III SA/Lu 820/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Specjalista Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z., po rozpatrzeniu odwołania M.S., utrzymało w mocy decyzję Starosty J. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] o zatrzymaniu M. S. prawa jazdy kategorii B. Zaskarżona decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W piśmie z dnia [...] maja 2012 r., znak [...] L. Komendant Wojewódzki Policji w L. zwrócił się do Starosty J. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji M. S. do kierowania pojazdami. We wniosku Komendant wskazał, że skarżący w okresie od 27 kwietnia 2010 r. do 9 marca 2011 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał w sumie 25 punktów karnych. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Starosta J. orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii B, do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji do kierowania pojazdami. Starosta nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji M. S. wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz o zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Skarżący zarzucił brak ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz doręczenie decyzji na inny adres niż wskazany, jako adres do korespondencji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że we wniosku Komendanta z dnia [...] maja 2012 r. zostały szczegółowo wymienione rodzaje naruszeń, których dopuścił się skarżący, terminy ich dokonania oraz nałożone punkty karne za poszczególne wykroczenia. SKO podkreśliło, że decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o informacje uzyskane od Komendanta Wojewódzkiego Policji. Odnosząc się do zarzutu błędnego doręczenia decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja została skierowana na adres zamieszkania skarżącego i prawidłowo odebrana przez dorosłego domownika. Organ zwrócił uwagę, że skarżący nie wskazał nowego adresu w toku postępowania, lecz już po zakończeniu postępowania w I instancji. W skardze sądowej M. S. wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że niesłusznie naliczono mu 2 punkty karne w dniu [...] lutego 2011 r. za naruszenie obowiązku używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem. Skarżący wyjaśnił, że w tym dniu wykonywał w celach zarobkowych przewóz osób w firmie Przewóz Osób M. B. i był zwolniony z obowiązku zapięcia pasów bezpieczeństwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja o zatrzymaniu M. S. prawa jazdy z uwagi na przekroczenie liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stanowił przepis art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), dalej: Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy. Przepis art. 138 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym stanowił, że decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i g, wydaje starosta. Jednym z tych przypadków jest sytuacja, gdy policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g Prawa o ruchu drogowym). Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że decyzja wydana w oparciu o art. 138 ust. 1 ustawy nie jest decyzją uznaniową ani też nie zezwala na żadną dowolność. Starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku wystąpienia przesłanek, o których mowa w przepisie art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g Prawa o ruchu drogowym i nie ma żadnej możliwości odstępstwa od tego obowiązku (vide wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Bd 1208/10). Skierowanie zatem do starosty prawidłowego wniosku przez komendanta wojewódzkiego policji, wykazującego przekroczenie 24 punktów karnych, skutkuje automatycznie koniecznością wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Z wniosku L. Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] maja 2012 r. wynika, że skarżący w okresie od 27 kwietnia 2010 r. do 9 marca 2011 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał łącznie 25 punktów karnych. Naruszenia miały miejsce w dniach: 27 kwietnia 2010 r. – 4 punkty; 13 sierpnia 2008 r. – 12 punktów; 28 stycznia 2011 r. – 6 punktów; 23 lutego 2011 r. – 2 punkty; 9 marca 2011 r. – 1 punkt. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie organów o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy jest prawidłowe. Skoro do organu wpłynął wniosek L. Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] maja 2012 r., z którego wynikało, że skarżący przekroczył 24 punkty za naruszenia przepisów ruchy drogowego, starosta miał obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że niesłusznie naliczono mu 2 punkty karne w dniu 23 lutego 2011 r. za naruszenie obowiązku używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem, stwierdzić należy, że w postępowaniu prowadzonym przez starostę nie ma miejsca na weryfikację prawidłowości przypisania punktów karnych za popełnione wykroczenia drogowe. Tryb ewidencji punktów za naruszenia prawa drogowego jest odrębnym postępowaniem od postępowania dotyczącego trybu nałożenia mandatu za wykroczenie drogowe. Starosta nie ma kompetencji do weryfikowania prawidłowości karania przez właściwe organy kierowców za wykroczenia drogowe (vide wyroki WSA w Lublinie: z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 297/10, z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 726/11 oraz z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 444/13, wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 989/11). Uchylenie prawomocnego mandatu karnego jest możliwe w trybie przewidzianym w art. 101 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013, poz. 395 z późn. zm.). W tym celu skarżący powinien był złożyć stosowny wniosek do sądu powszechnego w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się mandatu. Tymczasem skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby świadczyć o nieprawomocności nałożenia punktów karnych. Skarżący nie wykazał, że w ogóle kwestionował prawidłowość i zasadność w/w mandatów karnych. Odnosząc się zaś do kwestii ilości punktów za naruszenia przepisów prawa drogowego i ich ewidencjonowania, stwierdzić należy, że nie jest to przedmiotem badania organów w sprawie o zatrzymanie prawa jazdy. W świetle art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego powierzono Policji. Zgodnie z § 2 ust. 1 w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 z późn. zm.), dalej: rozporządzenie, kierowcę, który dopuścił się naruszenia przepisów prawa ruchu drogowego wpisuje się do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanego. Wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w postępowaniu dyscyplinarnym (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). W myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia, przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy; wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem. Wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1 (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). Osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje się w siedzibie organu prowadzącego ewidencję lub, w miarę możliwości technicznych, w innej jednostce Policji (§ 9 rozporządzenia). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Kierowca zainteresowany wykreśleniem punktów karnych z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego ewidencję o podjęcie określonej czynności, a następnie w zależności od tego, czy i jakie organ zajmie stanowisko, wnieść skargę sądową kwestionując czynność w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 4 lub skarżąc bezczynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (vide wyroki NSA: z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1087/05, z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1456/09 oraz z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 114/12). Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że Starosta J. w toku prowadzonego przez siebie postępowania związany był treścią danych zawartych w ewidencji i miał obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącemu. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut błędnego doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja Starosty J. z dnia [...] czerwca 2012 r. została doręczona skarżącemu na adres C. [...],[...] K. Przesyłkę doręczono w dniu [...] czerwca 2012 r. osobie uprawnionej do odbioru korespondencji. W/w adres jako adres do korespondencji skarżący wskazał w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r., które do organu wpłynęło [...] czerwca 2012 r. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.