III SA/Lu 871/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia (...) października 2012 r. nr (...) w przedmiocie zmiany warunków spłaty zaległości uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia (...) września 2012 r., znak: PU (...). Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego odmówił R.P. rozłożenia na raty należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników za okres od pierwszego kwartału 2004 r. do czwartego kwartału 2004 r. – w kwocie 1797,20 zł objętej tytułem egzekucyjnym [...] oraz kosztów upomnienia za 2009 r. w kwocie 8 zł, natomiast należności za okres od pierwszego kwartału 2005 r. do pierwszego kwartału 2007 r. w kwocie 3.895 zł rozłożył na 26 rat, których wysokość i terminy zostały określone w załączniku do decyzji. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r., które wpłynęło do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w dniu [...] sierpnia 2012 r., R.P. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją nr [...]. Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w dniu [...] września 2012 r. wydał decyzję nr [...], w której wskazał na rozpatrzenie wniosku R.P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. o zmianę warunków spłaty zaległości w ratach ustalonych w załączniku do decyzji o rozłożeniu zaległości na raty nr [...], wydanej w dniu [...] lipca 2012 r. (w decyzji z dnia [...] września 2012 r. oczywiście omyłkowo wskazano jako datę pierwotnej decyzji "[...] lipca 2012 r.") i na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 10 oraz art. 41 a ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291 ze zm.) zmienił ilość rat z 26 na 39. Jednocześnie w decyzji stwierdzono, że pozostaje ona w mocy pod warunkiem spłacania wyznaczonych rat w podanych wysokościach i terminach, zaś w przypadku niepłacenia w terminie ustalonych rat kwota nieopłaconych składek stanie się wymagalna wraz z odsetkami za zwłokę, liczonymi od dnia następującego po dniu, w którym upływa termin płatności każdej z dotychczas nie opłaconych składek. Od należności z tytułu składek, których spłatę rozłożono na raty, nie nalicza się odsetek począwszy od następnego dnia po wpływie wniosku o udzielenie tej ulgi. W momencie otrzymania przez wnioskodawcę świadczenia z ubezpieczenia społecznego rolników będzie ono potrącane na pokrycie ostatnich rat układu ratalnego przy zachowaniu obowiązku opłacania w terminie kolejnych rat. Organ uzasadnił decyzję powołując się na analizę dokumentów złożonych przez zainteresowanego R.P. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wniosku R.P. Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2012 r. podniesiono, że P. P. nie wywiązywał się z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników. Na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] R.P. jest zobowiązany do uiszczenia powstałych ten sposób zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Dłużnik miał możliwość zapłaty wymienionej w decyzji należności w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, jak również mógł ubiegać się o ulgę, z czego nie skorzystał. W konsekwencji zachodziły podstawy do dochodzenia należności i wystawienia w tym celu przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego tytułu wykonawczego skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego, obejmującego zadłużenie za okres do czwartego kwartału 2004 r. Natomiast przytoczone przez R.P. fakty oraz możliwości spłaty zadłużenia zostały wzięte pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2012 r. R.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] października 2012 r., domagając się jej uchylenia W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że na mocy wyroków Sądu Okręgowego z dnia [...] czerwca 2011 r., sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego z dnia [...] października 2011 r., sygn. akt [...] jest odpowiedzialny za należności wobec Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z tytułu zaległych składek syna P. P. na ubezpieczenie społeczne rolników. Przy tym, w ocenie skarżącego, wydana po wyroku Sądu Okręgowego w sprawie [...] decyzja z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], która precyzuje kwotę należności, nie jest prawomocna. Wymieniona decyzja opiera się bowiem na wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] czerwca 2011 r., sygn. akt [...], natomiast w dniu wydania decyzji wyrok ten był nieprawomocny, gdyż został zaskarżony apelacją przez skarżącego. R.P. podkreślił, że fakt wniesienia apelacji przeczy zawartemu w decyzji z dnia [...] października 2012 r. stwierdzeniu, jakoby nie ubiegał się o jakąkolwiek ulgę. Skarżący zwrócił się o umorzenie należności w części obejmującej przynajmniej odsetki oraz o rozłożenie na raty pozostałej kwoty. Natomiast organ decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. [...] odmówił umorzenia odsetek. Ponadto kwotę zaległości podzielono na dwie części. Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego rozłożył na raty kwotę około 4.000 zł, zaś część należności w kwocie około 1.900 zł skierowano do egzekucji. R.P. podniósł, że taki sposób spłaty nie jest możliwy w sytuacji skarżącego, gdyż dochody jego rodziny uzyskiwane ze świadczeń emerytalnych są zbyt niskie. Następnie w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżący wskazał, że domaga się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], stanowiącej podstawę prowadzonego w stosunku do niego postępowania. Skarżący ponownie podkreślił, że z uzyskiwanych dochodów nie jest w stanie realizować decyzji, którą rozłożono na raty jedynie część należności, a pozostała część jest egzekwowana. R.P. podniósł, że nie ma majątku, zaciągnął długi w celu pokrycia kosztów kształcenia syna na studiach, ponosi wysokie koszty zakupu opału w zimie, a z jego niskiej emerytury dokonywane są co miesiąc potrącenia na rzecz Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w kwocie 300 zł. Ponadto żona skarżącego cierpi na arytmię serca – migotanie przedsionków, W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 28 lutego 2013 r. skarżący złożył kopię decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] o rozłożeniu na raty spłaty należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), obejmują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Przy tym w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Materialnoprawną podstawę decyzji wydanych w kontrolowanym postępowaniu stanowił art. 41a ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U z 2008 r. Nr 50, poz. 291 ze zm.), zgodnie z którym Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego lub upoważniony przez niego pracownik Kasy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zainteresowanego, na jego wniosek, uwzględniając możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno-rentowego i składkowego, może odroczyć termin płatności należności z tytułu składek na ubezpieczenie, rozłożyć ich spłatę na raty lub umorzyć w całości lub w części. Posłużenie się przez ustawodawcę w przytoczonym przepisie słowem "może" wskazuje, że podejmowane na tej podstawie decyzje, w tym w przedmiocie rozłożenia należności z tytułu składek na raty, są podejmowane w ramach uznania administracyjnego. Uznanie oznacza przyznanie organowi przy podejmowaniu decyzji pewnego stopnia swobody, pozwalającej na wybór spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć tego, który organ uważa za najbardziej właściwy. Od oceny organu zależy więc czy wydana zostanie decyzja umarzająca należność w całości lub w części. Cechą specyficzną instytucji uznania jest to, że decyzja o charakterze uznaniowym nie podlega kontroli sądowej z punktu widzenia celowości. Nie oznacza to jednak wyłączenia decyzji uznaniowych całkowicie spod kontroli sądowej. Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego dotyczy prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z regułami postępowania zawartymi w przepisach art. 7, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego, tzn. czy organ w sposób prawidłowy ustalił i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia. Wybór treści rozstrzygnięcia przez organ nie może być bowiem dowolny, ale musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996/6/32). Przepis art. 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego – zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego. Ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego - w kontekście mających zastosowanie w sprawie przesłanek prawa materialnego, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.) - winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym - stosownie do treści art. 107 k.p.a. - jej integralną część, której zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Braki w tym zakresie uzasadnienia decyzji o charakterze uznaniowym uniemożliwiają - w przypadku jej zaskarżenia - ustalenie czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego. Swobodne uznanie nie może być bowiem tożsame z dowolnością (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 180/05, LEX nr 166546). Przy tym przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Mając powyższe na względzie należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie zachodzi przewidziana w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. podstawa do uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] października 2012 r., nr [...], jak i decyzji tego organu z dnia [...] września 2012 roku, nr [...], gdyż obie decyzje zostały podjęte z naruszeniem przepisów proceduralnych: art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, jak również art. 107 § 3 k.p.