III SA/Lu 927/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie: WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. F. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD", "organ drugiej instancji" lub "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołania P. F. (dalej jako: "skarżący") utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako: "LWITD", "organ pierwszej instancji") z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu [...] grudnia 2019 r. przy [...] w L. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował P. F.. W toku kontroli ustalono, że kierowca wykonywał przewóz dwóch pasażerów z ul. [...] na A. T. w L.. Usługa przewozu została zamówiona przez pasażera za pomocą aplikacji [...], zainstalowanej w telefonie. Zapłata za powyższy przewóz nastąpiła poprzez obciążenie karty płatniczej pasażera. W trakcie kontroli skarżący okazał prawo jazdy, dowód osobisty oraz niepoświadczoną, kolorową kserokopie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną E. P. A. T., prowadzącemu działalność gospodarczą w W.. Natomiast kierujący pojazdem nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych, ani orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli. Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. organ pierwszej instancji poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów w zakresie transportu drogowego. Po przeprowadzeniu postępowania organ pierwszej instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za naruszenia, o których mowa w załączniku nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej też jako: u.t.d.) - pod poz. 4.2 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy) i pod poz. 4.3 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy). W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił m.in. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie, że czynności podjęte przez skarżącego nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, oraz że w chwili kontroli miał on status przedsiębiorcy. W ocenie skarżącego, organ zaniechał ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego osób. Naruszenie przepisów art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z Ip. 4.2 i Ip. 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy – polegało zdaniem skarżącego – na wymierzeniu mu kary w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę nieposiadającego orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego mimo braku obowiązku posiadania tych orzeczeń. Organ odwoławczy nie uznał zarzutów odwołania i utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji powołał przepisy znajdujące zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w tym art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust. 1-2, art. 92a ust. 2, 4 i 8 u. t. d. w zw. z Ip. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy, regulujące kwestie przewozu drogowego osób, koniecznych zezwoleń na wykonywanie tego przewozu oraz kar pieniężnych nakładanych w przypadku wykonywania tego przewozu z naruszeniem obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu decyzji GITD wyjaśnił, że kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a ust. 2, 4 i 8 w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d., których treść określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wykazane w załączniku nr 4 do tej ustawy. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z tym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania. W sprawie nie znajdują również zastosowania art. 189e i art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Organ odwoławczy wskazał, że art. 39a ust. 1 u.t.d. określa wymagania, jakie musi spełniać kierowca wykonujący przewozy drogowe. Wymagania te dotyczą posiadania nie tylko określonego wieku i prawa jazdy, uzyskania odpowiedniej kwalifikacji wstępnej lub odbycia odpowiedniego szkolenia okresowego, ale także uzyskania orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego potwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący w dniu [...] grudnia 2019 r. wykonywał odpłatny przewóz osób w imieniu własnym. Protokół kontroli potwierdza, że kierujący pojazdem nie posiadał ważnych na dzień kontroli orzeczeń o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W ocenie organu odwoławczego słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za naruszenie przepisów art. 92 ust. 2,4 i 8 u.t.d. w zw. z Ip. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy podkreślił, że dla oceny stanu faktycznego istotne jest, że usługę przewozu osoby, zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji [...], zrealizował skarżący, za co została przez pasażera wniesiona stosowna opłata. GITD wskazał, że kierowca korzystający z aplikacji [...] wykonywał działalność w zakresie transportu drogowego we własnym imieniu i na swoją rzecz. [...] Sp. z o. o. mogła być jedynie podmiotem pośredniczącym w rozliczeniach pomiędzy kierowcą a platformą [...]