III SA/Lu 760/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Radosław Stelmasiak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2013 r., nr [...]; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Wojewody na rzecz K. S. kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) sierpnia 2013 r., Nr (...), Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) maja 2013 r., Nr (...), stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. orzekającej o utracie przez A statusu osoby bezrobotnej z dniem (...) grudnia 2012 r. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której realia przedstawiały się następująco: Decyzją Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) lipca 2011 r. uznano skarżącego A z dniem (...) lipca 2011 r. za osobę bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Skarżącego skierowano do odbycia stażu w okresie od dnia (...) lutego 2012 r. do dnia (...) sierpnia 2012 r. w (...). Z tego tytułu skarżącemu przyznano – decyzją Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) lutego 2012 r.- prawo do stypendium w wysokości 913,70 zł miesięcznie. Po uzyskaniu w październiku 2012 r. przez Miejski Urząd Pracy w (...) informacji, że A figuruje w Krajowym Rejestrze Sądowym jako prezes zarządu B oraz jako wiceprezes zarządu C i po rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia (...) grudnia 2012 r. o wyrejestrowanie go jako osoby bezrobotnej z uwagi na podjęcie czasowego zatrudnienia, decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r. Prezydent Miasta (...) orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem (...) grudnia 2012 r. W dalszym toku postępowania decyzją Prezydenta Miasta z dnia (...) stycznia 2013 r. orzeczono o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem (...) lipca 2012 r. z uwagi na pełnienie przez skarżącego funkcji członka zarządu w obu wyżej wymienionych spółkach. Po uchyleniu w/w decyzji - w trakcie kontroli instancyjnej - decyzją z dnia (...) maja 2013 r., Nr (...), Prezydent Miasta (...) orzekł o utracie przez A statusu osoby bezrobotnej z dniem (...) lipca 2012 r., z powodu pełnienia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu w pierwszej ze wskazanej wyżej spółce. Decyzją z dnia (...) maja 2013 r., Nr (...), Prezydent Miasta (...) stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia (...) grudnia 2012 r. z uwagi na to, że stała się ona bezprzedmiotowa wobec utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem (...) lipca 2012 r. Rozstrzygnięciem z dnia (...) sierpnia 2013 r. Wojewoda (...) utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji z dnia (...) maja 2013 r. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda argumentował, że z powodu podjęcia zatrudnienia przez skarżącego, bezprzedmiotową jest decyzja Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. Nową okolicznością skutkującą koniecznością pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem (...) lipca 2012 r. jest pełnienie przez skarżącego funkcji prezesa zarządu w spółce prawa handlowego. Decyzja Prezydenta Miasta (...) w tej sprawie zapadła w dniu (...) maja 2012 r. Zatem pozostawienie w obrocie prawnym decyzji z dnia (...) grudnia 2012 r. nie tylko koliduje z interesem społecznym (status osoby bezrobotnej przysługuje wyłącznie osobom spełniającym określone warunki i tylko takim osobom mogą przysługiwać uprawnienia przewidziane w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), ale godzi w interesy osób bezrobotnych. W skardze do WSA w Lublinie A zarzucił naruszenie: - art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez przyjęcie, że skarżący nie spełniał przesłanek do uznania go za osobę bezrobotną; - art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwą interpretację tego przepisu i przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. podlega wygaśnięciu. Skarżący podniósł, że gotowość podjęcia zatrudnienia - myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy - rozumiana jako wola podjęcia pracy i uzyskania jakichkolwiek informacji o możliwościach zatrudnienia, czy też szkolenia, nie koliduje z możliwością pełnienia funkcji członka zarządu w spółce prawa handlowego, nieprowadzącej działalności gospodarczej. Decyzja z dnia (...) grudnia 2012 r. jest prawomocna i wykonywalna, a jej wygaśnięcie godzi w interes skarżącego, gdyż może to skutkować koniecznością zwrócenia stypendium pobranego w związku z odbywanym stażem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bezspornym jest, że od dnia (...) grudnia 2012 r. skarżący podjął pracę i od tej daty nie spełnia on przesłanek do uznawania go za osobę bezrobotną. Sporne zagadnienie, czy organ miał prawo pozbawić skarżącego statusu bezrobotnego z dniem (...) lipca 2012 r. rozstrzygnięto wyrokiem tut. Sądu z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Lu 761/13 uchylającym decyzję Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) maja 2013 r. oraz decyzję Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2013 r. w powyższej kwestii. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie pozostaje rozstrzygnięcie o wygaśnięciu w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. - nie zaskarżonej i ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. w sprawie utraty przez K. S. statusu osoby bezrobotnej z dniem (...) grudnia 2012 r. Powołany przepis stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony. W myśl powyższej regulacji, organ administracji publicznej ma obowiązek stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeśli łącznie spełnione są poniższe przesłanki: - decyzja stała się bezprzedmiotowa; - stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub interesie strony. Bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, ale niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Wojewoda (...) niesłusznie dopatruje się bezprzedmiotowości decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. w tym, że już od dnia (...) lipca 2012 r. skarżący nie powinien być uznawany za osobę bezrobotną z uwagi na pełnienie funkcji członka zarządu w spółce prawa handlowego. Zdaniem Wojewody, utrata przez skarżącego statusu bezrobotnego z dniem (...) lipca 2012 r. powoduje, że po tym dniu skarżącemu nie przysługuje taki status i w związku z tym w obrocie prawnym nie może pozostawać decyzja Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. Stanowiska Wojewody (...) o bezprzedmiotowości tej decyzji nie można podzielić z dwóch powodów. Po pierwsze, pogląd prawny w tym zakresie wynika z niewłaściwej interpretacji art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, że pełnienie funkcji członka zarządu w spółce kapitałowej przez skarżącego wyklucza możliwość traktowania go jako bezrobotnego. Po drugie, Wojewoda pomija istotną kwestię, że Prezydent Miasta (...) stwierdza wygaśnięcie decyzji z dnia (...) grudnia 2012 r. z powołaniem się na wydaną przez siebie w dniu (...) maja 2013 r. i nieostateczną wówczas decyzję pozbawiającą skarżącego statusu bezrobotnego z dniem (...) lipca 2012 r. Z art. 16 § 1 k.p.a. wynika, że ostateczną jest decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Zatem przedwczesną (i jednocześnie wadliwą) jest decyzja Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) maja 2013 r. stwierdzająca wygaśnięcie decyzji z dnia (...) grudnia 2012 r. W tych okolicznościach zaskarżona decyzja Wojewody (...) o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) maja 2013 r. narusza art. 162 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Pozostaje także w sprzeczności z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie, w jakim Wojewoda (...) lakonicznie wyjaśnia, że pozostawanie w obrocie prawnym decyzji z dnia (...) grudnia 2012 r. pozostaje w kolizji z ogólnie pojętym interesem społecznym, gdyż stwarza to pozory istnienia po stronie skarżącego określonych uprawnień osoby bezrobotnej oraz godzi w interes osób bezrobotnych. Rozpoznając sprawę ponownie organy mieć będą na względzie w/w uwagi oraz to, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji jest decyzją deklaratoryjną wywołująca skutki prawne od dnia, w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji, czyli od dnia, w którym stała się ona bezprzedmiotowa. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.). Sąd uchylił również decyzję organu I instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a., uznając, że jest to konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 litera c) w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. ----------------------- 4