III SA/Lu 795/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2012 w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odrzucić wniosek. T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2012. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę, z uwagi na to, że skarga został wniesiona po upływie terminu. W dniu 14 sierpnia 2015 r. (data nadania przesyłki na poczcie) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że działał samodzielnie, bez wykwalifikowanego pełnomocnika i nie miał wiedzy co do zasad przekazywania środków zaskarżenia pomiędzy różnymi instytucjami. Ponadto zaskarżenie decyzji zbiegło się z pracami rolnymi w gospodarstwie rolnym skarżącego, wymagającymi poświęcenia całej uwagi i czasu oraz organizacją I komunii świętej córki skarżącego. Wszystkie te okoliczności skutkowały niezawinionym uchybieniem terminu. Skarżący zauważył również, że uchybienie terminu było nieznaczne (4 dni). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Na wstępie należy zauważyć, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu bezpośrednio do sądu, podczas gdy z przytoczonego powyżej art. 87 § 3 p.p.s.a. wynika, że wniosek należało wnieść za pośrednictwem organu. W orzecznictwie sądowoadminiatracyjnym przyjęto jednak, że w przypadku późniejszego złożenia wniosku o przywrócenie terminu, tj. w sytuacji, gdy skarga wraz z aktami administracyjnymi sprawy znajduje się już w sądzie, niecelowym jest składanie wniosku o przywrócenie terminu za pośrednictwem organu i dopuszczalne jest przyjęcie do rozpoznania wniosku złożonego bezpośrednio do sądu (por. postanowienie NSA z 14 stycznia 2014 r., II OZ 1343/10; postanowienie WSA w Warszawie z 17 lipca 2015 r., VI SA/Wa 216/15; orzeczenia.nsa.gov.pl). Błędny tryb złożenia wniosku nie stanowi zatem przeszkody w jego rozpoznaniu. Jak wynika z przytoczonego wyżej art. 87 § 1 p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W rozpoznawanej sprawie, postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu uchybienia terminu doręczono skarżącemu w dniu 22 lipca 2015 r. (k. 23 akt sądowych). W tym dniu skarżący najpóźniej dowiedział się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi, zatem należy przyjąć, że z tą datą najpóźniej ustała przyczyna uchybienia terminu, na jaka powołuje się skarżący - nieświadomość uchybienia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu należało zatem wnieść do dnia 29 lipca 2015 r. Składając wniosek w dniu 14 sierpnia (data nadania przesyłki na poczcie – k. 49 akt sądowych), skarżący spóźnił się o ponad dwa tygodnie. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.