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 41a ust. 1 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników podstawową przesłanką jego zastosowania jest wystąpienie ważnego interesu zobowiązanego uzasadniającego rozłożenie należności na odpowiednie raty. Ważny interes ze względu na trudną sytuację materialną ubezpieczonego istnieje w tym przypadku wówczas, gdy pomiędzy obowiązkiem zapłaty składek i możliwościami płatniczymi zobowiązanego zachodzi związek tego rodzaju, że wykonanie obowiązku zapłaty składek jest możliwe, jednakże nie jednorazowo, ale w ratach, których wysokość nie spowoduje niemożności zaspokojenia przez zobowiązanego i jego bliskich podstawowych potrzeb życiowych, a zwłaszcza nie zagraża podstawom egzystencji osoby podlegającej ubezpieczeniu. Dla oceny tak rozumianego ważnego interesu po stronie zobowiązanego R.P. obowiązkiem organu wynikającym z art. 7 k.p.a. było ustalenie, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony i oceniony w myśl art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., rzeczywistej sytuacji materialnej i życiowej strony. Dla ustalenia sytuacji bytowej zobowiązanego istotne jest przede wszystkim ustalenie jego majątku, dochodów i wydatków, a także relacji pomiędzy dochodami a bieżącymi wydatkami koniecznymi dla egzystencji zobowiązanego i jego rodziny pozostającej z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Tylko też w sytuacji poczynienia przez organ pełnych i właściwych ustaleń w zakresie powyższych okoliczności, w powiązaniu nadto z pozostałymi przesłankami wynikającymi z art. 41a ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, możliwe jest przyjęcie, że podejmując decyzję w ramach uznania administracyjnego organ rozważył wszystkie niezbędne elementy stanu faktycznego sprawy. Analiza decyzji wydanych przez Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w kontrolowanym postępowaniu wskazuje, że organ powyższego obowiązku nie wykonał, gdyż uzasadnienia obu decyzji nie zawierają żadnych ustaleń w zakresie powyższych, istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Wprawdzie zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] września 2012 r., w istocie polepszyła sytuację skarżącego R.P., gdyż część należności przewidziana do spłaty w ratach według decyzji z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] została rozłożona na raty w mniejszej wysokości, płatne w dłuższym okresie, jednakże organ nie podał przyczyn, którymi kierował się ustalając nową wysokość rat, co w powiązaniu z brakiem w decyzji ustaleń odnośnie sytuacji majątkowej i życiowej skarżącego i jego rodziny czyni decyzję dowolną. W żadnym razie nie może być bowiem uznane za wystarczające zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie, iż organ wziął pod uwagę powołane przez skarżącego okoliczności oraz możliwości spłaty. Takie uzasadnienie decyzji nie pozwala na uznanie, że organ w sposób należyty ocenił sytuację skarżącego z punktu widzenia kryteriów określonych w art. 41a ust. 1 pkt 1 ustawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera bowiem analizy możliwości płatniczych skarżącego. W ramach tej analizy należy przedstawić aktualny stan majątkowy i rodzinny zainteresowanego, to jest wysokość jego dochodów, członków rodziny zamieszkujących we wspólnym gospodarstwie i ich dochody, wydatki gospodarstwa, wysokość istniejącego zadłużenia (o charakterze publicznym i prywatnym), ewentualne ustalenia co do innych okoliczności, które mogą wpływać na ocenę możliwości płatniczych (np. schorzeń wymagających wydatków finansowych na leczenie lub rehabilitację). Wszystkie powyższe ustalenia winny być szczegółowo przedstawione i rozważone w uzasadnieniu decyzji. Tylko wówczas można bowiem przyjąć, że organ rzeczywiście dokonał kompleksowej oceny stanu faktycznego sprawy i wydał decyzję po wszechstronnym rozważeniu przesłanek rozstrzygnięcia, a zatem, że decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego nie nosi cech dowolności. Należy jeszcze raz podkreślić, że w świetle art. 