III SA/Lu 874/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie długu celnego – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 28 października 2013 r. G. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2013 r., nr [...], w przedmiocie długu celnego. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący powołał się na niebezpieczeństwo powstania nieodwracalnych skutków prawnych, jakie może wywołać wyegzekwowanie od skarżącego kwot należnych na mocy decyzji. Podniósł, że nie ponosi winy w zaistniałej sytuacji, działał bowiem we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej. Nie był w stanie samodzielnie ocenić w pełni okoliczności faktycznych sprawy ani samodzielnie zebrać wszelkich niezbędnych dla sprawy dowodów. Działania organu pozbawiły go zabezpieczenia majątkowego dla ponoszonego ryzyka w związku z prowadzoną działalnością. Nie jest w stanie w obecnej chwili spłacić zobowiązań jakie zostały na niego nałożone, a pozyskanie środków od importera odpowiedzialnego za należności celne wymaga czasu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., FZ 104/04; z 28 kwietnia 2005r., II OZ 184/05; z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004; z dnia 27 stycznia 2005 r., FZ 569/2004; z dnia 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005; z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie sądu w badanej sprawie nie zostały spełnione ustawowo określone przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący uzasadnia wniosek twierdzeniem, że wykonanie decyzji grozi niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podawane w uzasadnieniu wniosku argumenty zmierzają jednak do wykazania, że skarżący nie ponosi winy w zaistnieniu sytuacji, która spowodowała wydanie kwestionowanej przez niego decyzji (powstanie długu celnego). Argumenty te pozostają kompletnie bez związku z przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Trudno doszukać się jakiegokolwiek związku między winą skarżącego (lub jej brakiem) a niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podnosi też argument niemożliwości spłaty zobowiązań, jakie zostały nań nałożone. Tego typu argument może wskazywać na niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków, gdyby został w jakiś sposób powiązany z sytuacja majątkową skarżącego lub jego przedsiębiorstwa, poprzez powołanie konkretnych danych, które świadczą o tym, że zapłata należności może zagrozić bytowi przedsiębiorstwa lub zaspokojeniem potrzeb bytowych skarżącego. Żadne takie informacje nie pojawiają się jednak, a argument o niemożliwości zapłaty należności pozostaje nieudokumentowany. Skarżący nie wykazał ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w związku z czym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.