporządził opinię geodezyjną (z dnia 29 kwietnia 2008 r.), z której wynika, że "działkę nr [...] w większości stanowi łąka, oraz teren zalesiony oraz do powierzchni przedmiotowej nieruchomości wliczone są istniejące rowy melioracyjne". W innym dokumencie sporządzonym w toku postępowania sądowego – operacie szacunkowym z dnia 30 grudnia 2008 r., sporządzonym przez biegłego K. J., w odniesieniu do działki nr [...] stwierdzono, że jest to "działka gruntowa, niezabudowana, położona w północnej części miejscowości J. (...) Działka koszona, użytkowana jako łąka. Na działce stwierdzono właściwą jej uprawę i wykonywanie zabiegów agrotechnicznych. (...) Na usilne prośby męża H. K. nie stwierdzono żadnych oznak nasadzeń plantacji, gdyż wyceniana działka była koszona i nie zauważono żadnych ściętych nasadzeń. W sprawie sygn. akt [...] Sąd w postanowieniu z dnia 6 maja 2009 r. nie dał wiary wyjaśnieniom H. K., że użytkowała ona sporną działkę. Wskazane dowody przeczą temu twierdzeniu, zaś sama wnioskodawczyni nie zgłosiła żadnych dowodów w celu wykazania faktów, na które się powoływała. Twierdzenie to nie zostało zakwestionowane w postępowaniu apelacyjnym zakończonym wydaniem postanowienia w dniu 17 lutego 2010 r. przez Sąd Okręgowy w L. II Wydział Cywilno-Odwoławczy (sygn. akt [...]), które stało się prawomocne. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Dyrektor L. Oddziału Regionalnego stwierdził, że H. K. w roku kalendarzowym 2008 nie była posiadaczem (użytkownikiem) działki ewidencyjnej o nr [...]. Powołując się na stanowisko orzecznictwa organ stwierdził, że warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie gruntów w znaczeniu ich rolniczego użytkowania przez cały rok kalendarzowy, obejmującego nie tylko dokonanie zasiewów ale także m.in. wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych, utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej, w tym także nawożenia, zbierania plonów, czy decydowanie o innym przeznaczeniu. Zarówno we wniosku na rok 2008 (załącznik graficzny nr 1/3) jak i podczas całego trwającego postępowania H. K. twierdziła, iż na działce ewidencyjnej nr [...] na pow. 1,22 ha była uprawiana w roku 2008 leszczyna. Z zeznań świadków przesłuchanych w toku postępowania sądowego wynika, że sporna działka była użytkowana przez I. S. od roku 2004, znajduje się na niej łąka, a leszczyna nigdy nie była uprawiana. Fakt braku nasadzeń jakiejkolwiek plantacji potwierdził biegły sądowy K. J. (opinia sporządzona w formie operatu szacunkowego z dnia 11.12.2008 r.). Biegły sądowy stwierdził także, iż sporna działka ewidencyjna użytkowana jest jako łąka. Organ uznał zeznania świadków za wiarygodne ze względu na fakt, że były spójne, logiczne i korelowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie (w tym aktami sądowymi sprawy o sygn. [...]). Zeznania H. K. organ uznał za mało wiarygodne i niewystarczające. Strona nie udowodniła i nie udokumentowała w sposób niebudzący wątpliwości faktycznego użytkowania (posiadania) spornej działki przez cały rok kalendarzowy 2008, co jest jedną z obligatoryjnych przesłanek uzyskania płatności na rok 2008. Wręcz przeciwnie, H. K. na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu 22 stycznia 2009 r. oświadczyła, iż w 2007 r. leszczyna została skoszona przez K. S., co potwierdza także kontrola terenowa działki [...] (numeracja przed podziałem) przeprowadzona w dniu 26 czerwca 2009 r. (stwierdzono łąkę). Świadek T. K. - mąż H. K. nie wskazał konkretnych faktów, które mogą potwierdzić fakt użytkowania przez H. K. działki nr [...] w roku 2008. W toku prowadzonego postępowania H. K. nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających prowadzenie uprawy leszczyny w roku 2008. To na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia faktów, z których wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach). Samo twierdzenie strony, iż była ona posiadaczem działki ewidencyjnej nr [...] nie stanowi żadnego przeciwdowodu w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego. W konkluzji Dyrektor Oddziału Regionalnego stwierdził, że ze względu na fakt nieużytkowania w roku kalendarzowym 2008 działki ewidencyjnej nr [...] zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2008 działka rolna C/C 1 o pow. 1,22 ha - zostaje wykluczona z przedmiotowych płatności. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, wnioskodawca podlega sankcjom z tytułu niezgodności (rozbieżności) pomiędzy zadeklarowaną a stwierdzoną powierzchnią działek rolnych. Zastosowanie sankcji było uzasadnione faktem, że różnice pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a stwierdzoną w przypadku obydwu płatności (JPO oraz UPO) przekraczały 50%. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR H. K. przedstawiła szereg faktów związanych z użytkowaniem przez nią w przeszłości spornej działki, w tym obsadzenie leszczyną, wskazała na konflikt z I. S., potwierdziła fakt wykoszenia leszczyny oraz zarzuciła organom, że nie dokonały kontroli w celu ustalenia, w jaki sposób i przez kogo działka była faktycznie użytkowana. W odpowiedzi na skargę Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje między innymi w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, dlatego stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena prawna może dotyczyć również braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego Dla organu administracyjnego ponownie rozpatrującego sprawę charakter wiążący ma ocena prawna pozostająca w związku i mieszcząca się w ramach kognicji tego sądu, a więc ocena, która zdeterminowała stanowisko sądu w rozpatrywanej sprawie. Natomiast związanie sądu administracyjnego własną oceną prawną przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Natomiast oparcie skargi na podstawach sprzecznych z tą oceną prawną spowoduje, iż sąd administracyjny zobowiązany będzie skargę oddalić (tak. T. Woś (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, wyd. 2, LexisNexis, Warszawa 2008, komentarz do art. 153). Mając na uwadze treść i skutki zapadłego przed tut. Sądem wyroku z dnia 14 kwietnia 2010 r., I SA/Lu 17/10 w świetle regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a. stwierdzić należy, że organy administracji ponownie prowadząc postępowanie, obowiązane były do uzupełnienia postępowania dowodowego: 1. poprzez ustalenie czy postanowienie Sądu Rejonowego w B. P. z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie [...] jest prawomocne; 2. przeprowadzenia dowodu z akt postępowania sądowego w sprawie [...] o zniesienie współwłasności na okoliczność posiadana spornej powierzchni działki [...] (wcześniej [...]) w dacie istotnej dla przyznania wnioskowanej płatności. W szczególności zdaniem sądu istotna była treść zeznań świadków oraz współwłaścicieli składanych w sprawie o zniesienie współwłasności. Po dołączeniu protokołów tych przesłuchań organ odniesie się do treści tych zeznań. 3. poprzez dołączenie protokołów zawierających zeznania świadków przesłuchanych w toku postępowania przed organem ponieważ w aktach administracyjnych brak było tych protokołów co nie pozwalało jednoznacznie stwierdzić czy te dowody zostały przeprowadzone w sprawie H. K. wszczętej jej wnioskiem o przyznanie płatności na 2008 r., i czy miała zapewnioną możliwość korzystania z praw strony postępowania. Brak ten nie pozwalał stwierdzić jaka była treść tych zeznań i odnieść się do ustaleń organu co do treści złożonych zeznań w tym postępowaniu. 4. przesłuchanie o ile okaże się to konieczne J. K. na okoliczność posiadania działki [...]. Natomiast sąd rozpoznając skargę na ostateczną decyzję zapadłą w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zobowiązany był do skontrolowania, czy zapadła ona z uwzględnieniem wskazań co do dalszego postępowania i wyrażonej oceny prawnej, sam będąc tą oceną związany. Uwzględniając stan faktyczny i prawny w dacie wydania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie zmieniły się okoliczności sprawy mogące powodować nieaktualność oceny zawartej w wyroku tut. Sądu z dnia 14 kwietnia 2010 r. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem reguł wynikających z art. 134 i art. 153 p.p.s.a. doprowadziła do uznania, że decyzja ta jest prawidłowa i nie narusza prawa. Ponownie rozstrzygając sprawę organy przeprowadziły postępowanie i dokonały rozstrzygnięcia z uwzględnieniem treści zapadłego już w sprawie wyroku. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego warunkiem otrzymania jednolitej płatności obszarowej było posiadanie w dniu 31 maja danego roku gruntów rolnych o powierzchni minimum 1 ha, utrzymywanych zgodnie z odpowiednimi normami. Spełnianie przesłanek do otrzymania JPO warunkowało jednocześnie możliwość otrzymania uzupełniających płatności obszarowych (art. 7 ust. 2 ustawy). W niniejszej sprawie sporna była kwestia dotycząca tego, kto faktycznie posiadał i użytkował w 2008 roku zadeklarowane jednocześnie przez skarżącą i I. S. grunty. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że przyznanie płatności wiąże się z faktycznym władztwem i użytkowaniem rolniczym danego gospodarstwa rolnego przez stronę wnioskującą, niezależnie od posiadania przez nią określonego tytułu prawnego do danego gruntu w rozumieniu przepisów prawa rzeczowego (zob. wyrok NSA z 4 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1012/08). Zatem aby zostać beneficjentem pomocy w ramach przedmiotowej płatności nie wystarczy być posiadaczem (dzierżawcą, właścicielem) działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale należy je również faktycznie rolniczo użytkować. Organy administracji rozpatrujące wnioski o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oceniają zatem stan posiadania gruntów objętych takimi wnioskami z uwzględnieniem pojęcia posiadania zawartego w Kodeksie cywilnym. Analizując regulacje dotyczące wspierania dochodów rolników nie można jednak zapominać o celu wprowadzenia dopłat. Ideą płatności, co już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych jest dofinansowanie do produkcji rolnej i pomocy rolnikom rzeczywiście użytkującym posiadane grunty rolne. Istotne jest więc rzeczywiste posiadanie (władanie) gruntami rolnymi w dniu 31 maja roku, w którym jest składany wniosek (zob. np. wyroki NSA: z 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 260/07; z 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II GSK 258/06; z 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 87/11 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jednocześnie wskazuje się, że oceniając stan posiadania gruntów rolnych w dniu 31 maja nie znajduje zastosowania kodeksowa fikcja prawna, dotycząca ciągłości posiadania (zob. np. wyrok NSA z 29 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1177/10 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ustawodawca wyraźnie wskazuje bowiem na faktyczne, rzeczywiste posiadanie gruntami rolnymi w tej dacie. W konsekwencji, nie może być uznany za posiadacza gospodarstwa rolnego, ten kto utracił, chociażby bezprawnie, nad nim faktyczne władztwo, a nowy posiadacz gruntów został uznany za posiadacza w złej wierze (zob. wyrok NSA z 4 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1012/08 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W realiach rozpatrywanej sprawy, w związku z tym, że w wyniku kontroli krzyżowej ustalono, że dwóch producentów rolnych zadeklarowało tę samą działkę rolną do płatności obszarowych, organ przeprowadził stosownie do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2010 r. postępowanie celem ustalenia, czy skarżący był posiadaczem spornej działki na dzień 31 maja 2008 r. Postępowanie to wykazało, że część działki nr [...] (przed zniesieniem współwłasności) od 2004 roku pozostawała w posiadaniu I. S., która od strony północno wschodniej zagospodarowała ją na łąkę. Prace związane z koszeniem i innymi zabiegami agrotechnicznymi przez kolejne lata wykonywał w imieniu I. S. jej ojciec – K. S. Istnienie łąki na tej działce i brak śladów leszczyny, znalazło potwierdzenie w złożonych do sprawy sądowej sygn. akt. [...]; zeznaniach świadków M. K., J. U., K. S., J. S., opinii biegłego sądowego geodety W. F. który dokonał oględzin tej nieruchomości dnia 29 kwietnia 2008 r. oraz opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego K. J. który dokonał oględzin dnia 12 listopada 2008 r. i zawarli w nich swoje spostrzeżenia na ten temat. Z wyjaśnień skarżącej oraz jej męża T. K. złożonych do protokołu rozprawy administracyjnej w dniu 22 stycznia 2008 r. wynika, że na przedmiotowej działce posadzona była w 2004 r. leszczyna. W 2007 r. leszczyna ta została skoszona przez K. S. Przeprowadzona w dniu 26 czerwca 2009 r. kontrola terenowa przedmiotowej działki w ramach sprawy o przyznanie płatności bezpośrednich i ONW za 2007 r. (protokół dołączony do akt administracyjnych sprawy k: 76-82) potwierdziła, że jest tam łąka – nie ma żadnych śladów po leszczynie. Z dołączonych do akt administracyjnych protokołów ze sprawy sądowej o zniesienie współwłasności zawierających zeznania stron i świadków oraz z zeznań świadków złożonych na rozprawie dnia 22 stycznia 2009 r. w postępowaniu administracyjnym w obecności skarżącej wynika, iż H. K. w 2008 r. nie była w posiadaniu przedmiotowej działki. Sąd