III SA/Lu 77/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę. Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia P. D. w czynnościach służbowych na okres od dnia 6 października 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w P. wszczął przeciwko sierż. szt. P. D. – referentowi pomieszczenia dla osób zatrzymanych (dalej jako "skarżący") postępowanie dyscyplinarne, na podstawie art. 134i ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o Policji". Skarżącemu przedstawiono zarzuty popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1113) oraz przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 zarządzenie nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3), dalej jako "Zasady etyki". Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w P. zawiesił P. D. w czynnościach służbowych na okres od dnia 6 października 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. Jednocześnie, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o Policji organ zawiesił od najbliższego terminu płatności 50% ostatniego należnego uposażenia oraz nadał rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby – na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Organ podniósł, że charakter zarzucanego policjantowi czynu negatywnie wpływa na wizerunek społeczny Policji, jako formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. W konsekwencji organ uznał, że zasadne jest zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych. Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącego odwołania, rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2020 r., Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] października 2020 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ przywołał treść art. 39 ust. 2 ustawy o Policji wskazując, że normuje on fakultatywną przesłankę zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Wyjaśnił, że określenie decyzji, jako fakultatywnej oznacza, że decyzja polega na uznaniu administracyjnym. Organ powinien zatem wskazać powody dla których podjął dane rozstrzygnięcie. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. organ I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Przesłanką zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych było wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu i zarzucenie mu popełnienia dwóch deliktów dyscyplinarnych polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej oraz nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta. Za zasadnością podjętego rozstrzygnięcia przemawiał ważny interes społeczny, wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, związanymi z obowiązkiem utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a realizowanymi wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone w przepisach ustawy o Policji. Organ podkreślił, że w tym wypadku interes służby należy rozumieć jako tożsamy z interesem społecznym, przejawiającym się w konieczności niezwłocznego przeciwdziałania negatywnym skutkom obniżenia zaufania społecznego do Policji i policjantów. Organ drugiej instancji nie podzielił podniesionego w odwołaniu zarzutu wydania i doręczenia zaskarżonego rozkazu personalnego w trakcie choroby skarżącego i przebywania na zwolnieniu lekarskim oraz nie zgodził się z argumentacją, że zawieszenie w czynnościach służbowych w trakcie zwolnienia lekarskiego stanowi rażące naruszenie prawa a także, że zawieszony może zostać jedynie policjant, który jest zdolny do wykonywania pracy. Wskazał, że przepisy ustawy o Policji regulujące zawieszanie policjanta w czynnościach służbowych nie przewidują tego typu negatywnych przesłanek zawieszenia. Organ odwoławczy podniósł, że kandydat do publicznej służby mundurowej od momentu powołania musi poddać się regułom pełnienia służby, nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków. Na kandydatach do służby ciążą wyższe wymagania personalne, kwalifikacyjne czy charakterologiczne, zaś zasady utraty statusu pracowniczego są odmienne i bardziej rygorystyczne niż w wypadku pozostałych profesji. Ze służbą w Policji łączą się nie tylko liczne przywileje, ale także istotne obowiązki, a nawet pewne ograniczenia wolności osobistej. Składając rotę ślubowania policjant zobowiązuje się do respektowania reguł obowiązujących w macierzystej formacji, w tym do dbałości o honor, godność i dobre imię służby i do przestrzegania zasad etyki zawodowej. Osoba mianowana na stanowisko funkcjonariusza Policji w czasie wolnym od zajęć służbowych nie przestaje być policjantem. Żaden funkcjonariusz Policji nie jest zwolniony zatem z należytego zachowania się nawet w czasie wolnym od służby. Musi on zawsze postępować tak, by swą postawą umacniać autorytet i zaufanie Policji, a ponadto bezwzględnie unikać sytuacji, które godziłyby w dobre imię macierzystej formacji. Organ odwoławczy nie uwzględnił ponadto wniosku pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego wskazując, że nie stwierdził uzasadnionych przypadków, o których mowa w art. 135 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej jako "k.p.a.". Wniosek o wstrzymanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie został uzasadniony żadnymi okolicznościami faktycznymi przemawiającymi za jego pozytywnym rozpatrzeniem. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził ostatecznie, że skarżący nie daje rękojmi należytego wykonywania zawodu policjanta, który winien cieszyć się publicznym zaufaniem i wymaga nieskazitelnej postawy, również moralnej. W tej sytuacji interes skarżącego musi ustąpić przed interesem społecznym. W razie niezasadnego zawieszenia w czynnościach służbowych policjantowi przysługuje wyrównanie strat finansowych poniesionych na podstawie art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie P. D. wniósł o uchylenie w całości powyższego rozkazu personalnego oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1) rażącą obrazę art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że pozostawienie skarżącego w służbie pogarsza społeczny wizerunek Policji w sytuacji, gdy tego rodzaju przesłanka nie jest wskazana w art. 39 ust. 2 ustawy, albowiem wizerunek społeczny Policji nie stanowi dobra postępowania ani dobra służby, a tylko te przesłanki wskazane są w ww. przepisie. Ponadto, rozkaz personalny został wydany i doręczony podczas przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim, a wiec w czasie gdy nie wykonywał on służby; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, wbrew ciążącego na organie II instancji obowiązku, a w konsekwencji niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy; b) art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a., polegające na niezasadnym odstąpieniu od należytego i przekonującego wyjaśnienia przesłanek leżących u podstaw kwestionowanego rozkazu personalnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżone rozstrzygnięcie oparte zostało na wadliwie zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący nie zgodził się z organem, że pozostawienie go w służbie narażałoby wizerunek Policji. Wskazał, że zarzucane mu czyny miały miejsce poza czasem pełnienia służby, w trakcie jego prywatnego czasu. Skarżący zarzucił, że rozkaz personalny został wydany podczas przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim, bez umożliwienia mu obrony. Podniósł ponadto, że cały czas przebywa na zwolnieniu lekarskim z uwagi na leczenie specjalistyczne w poradni psychiatrycznej. Zdaniem skarżącego także uzasadnienie rozstrzygnięcia nie wyjaśnia w sposób wyczerpujący przyczyn rozwiązania z nim stosunku służbowego, czym narusza art. 8 i art. 11 k.p.a. Skarżący w piśmie z dnia 31 maja 2021 r. domagał się przeprowadzenia dowodu z dokumentów: badania sądowo-lekarskiego z dnia 13 listopada 2020 r. oraz oświadczenia P. K. z dnia 9 kwietnia 2021 r. W odpowiedzi na skargę Inne wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest rozkaz personalny Inne z dnia 2 grudnia 2020 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] października 2020 r., którym zawieszono P. D. w czynnościach służbowych na okres od dnia 6 października 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. Materialnoprawną podstawę orzeczeń organów obu instancji stanowił art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Z powyższego przepisu wynika, że decyzja (rozkaz personalny) o zawieszeniu policjanta w wykonywaniu obowiązków służbowych ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Uznaniowy charakter rozstrzygnięcia sprawia, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola tego aktu jest znacznie ograniczona. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, to jest, czy nie nosi cech dowolności. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia według wskazanych wyżej zasad sąd doszedł do przekonania, że orzeczenia organów obu instancji spełniają stawiane im wymogi. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że z treści art. 39 ust. 2 ustawy o Policji wynika, że warunkiem zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych jest wystąpienie dwóch przesłanek: 1) wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego bądź wszczęcie postępowania dyscyplinarnego oraz 2) stwierdzenie celowości zawieszenia policjanta ze względu na dobro postępowania bądź dobro służby. W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawi nie budzi wątpliwości, że obie wymienione wyżej przesłanki zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych zostały spełnione. Z akt sprawy wynika, że w dniu 30 września 2020 r. funkcjonariusze KPP w P. zostali skierowani przez dyżurnego do nieprzytomnego mężczyzny leżącego przy budynku na ulicy [...] w P.. Po przybyciu na miejsce funkcjonariusze zidentyfikowali nieprzytomnego jako P. D. – funkcjonariusza KPP w P.. W toku dalszych czynności ustalono, że skarżący nie stawił się do służby w KPP w P. i nie poinformował o tym bezpośredniego przełożonego. Na podstawie przeprowadzonego badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu ustalono, że skarżący znajdował się w stanie nietrzeźwości z wynikami 1,26 mg/l i 1,24 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. W powyższych okolicznościach postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w P. wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne, obwiniając go o to, że: 1) w dniu 30 września 2020 r. nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że będąc obowiązany nie uprzedził bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia oraz nie określił przewidywanego czasu trwania nieobecności i nie stawił się do służby, do czego był zobowiązany grafikiem służby na wrzesień 2020 r., tj. przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów; 2) w dniu 30 września 2020 r. nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta, w ten sposób, że spożywając alkohol doprowadził się do stanu nietrzeźwości stwierdzonej wynikami 1,26 mg/l i 1,24 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, uniemożliwiającego mu racjonalne postępowanie, w wyniku czego ok godz. 8:23 leżał na chodniku przy ul. [...] w P. nie reagując na otaczającą go rzeczywistość, a jego działanie nie było przykładem praworządności i nie prowadziło do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, tj. przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 zarządzenie nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Bezspornie zatem przesłanka wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu została spełniona. W ocenie sądu, organy w sposób dostateczny uzasadniły również, że w niniejszej sprawie zachodzi także drugi z warunków wskazanych w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Stwierdzone niedostatki zwięzłego uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji w tym zakresie nie miały zasadniczego wpływu na poprawność tej decyzji i zostały konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. spełnia wymagania stawiane mu przez obowiązujące przepisy i sąd w całości podziela wyrażone w nim stanowisko. W szczególności organ odwoławczy wskazał powody, dla których uznał zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych za uzasadnione i niezbędne dla dobra służby. Pojęcie "dobro służby" nie zostało zdefiniowane w ustawie o Policji, niemniej jednak uznaje się, że w jego skład wchodzi m.in. zaufanie obywateli do organów Policji. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, wobec funkcjonariuszy Policji mają zastosowanie wyższe wymagania personalne, kwalifikacyjne czy charakterologiczne i obowiązują ich bardziej rygorystyczne niż w przypadku innych zawodów zasady. Policja tworzy formację uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych jej zadań należy m. in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi, gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych (art. 1 ust. 2 ustawy). Publiczny wymiar Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Stąd też wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji i innych służb mundurowych muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu (zob. przykładowo wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 653/13). Przepis art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wskazuje jednoznacznie, że służbę w Policji może pełnić wyłącznie osoba o nieposzlakowanej opinii posiadająca zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Składając przed podjęciem służby ślubowanie, którego treść została określona w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji Policjant zobowiązuje się natomiast m.in. "pilnie przestrzegać prawa", "przestrzegać dyscypliny służbowej" oraz strzec "honoru, godności i dobrego imienia służby", a także "przestrzegać zasad etyki zawodowej". Policjant zobowiązany jest do egzekwowania prawa. Tym samym ma obowiązek przestrzegać prawa i działać według określonych przepisów i zasad etycznych. Z uwagi na wykonywane obowiązki powinien cieszyć się zaufaniem publicznym. Wydając