III SA/Lu 83/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia : odmówić przyznania prawa pomocy. W złożonej skardze skarżący zwrócił się m.in. z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Do skargi załączony został urzędowy formularz "PPF" oraz dodatkowe dokumenty. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Żądanie zwolnienia od kosztów wpisu sądowego od skargi jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 ( 3 p.p.s.a.). Podnieść należy, że ciężar wykazania przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. spoczywa na stronie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy. Jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o prawo pomocy, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.). Oświadczenie skarżącego złożone na urzędowym formularzu oraz informacje wynikające z przedłożonych dokumentów okazały się niewystarczające do oceny możliwości poniesienia przez niego w przedmiotowej sprawie kosztów wpisu sądowego od skargi. W urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podał, że nie posiada żadnego majątku nieruchomego, ani żadnych zasobów finansowych oraz że nie uzyskuje żadnych dochodów. Z dołączonych do skargi dokumentów wynika, że skarżący nie prowadzi już działalności gospodarczej (wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP z 5 grudnia 2016 r.), a w latach 2015 -2016 (PIT-36 za 2015 r. i 2016 r.) nie osiągnął żadnych dochodów. Skarżący oświadczył także, że jako prezes zarządu [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], nie pobiera wynagrodzenia z tytułu zajmowanego stanowiska (oświadczenie z 20 lutego 2017 r.). W urzędowym formularzu skarżący natomiast wykazał, że ponosi miesięczne wydatki związane z utrzymaniem na kwotę [...] zł. Wyjaśnienia wymagało zatem, z jakich źródeł skarżący finansuje wykazane wydatki (koszty utrzymania lokalu, w którym zamieszkuje, koszty leczenia i bieżącego utrzymania). Ustalenie powyższych okoliczności miało bezpośredni wpływ na ocenę możliwości płatniczych skarżącego, w związku z czym w trybie art. 255 p.p.s.a., pismem z 16 marca 2017 r. wezwano skarżącego do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń. Wezwanie powyższe zostało doręczone skarżącemu osobiście 11 kwietnia 2017 r. (k.57 akt sąd.) i pozostało bez odpowiedzi (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Lublinie z 23 maja 2017 r.). W ocenie referendarza, skarżący nie wykonując wezwania z 16 marca 2017 r., nie ujawnił w pełni swej sytuacji materialnej. Powoduje to negatywne konsekwencje dla strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy. Zdaniem referendarza, niewywiązanie się przez stronę z obowiązku złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń, które pozwoliłyby na dokładną analizę jej sytuacji materialnej, uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2013 r. , sygn. I OZ 292/13; postanowienie NSA z 28 marca 2012 r., sygn. I OZ 189/12; postanowienie NSA z 9 grudnia 2011 r., sygn. I OZ 987/11). W świetle powyższego uznać należy, że wbrew obowiązkowi zachowania należytej staranności, skarżący nie przedstawił swojej sytuacji materialnej w sposób rzetelny i wyczerpujący. Tym samym skarżący nie wykazał przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Z tych względów oraz na podstawie art. 258 ( 1 i ( 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.