III SA/Lu 76/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. F., L. F. i J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 20 października 2025 r. nr SKO.GN/40/59/2025 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odrzucić skargę L. F. i J. G.. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga H. F., L. F. i J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 20 października 2025 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia przez H. F.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł oddalenie skargi złożonej przez pełnomocnika w imieniu H. F. i odrzucenie skargi złożonej przez pełnomocnika w imieniu L. F. i J. G.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako "p.p.s.a." uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 ustawy p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Przez interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy p.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). Postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone jako postępowanie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Skarga wniesiona przez podmiot nieposiadający legitymacji podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5a, jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skarżący L. F. i J. G. nie posiadają indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a., nie są także podmiotami uprawnionymi do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że stroną kontrolowanego postępowania była H. F., działająca przez swego pełnomocnika – R. G.. Natomiast skarżący L. F. i J. G. nie brali udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym i nie doręczono im zaskarżonego postanowienia. Okoliczność, że R. G. jest jednocześnie pełnomocnikiem L. F. i J. G. nie pozwala stwierdzić, że mogli oni skutecznie złożyć skargę w niniejszym postępowaniu. Z uwagi więc na brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że interes prawny L. F. i J. G. wynika z przepisów prawa materialnego, a ponadto żaden przepis ustawy szczególnej nie przyznaje im uprawnienia do wniesienia skargi w niniejszej sprawie należało stwierdzić, że nie zalicza się ich do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., co uzasadniało odrzucenie ich skargi. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania sąd przyjął, że L. F. i J. G. nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Oczywisty brak po ich stronie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powodował natomiast niedopuszczalność ich skargi, skutkując odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 7 listopada 2014 r., I FNP/14; z 13 czerwca 2007 r., II FSK 1337/06 oraz z 2 października 2012 r., II OSK 2300/12). W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a.