Rejonowy w B. P. dokonując zniesienia współwłasności działki nr [...] o pow. 5,3808 ha położonej w miejscowości J. podzielił ją zgodnie z dotychczasowym użytkowaniem. Działka wydzielona przez biegłego geodetę oznaczona nr [...] (wskazana przez skarżącą do uzyskania dopłat rolnych ) przypadła I. S. H. K. Postanowienia Sądu z dnia 6 maja 2009r. sygn. akt. [...] nie kwestionowała, godząc się z treścią tego orzeczenia. W ocenie Sądu, na podstawie ustalonego stanu faktycznego, organy administracyjne prawidłowo rozpatrzyły materiał dowodowy, w szczególności wyniki kontroli administracyjnej wniosku H. K., w następstwie której ustalono, że działka zadeklarowana przez skarżącego nie była przez nią użytkowana rolniczo w 2008 r. i bezsporne jest że, nie była w jej faktycznym posiadaniu w dniu 31 maja 2008 r., co zresztą potwierdza sama skarżąca zarówno w swoich wyjaśnieniach składanych w postępowaniu administracyjnym, jak w skardze, wskazując, iż bez jej zgody K. S. skosił leszczynę, co tym samym jednoznacznie uzasadnia, że zachodzi podstawa do odmowy przyznania płatności bezpośredniej za 2008 r. Nadto należy podkreślić, że w sprawach prowadzonych przez organy ARiMR wynikających z ustawy, organy te nie mają nieograniczonego obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez ubiegającego się o pomoc beneficjenta. Przyjęta w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w art. 3 ust. 3 zasada ciężaru dowodu leżącego po stronie postępowania nie odbiega od reguły dowodzenia przewidzianej w art. 6 Kodeksu cywilnego. W konsekwencji ustawa wprowadziła do postępowania prowadzonego na podstawie jej przepisów elementy kontradyktoryjności, co oznacza, że to strona ma obowiązek udowodnić prawdziwość swoich twierdzeń. W przeprowadzonym postępowaniu H. K. wnioskowała jedynie o przesłuchanie J. K., jednak z uwagi na śmierć tej osoby, dowód ten nie został przeprowadzony. Innych dowodów, które podważałyby ustalenia organów nie przedstawiła. Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa w tym względzie ze strony organów. Bez wątpienia wnioskujący o płatności ma obowiązek udokumentować fakt władania gruntem rolnym, który to stan posiadania ustalany jest na dzień 31 maja roku, za który ma być przyznana płatność. Jednakże, aby spełnić warunek otrzymania płatności, producent musi utrzymywać grunty rolne zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy). Zdaniem Sądu skarżąca nie dostrzegła, że to ona jako ubiegająca się o przyznanie płatności powinna wykazać, że użytkowała rolniczo grunty w 2008 r., czego w rozpoznawanej sprawie nie uczyniła. Próba wyprowadzenia przeciwdowodu w postaci argumentów skargi , iż grunt ten jej się należał bo była najstarsza z rodzeństwa, które otrzymało tę działkę na współwłasność i korzystała z niego do czasu wycięcia leszczyny, świadczy jednoznacznie, wbrew tezie prezentowanej przez skarżącą, że tym bardziej nie była w posiadaniu spornego gruntu w 2008 roku. W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, uznając go za spójny i logiczny, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji.Zapewniono też skarżącej udział w postępowaniu. Nie sposób, w ocenie Sąd, doszukać się też naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania. Przeprowadzone postępowanie dowodowe w tym zakresie uznać należy za zgodne z art. 77 §1 i art. 80 Kpa. Sąd nie znalazł też innych naruszeń przepisów prawa postępowania określonych w art. 3 ustawy o płatnościach ani przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadne było nieuwzględnienie przez organy wskazywanej we wniosku o płatności działki nr [...] o pow. 1,22 ha, i stwierdzenie, że różnica między powierzchnią stwierdzoną a deklarowaną przekroczyła 50%. Nakazywało to odmowę przyznania płatności JPO i nałożenie sankcji w wysokości 413,31 zł, na podstawie w art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowych gruntów do produkcji surowców. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną przez producenta rolnego we wniosku o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej – 2,11 ha, a powierzchnią stwierdzoną – 0,89 ha wyniosła 1,22 ha. Stanowiło to 137,08 % powierzchni stwierdzonej w stosunku do powierzchni deklarowanej, co w myśl art. 51 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. skutkowało odmową przyznania płatności UPO i nałożeniem sankcji w wysokości 328,57 zł Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.