III SA/Lu 87/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt: III SA/Lu 155/10 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...], w przedmiocie skierowania kierowcy na badania lekarskie postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 28 września 2010 r. (sygn. akt III SA/Lu 155/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie skierowania kierowcy na badania lekarskie. Od powyższego wyroku W. S. wniósł skargę kasacyjną, którą oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 52/11 Pismem z dnia [...]czerwca 2012 r. skarżący wniósł między innymi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. III SA/Lu 155/10 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Pismem z dnia [...]marca 2017 r. W. S. złożył "wniosek o wznowienie postepowania" w celu ustalenia jakich czynności dokonał w sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego. Zarządzeniem z dnia 7 marca 2017 r. Sąd wezwał radcę prawnego T. A., ustanowionego z urzędu pełnomocnikiem skarżącego w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 155/10 do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez wskazanie ustawowej podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia – pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie. W terminie otwartym do wykonania wezwania pełnomocnik skarżącego złożył pismo z 30 marca 2017 r., w którym poinformował, że w jego ocenie brak jest podstaw faktycznych i prawnych do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. W związku z tym nie może wykonać wezwania sądu. Kolejnym pismem z dnia 31 marca 2017 r. pełnomocnik wystąpił o zwolnienie z obowiązku pełnienia funkcji pełnomocnika z urzędu, informując, że w chwili obecnej jest zatrudniony na podstawie stosunku pracy i nie wykonuje zawodu w kancelarii radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej jako: p.p.s.a.), można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W pierwszej kolejności ustalenia wymaga właściwość sądu w sprawie skargi o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 275 p.p.s.a. do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. Skarżący nie sprecyzował dokładnie podstawy wznowieniowej, jednak z jego argumentacji należy domniemywać, że chodzi o jedną z przyczyn nieważności, określoną w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. – strona nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. W tej sytuacji, na podstawie art. 275 zd. 1 p.p.s.a., pomimo iż w sprawie orzekał również Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie skargi o wznowienie będzie właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, skoro skarżący nie zaskarżył skargą o wznowienie orzeczenia sądu II instancji. W ocenie Sądu skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu z powodu nieusunięcia jej braków. W świetle przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego powinna odpowiadać wymogom pisma procesowego, określonym w art. 46 p.p.s.a., a ponadto zawierać dodatkowe elementy wskazane w art. 279 p.p.s.a., tj. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona przez W. S. skarga zawierała jedynie oznaczenie zaskarżonego orzeczenia (przez podanie sygnatury akt), konieczne było zatem wezwanie o uzupełnienie skargi o pozostałe wymagane w art. 279 p.p.s.a. elementy formalne. Wezwanie o usunięcie braków skierowano do radcy pranego T. A., pełnomocnika z urzędu W. S., ustanowionego w sprawie o sygn. akt: III SA/Lu 155/10. Przyznane w sprawie o sygn. akt: III SA/Lu 155/10 prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, obejmuje również postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie (por. uchwałę NSA z 2 grudnia 2010 r., II GPS 2/10). W terminie otwartym do wykonania wezwania sądu pełnomocnik skarżącego złożył pismo z 30 marca 2017 r., w którym poinformował, że w jego ocenie brak jest podstaw faktycznych i prawnych do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. W związku z tym nie może wykonać wezwania sądu. Wezwanie pełnomocnika skarżącego ze sprawy o sygn. akt: III SA/Lu 155/10 było prawnie skuteczne, ponieważ wniosek r. pr. T. A. o zwolnienie z obowiązku pełnienia funkcji pełnomocnika z urzędu nosi datę późniejszą niż pismo informujące o braku możliwości uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postepowania. Ponadto, zgodnie z art. 42 § 2 p.p.s.a., adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy, który wypowiedział pełnomocnictwo, jest obowiązany działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. W tej sytuacji należy uznać, że braki formalne skargi o wznowienie postepowania nie zostały usunięte. W świetle art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z mocy odesłania zawartego w art. 276 zd. 1 p.p.s.a. przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do skargi o wznowienie postępowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie przytoczonych przepisów, orzeczono jak w sentencji.