41a ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników decyzja w przedmiocie wniosku zainteresowanego o rozłożenie na raty następuje w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zainteresowanego i zarazem z uwzględnieniem możliwości płatniczych wnioskodawcy. Wskazane braki w zakresie ustaleń faktycznych oraz ich oceny w świetle normy art. 41a ust. 1 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników prowadzą do wniosku, że w poddanym sądowej kontroli postępowaniu administracyjnym naruszone zostały zasady postępowania wyrażone w art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. W takiej sytuacji organ nie miał rzeczywistej możliwości oceny przesłanek przewidzianych w przywołanym wyżej przepisie. Ponadto trzeba zauważyć, że zaskarżona decyzja w przedmiocie rozłożenia części należności na dłuższe raty została wydana w sytuacji, gdy R.P. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr PU [...], domagając się objęcia układem ratalnym całej kwoty należności, z odpowiednią do możliwości płatniczych skarżącego wysokością rat. Skarżący powoływał się na brak możliwości realizowania układu ratalnego wynikającego z ostatnio wymienionej decyzji, a to ze względu na prowadzoną równolegle egzekucję części należności, w odniesieniu do której odmówiono rozłożenia na raty oraz ze względu na ciężką sytuację materialną rodziny wynikającą z niskich dochodów ze świadczeń emerytalnych i kosztów leczenia żony skarżącego, cierpiącej na schorzenia kardiologiczne. W tej sytuacji organ powinien był okoliczności i argumenty podniesione przez skarżącego rozważyć w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej rozłożenia należności na raty i rozstrzygnąć tę sprawę decyzją ostateczną w całości, oceniając ponownie jaką kwotę należało rozłożyć na raty oraz dostosowując do tego rozstrzygnięcia wysokość poszczególnych rat i terminy ich płatności, przy uwzględnieniu możliwości płatniczych skarżącego, na które ma wpływ prowadzona egzekucja. Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni powyższe wskazania i zgodnie z regułami art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. uzupełni materiał dowodowy oraz ponownie wszechstronnie rozważy zebrane dowody, w oparciu o które dokona ustaleń odnośnie sytuacji materialnej i możliwości płatniczych skarżącego, uwzględniając wszystkie niezbędne wydatki, w tym związane z sytuacją zdrowotną E.y P., w relacji do aktualnych dochodów. Następnie zaś dokona analizy ustalonego stanu faktycznego sprawy z punktu widzenia pojęcia ważnego interesu, o którym mowa w art. 41a ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników i mając na względzie możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno-rentowego i składkowego ponownie rozważy zasadność wniosku R.P.. Rozstrzygając ponownie organ będzie również kierował się treścią art. 107 § 3 k.p.a., który wymaga, aby uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało wskazanie faktów uznanych przez organ za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W związku z zarzutami skarżącego odnoszącymi się do decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], wydanej po wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie [...], od którego apelacja R.P. została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia [...]października 2011 r., sygn. akt [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, że zgodnie z art. 36 ust. 3 w związku z art. 36 ust. 1 ustawy z 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników od decyzji w sprawie wysokości należności z tytułu składek na ubezpieczenie przysługuje odwołanie do sądu powszechnego w terminach i na zasadach określonych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. W konsekwencji Sąd Administracyjny, dokonując w niniejszej sprawie kontroli legalności postępowania i decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w przedmiocie rozłożenia należności na raty, wydanej na podstawie art. 41a ust. 1 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, nie był uprawniony do oceny prawidłowości decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] określającej wysokość należności z tytułu składek, za które ponosi odpowiedzialność R.P.. Od tej decyzji przysługiwało stronie prawo wniesienia odwołania do Sądu Okręgowego , o czym poinformowano w pouczeniu zawartym w doręczonej decyzji (decyzja wraz z dowodem doręczenia k. 109 akt administracyjnych). Jednocześnie z akt sprawy wynika, że skarżący z tego uprawnienia nie skorzystał. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.