zaskarżony rozkaz personalny organ odwoławczy miał na uwadze wskazany wyżej charakter i specyfikę służby oraz związane z tym prawa i obowiązki funkcjonariuszy, jak i rodzaj zarzucanego skarżącemu czynu. Podejrzenie popełnienia przez policjanta przewinień dyscyplinarnych niewątpliwie stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom nałożonym na policjanta oraz godzi w prestiż i dobre imię instytucji, która z racji realizowanych zadań publicznych powinna cieszyć się szacunkiem i zaufaniem społecznym. Przyjęcie przez organy, że zachowanie skarżącego będące podstawą do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego stanowiło zagrożenie dla dobra służby, gdyż przekładałoby się na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, w ocenie sądu było jak najbardziej uzasadnione. Organ odwoławczy w sposób właściwy zdefiniował pojęcie dobra służby w kontekście okoliczności niniejszej sprawy, jako przeciwdziałanie obniżaniu zaufania społecznego do Policji i policjantów oraz uzasadnił dlaczego sprzeciwia się ono pozostawieniu skarżącego w służbie do czasu usunięcia wszelkich wątpliwości związanych z istnieniem podejrzenia popełnienia przewinień dyscyplinarnych. Wbrew zarzutom skarżącego, uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wyczerpujące i spójne, a przyjęty przez organ tok rozumowania jest przekonujący. Samo już zaś objęcie policjanta postępowaniem dyscyplinarnym z uwagi na nie przestrzeganie przez niego zasad etyki zawodowej w związku ze spożywaniem alkoholu uniemożliwiającym mu racjonalne postępowanie, sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Niewątpliwie opisane przez organ okoliczności sprawy świadczą o tym, że doszło do naruszenia dobra służby, co dało podstawę organowi do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. W ocenie sądu, nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony przez skarżącego w skardze zarzut przebywania na zwolnieniu lekarskim, co jego zdaniem wykluczało możliwość zawieszenia go w czynnościach służbowych, bowiem w tym czasie nie ich wykonywał. Przede wszystkim należy zauważyć, że przebywanie policjanta na zwolnieniu lekarskim nie stanowi negatywnej przesłanki zawieszenia go w czynnościach służbowych. W szczególności żadnych ograniczeń co do możliwości zawieszenia funkcjonariusza z uwagi na korzystanie przez niego ze zwolnienia lekarskiego nie przewidują przepisy ustawy o Policji. Po drugie podkreślić należy, że zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy z powodu choroby czy konieczności sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny służy zupełnie innym celom niż zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Zwolnienie lekarskie, co do zasady, jest usprawiedliwieniem nieobecności w pracy, a nie zakazem podejmowania czynności służbowych i nie wyklucza możliwości podejmowania czynności służbowych. Natomiast w trakcie zawieszenia funkcjonariusz nie może (nie powinien) wykonywać żadnych czynności służbowych. Wynika to z istoty tej instytucji, która pełni rolę podobną do środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że ratio legis instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych polega na tym, aby pełniącego służbę niezwłocznie odsunąć od wykonywania swoich obowiązków (wyrok NSA z dnia 14 lipca 2005 r., sygn. OSK 1958/04). Celem zawieszenia w czynnościach służbowych jest zatem konieczność natychmiastowego odsunięcia funkcjonariusza od codziennych zajęć służbowych z uwagi na dobro postępowania prowadzonego przeciwko niemu (karnego lub dyscyplinarnego) lub dobro służby. Chodzi przy tym o zawieszenie w czynnościach służbowych natychmiastowe tj. niecierpiące zwłoki odsunięcie policjanta od czynności służbowych z uwagi na to, że dalsze wykonywanie czynności służbowych przez policjanta byłoby nie do pogodzenia z charakterem postawionych mu zarzutów lub dobrem postępowania. Okoliczność przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim nie stanowi zatem przeszkody w zawieszeniu go w czynnościach służbowych, inny jest bowiem cel i charakter zwolnienia lekarskiego i zawieszenia policjanta. W tym kontekście niezasadny jest również podniesiony w skardze zarzut, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane i doręczone podczas przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim, czym uniemożliwiono mu obronę. W okolicznościach niniejszej sprawy fakt wydania i doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia w trakcie przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim nie ma żadnego wpływu na jego prawidłowość. W toku postępowania skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, który