III SA/Lu 763/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. A. na rozkaz personalny L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] 2013 r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Pismem z dnia [..] 2013 r. E. A. wniosła skargę do sądu administracyjnego na rozkaz personalny L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] 2013 r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Wniosek uzasadniono niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniesiono, że zawieszenie w czynnościach służbowych spowodowało zawieszenie 50% ostatnio należnego uposażenia, co pociągnęło za sobą dodatkową szkodę materialną, która dotknęła nie tylko obwinioną, ale również jej rodzinę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z § 6 cytowanego przepisu wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Uwzględnienie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niemożliwe ze względu na to, że w sprawie nie zachodzą wyżej wskazane przesłanki. Skarżąca wniosek o wstrzymanie uzasadnia niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności tych upatruje w zawieszeniu połowy należnego jej uposażenia, co negatywnie oddziałuje również na sytuację jej rodziny. Wstrzymanie wypłaty części uposażenia w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych trudno uznać za zdarzenie, którego konsekwencją może być wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualne uchylenie przez sąd rozkazu w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych będzie skutkowało koniecznością usunięcia jego skutków, m.in. poprzez wypłatę zaległego uposażenia, niesłusznie wstrzymanego. Szkoda zostanie więc w pełni naprawiona, a skutki ewentualnego wadliwego rozkazu odwrócone. Niewątpliwie wstrzymanie wypłaty części uposażenia może mieć negatywne konsekwencje dla sytuacji majątkowej skarżącej i jej rodziny, trzeba jednak zauważyć, że nie została ona pozbawiona środków do życia, bowiem wypłacana jest jej połowa uposażenia. Orzekając w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sąd musi znaleźć rozwiązanie godzące interes skarżącego oraz interes publiczny. Zawieszenie w czynnościach służbowych ma na celu odsunięcie policjanta od wykonywania czynności m.in. ze względu na toczące się przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne, a więc podejrzenie popełnienia czynów, które mogą poddawać w wątpliwość zdolność policjanta do wykonywania służby. W interesie publicznym leży, aby zawieszenie w czynnościach służbowych zachowało moc do czasu oceny zgodności z prawem rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Jednocześnie interes indywidualny skarżącej nie zostanie nadmiernie naruszony, bowiem zachowuje ona prawo do połowy uposażenia, a w sytuacji, gdy okaże się że rozkaz personalny w przedmiocie zawieszenia był niezgodny z prawem, skarżącej zostanie wypłacone zaległe uposażenie. Pozostałe argumenty podnoszone w skardze odnoszą się do zgodności z prawem zaskarżonego rozkazu personalnego i nie mogą być brane pod uwagę na etapie orzekania w przedmiocie tzw. ochrony tymczasowej. W tym kontekście trzeba przytoczyć poglądy orzecznictwa wskazujące, iż "Stanowisko skarżącego, że skarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi." (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 września 2004 r., FZ 358/2004, LexPolonica nr 390383; podobnie NSA w postanowieniu z 28 kwietnia 2005r., II OZ 184/05, LEX nr 302251: "Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. (...) to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej"). W tej sytuacji należy uznać, że w badanej sprawie nie zostały spełnione ustawowo określone przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.