III SA/Lu 902/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę. Lubelski Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie wnioskiem z dnia (...) stycznia 2013 r. wystąpił o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji A do kierowania pojazdami kategorii B – potwierdzonych prawem jazdy nr (...), wydanym w dniu (...) marca 2005 r. Podstawą wniosku było uzyskanie przez A w okresie od dnia (...) grudnia 2011 r. do dnia (...) lipca 2012 r. 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Starosta (...) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie weryfikacji uprawnień A do kierowania pojazdami mechanicznymi, powiadamiając o tym fakcie stronę zawiadomieniem z dnia (...) lutego 2013 r. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, Starosta (...) wydał w dniu (...) czerwca 2013 r. decyzję nr (...) o skierowaniu A na egzamin teoretyczny i praktyczny sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami wymagającymi prawa jazdy kategorii B. A odwołał się od w/w decyzji podnosząc w piśmie z dnia (...) lipca 2013 r., że w dniu wszczęcia postępowania anulowaniu uległo 10 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, że uczestniczył w szkoleniu, które spowodowało obniżenie ilości punktów karnych, że uległ zmianie w ten sposób stan faktyczny sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego wydało w dniu (...) września 2013 r. decyzję nr (...), którą utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu w/w decyzji Kolegium stwierdziło, iż decyzja wydana na podstawie wniosku (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) ma charakter decyzji związanej, a Starosta (...) wydając stosowną decyzję o skierowaniu na badania nie posiadał kompetencji do weryfikacji otrzymanego wniosku w zakresie danych w nim zawartych. Odnosząc się do kwestii odbycia szkolenia o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez skarżącego, Kolegium wyjaśniło, że skarżący odbył powyższe szkolenie 7 miesięcy po zgromadzeniu 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego tj. w dniu (...) lutego 2013 r., co w związku z § 8 ust. 6 rozporządzenia nie mogło spowodować zmniejszenia liczby punktów i nie miało wpływu na wynik końcowy rozpatrywanej sprawy. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A zarzucając naruszenie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Kolegium w odpowiedzi na skargę podtrzymało argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu nie narusza prawa procesowego oraz materialnego. Stosownie do treści art. 130 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 pkt 1-5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. 2012 poz. 1137 z zm.), dalej: ustawa, policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji (ust. 1). Kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy (ust. 3). Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, został upoważniony do określenia, w drodze rozporządzenia: sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego (ust. 4 pkt 1), warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz trybu występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (ust. 4 pkt 2), programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3 (ust. 4 pkt 3), liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia (ust. 4 pkt 4), podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1 (ust. 4 pkt. 5). Z powyższego wynika, że kierowca, który otrzymał punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego, może odbyć szkolenie, którego odbycie w jednostce upoważnionej przez ministra właściwego do sprawach wewnętrznych spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Bezspornym jest, że skarżący odbył takie szkolenie w jednostce upoważnionej. Spornym jest, czy odbycie w/w szkolenia spowodowało zmianę stanu faktycznego sprawy poprzez obniżenie ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W myśl przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. Z 2012 r. poz. 488), odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24 (§ 8 pkt 6). Zatem osoba, która przekroczyła przed rozpoczęciem szkolenia próg 24 punktów zebranych za naruszenia przepisów ruchu drogowego nie może już skutecznie zmniejszyć liczby punktów wpisanych w ewidencję poprzez odbycie szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. Zdaniem Sądu właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, iż w/w akt podustawowy nie jest sprzeczny z delegacją ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawowej. Organy administracji stosując § 8 ust. 6 rozporządzenia nie naruszyły przepisów Konstytucji RP i ustawy, bowiem wykonując delegację ustawową rozporządzenie zgodnie z ustawą wyłączyło możliwość zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec kierowcy, który przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń na łączną sumę punktów przekraczających 24. Regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy więc realizacji celu unormowań ustawowych. (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 275/10). Z treści art. 130 ust. 4 wynika, że przepisy rozporządzenia mają dyscyplinować kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobiegać wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Oznacza to, że mają one prewencyjno-dyscyplinujący charakter, który powinien zwiększać bezpieczeństwo na drogach publicznych. Biorąc to pod uwagę zdaniem Sądu, § 8 ust. 6 rozporządzenia odpowiada unormowaniom zawartym w art. 130 ust. 2 i 3 ustawy, realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4. Proponowane w skardze odczytanie przepisów ustawy w taki sposób, iż kierowca mógłby w drodze odbycia szkolenia zmniejszyć liczbę punktów karnych (po przekroczeniu limitu 24), niweczyłoby możliwość osiągnięcia w/w celu prewencyjno-dyscyplinującego ustawy. Odnosząc powyższe uwagi do sprawy niniejszej stwierdzić należy, że odbycie przez skarżącego szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy w dniu (...) lutego 2013 r. nie spowodowało obniżenia ilości punktów o których mowa w art. 130 ust. 1 ustawy. Tym samym organ prawidłowo zastosował w sprawie § 8 ust. 6 rozporządzenia stwierdzając, że odbycie przez skarżącego szkolenia nie mogło w zaistniałej sytuacji, zmniejszyć ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z treścią art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, w myśl którego, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, jest czynnością w pełni uzasadnioną wobec przekroczenia 24 punktów. Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Kolegium oraz decyzja organu I instancji nie narusza prawa. W tych warunkach organ I instancji prawidłowo skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z treścią art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.