brał czynny udział w prowadzonym postepowaniu. Skarżący nie wskazał natomiast żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o jakichkolwiek nieprawidłowościach w tym zakresie. Bezzasadny jest również zarzut skarżącego, że sytuacja, która stała się podstawą do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego miała miejsce poza służbą, w czasie wolnym od pracy, w związku z czym nie powinna mieć wpływu na służbę. Wskazać bowiem należy, że dla zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji wystarczającą przesłanką jest sam fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz obawa o dobro postępowania lub dobro służby. Okoliczności popełnienia czynu nie są badane w postepowaniu w przedmiocie zawieszenia policjanta. Organ bada jedynie, czy postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte i czy zarzucane w nim przewinienia mają wpływ na dobro postępowania lub dobro służby. Biorąc zaś pod uwagę omówiony wyżej charakter służby w Policji, dopuszczenie się nagannego zachowania przez policjanta poza służbą nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Jak już wyżej wskazano, służba w Policji wiąże się nie tylko z przywilejami, lecz także ograniczeniami osobistymi. Policjantem jest się również poza służbą, dlatego należy unikać wszelkiego rodzaju sytuacji, które mogłyby godzić w dobre imię formacji. Jako funkcjonariusz Policji z wieloletnim stażem służby, skarżący powinien liczyć się z konsekwencjami swojego zachowania także w aspekcie naruszenia zasad etyki zawodowej. W ocenie sądu organ pierwszej instancji prawidłowo orzekł również o nadaniu wydanemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 108 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W świetle przedstawionego wyżej stanu faktycznego sprawy, oczywiste jest, że w sprawie tej wystąpiła przesłanka "niezbędności" określona w powołanym przepisie. Trzeba bowiem mieć na względzie, na co wskazano już wyżej, że podejrzenie popełnienia przez policjanta przewinień dyscyplinarnych zaprzecza obowiązkom wynikającym z roty złożonego ślubowania oraz godzi w prestiż i dobre imię Policji. Dalsze podejmowanie obowiązków zawodowych przez skarżącego w tej sytuacji byłoby sprzeczne z ważnym interesem społecznym, rozumianym jako konieczność wyłączenia możliwości pełnienia służby w Policji przez jej funkcjonariusza, co do którego istnieje podejrzenie popełnienia wspomnianych czynów – do czasu usunięcia wszelkich wątpliwości w tym zakresie. Ważny interes społeczny wymaga, aby zadania nałożone na Policję były realizowane wyłącznie przez osoby dające rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. To z kolei uzasadnia odsunięcie od czasowego pełnienia służby osoby, na której ciążą zarzuty dotyczące zachowania mającego wpływ na wizerunek Policji w oczach społeczeństwa. Dlatego też organy, uznając, że skarżący nie daje czasowej rękojmi należytego wykonywania zawodu policjanta, zasadnie orzekły o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazowi personalnemu o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych. Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie także innych naruszeń przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik tej sprawy. W szczególności organy obu instancji nie uchybiły zasadom ogólnym postępowania określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym art. 8 k.p.a. – zasadzie zaufania oraz art. 11 k.p.a. – zasadzie przekonywania. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Organy wyjaśniły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności oraz w sposób wyczerpujący zebrały i oceniły materiał dowodowy potrzebny do oceny spełnienia istnienia przesłanek wskazanych w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., organ odwoławczy wskazał powody, dla których uznał zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych za uzasadnione i niezbędne dla dobra służby. W związku z powyższym nie można organowi zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego i podjęcia decyzji sposób dowolny. Odnośnie zaś wniosku dowodowego zawartego w piśmie procesowym strony z dnia 31 maja 2021 r. to dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw do przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, zwłaszcza których strona nie podniosła w toku postępowania przez organem administracyjnego. Przepis ten wskazuje, że postępowanie dowodowe ma charakter wyłącznie uzupełniający, i co ważne, nie służy ustalaniu stanu faktycznego, jak też nie stanowi instrumentu służącego do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.). Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z poźn. zm.).