. GITD wskazał również, że wbrew przekonaniu skarżącego częstotliwość realizacji przewozów okazjonalnych nie ma wpływu na uznanie, że przewóz spełnia przesłanki przewozu okazjonalnego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nawet prowadzenie niezarejestrowanej działalności gospodarczej, nie wyłącza podmiotu wykonującego czynności związane z przewozem drogowym od kary za popełnione naruszenia. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji jest traktowane jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym że nie musi stanowić przedmiotu ewidencjonowanej i trwale prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie skarżący był podmiotem świadczącym przewóz drogowy w rumieniu u.t.d. bez ważnych badań lekarskich i psychologicznych. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącego naruszenie tych przepisów polegało na: braku ustalenia czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli i braku ustaleń, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego. Skarżący postawił zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 u.t.d. w zw. z Ip. 4.2 załącznika do tej ustawy oraz art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 u.t.d. w zw. z Ip. 4.3 załącznika do tej ustawy. W ocenie skarżącego, czynności podejmowane przez niego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego. Zatem skarżący nie był obowiązany do legitymowania się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwskazań zdrowotnych, jak też orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżący podniósł, że z naruszeniem art. 92a ust. 10 u.t.d. wymierzono karę pieniężną w oparciu o załącznik nr 4 u.t.d., w sytuacji, kiedy za ten sam czyn będący przedmiotem kontroli skarżącemu wymierzono karę pieniężną w wysokości [...] zł zgodnie z decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Wskazał też, że niezgodnie z art. 8 k.p.a. procedowano w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W uzasadnieniu zarzutów skarżacy podkreślił, że za wykonywane przewozy otrzymuje wynagrodzenie od firmy E. P. A. T., z którą ma podpisaną umowę. Za wykonywane kursy otrzymuje wynagrodzenie raz w tygodniu, za ostatni tydzień otrzymał [...] zł. Płatność przez pasażera za kurs dokonywana jest automatycznie przez aplikację [...], on nie pobiera żadnych pieniędzy. Przewozy drogowe przy pomocy aplikacji [...] wykonuje od 10 dni. Skarżący podkreślił, że nie otrzymał wynagrodzenia za swoje czynności od pasażera w kwocie i w sposób podany przez niego. Zapłata za przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej [...] (nie zaś na rzecz kierowcy) za możliwość skojarzenia kierowcy i pasażera. Na wysokość tej zapłaty w żaden sposób nie ma wpływu stanowisko samego kierowcy. Sam zaś fakt jednorazowego wykonania czynności stwierdzonych protokołem kontroli, w żaden sposób nie świadczy o tym, że czynności te miały cechy zorganizowania czy ciągłości. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniesiona przez skarżącego skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie są dotknięte wadami prawnymi, które uzasadniałyby ich uchylenie, bądź też stwierdzenie ich nieważności. Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem kontroli tej działalności pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie podlega to, czy zaskarżony akt organu odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie było obciążone wadami prawnymi uzasadniającymi uchylenie zapadłego rozstrzygnięcia, bądź stwierdzenie nieważności takiego aktu. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 52140, ze zm. – dalej jako "u.t.d." bądź "ustawa"). Ustawa ta określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, zasady i tryb wyznaczania dworców, w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i zasady ochrony praw pasażerów (art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.t.d.). Jest to zatem działalność istotna z punktu widzenia jej przedmiotu oraz rozmiaru, przez co jest szczegółowo regulowana. Dlatego stosownie do art. 56 ust. 1 pkt 1 u.t.d., inspektor (Transportu Drogowego) ma prawo do nakładania i pobierania kar pieniężnych oraz grzywien w drodze mandatów karnych zgodnie z przepisami ustawy. W myśl art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę m.in. wtedy, jeżeli osoba ta nie ma przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3) oraz nie ma przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Według art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie natomiast z art. 39m u.t.d., wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Konsekwencją istnienia wskazanych obowiązków jest penalizacja w przypadku ich naruszenia. Z art. 92a ust. 2 u.t.d. wynika, że zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 u.t.d.). Stosownie do lp. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy powoduje nałożenie kary pieniężnej w kwocie [...]zł. Natomiast wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, również powoduje nałożenie kary pieniężnej w kwocie [...]zł (lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym). W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest to, że skarżący w dniu [...] grudnia 2019 r. przewoził pojazdem marki [...], o wskazanym na wstępie numerze rejestracyjnym, dwóch pasażerów z ul. [...] na A. T. w L.. W tym dniu dokonano kontroli przedmiotowego pojazdu, w wyniku której stwierdzono, że kierujący pojazdem nie posiadał ważnych na dzień kontroli orzeczeń – zarówno lekarskiego, jak i psychologicznego – o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Braku tego rodzaju orzeczeń skarżący nie kwestionował, ani w odwołaniu, ani w skardze. Kwestią sporną było natomiast to, czy po stronie skarżącego zaistniały okoliczności uniemożliwiające wszczęcie lub prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Skarżący twierdził bowiem, że w dacie kontroli nie miał statusu przedsiębiorcy, a podjęte przez niego czynności nie miały cech prowadzenia działalności gospodarczej, a tym bardziej cech wykonywania transportu drogowego. Nie był zatem – w swojej ocenie – zobowiązany do posiadania jakiegokolwiek orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, jak również do posiadania orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły na podstawie niewadliwie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że skarżący w dniu [...] grudnia 2019 r. wykonywał przewóz okazjonalny osób we własnym imieniu, który mieści się w pojęciu krajowego transportu drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny, to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d., jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, posiłkowo sięgać można do kryteriów charakteryzujących przewóz okazjonalny zawarty w przepisach prawa wspólnotowego, to jest rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz. Urz. UE L z 2009 r. nr 300, s. 88). Zgodnie z art. 2 pkt 4 tego rozporządzenia, za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się również, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny" w języku polskim, jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej (zob. Słownik języka polskiego pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06). Zestawienie definicji przewozu okazjonalnego wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwalało na uznanie, że skarżący w dniu [...] grudnia 2019 r. wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. W ocenie Sądu ustalony w tym zakresie przez organy stan faktyczny nie budził wątpliwości. Z protokołu kontroli jednoznacznie wynika, że w tym dniu skarżący wykonywał odpłatny przewóz pasażerów z ulicy [...] na A. T. w L.. Pasażerka zamówiła kurs za pomocą aplikacji [...]. Aby zamówić kurs, musiała zarejestrować swoje dane i dane swojej karty kredytowej oraz zaakceptować regulamin aplikacji. Należność za przejazd została pobrana z karty kredytowej pasażerki po wykonanym kursie. Nie ma przy tym istotnego dla sprawy znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność, że nie otrzymał on wynagrodzenia bezpośrednio. Skarżący bowiem korzystając z aplikacji [...] uzyskiwał wynagrodzenie za wykonany przewóz osób według reguł wynikających z zasad wynagradzania kierujących przewidzianych wskazaną platformą elektroniczną. Stanowisko organów w tej kwestii znajduje potwierdzenie w dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., w sprawie C-434/15, analizie charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja [...]. Mianowicie Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Z powyższych rozważań wynika, że skarżący korzystając z aplikacji [...] przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób. Korzystając z tej aplikacji uzyskał także wynagrodzenie za wykonany przewóz osób. W związku z tym, że brak było podstaw do uznania, że skarżący wykonywał przewóz na rzecz i w imieniu innego podmiotu, to oznacza, że w dniu kontroli drogowej wykonywał przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. we własnym imieniu. Z tej przyczyny ponosi zatem odpowiedzialność za brak ważnych w dniu kontroli orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, wymaganych – zgodnie z art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 w zw. z art. 39m u.t.d. – od kierowcy zatrudnionego przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy, a także od przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. W konsekwencji organ prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, bowiem był on podmiotem wykonującym czynności związane z przewozem w rozumieniu tej ustawy, bez ważnych badań lekarskich i psychologicznych. Niezasadne okazały się zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 w zw. z lp. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do tej ustawy. Nie był również trafny zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 92a ust. 10 u.t.d., poprzez wymierzenie skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej [...] zł za naruszenia stwierdzone w trakcie jednej kontroli, przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2019 r. Podkreślić w tym zakresie należy, że niniejsze postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r. odnosiło się tylko do kary administracyjnej w łącznej kwocie [...]zł, nałożonej na skarżącego jako na inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., a także wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do tej ustawy. Ukaranie strony karą administracyjną za naruszenia określone w załączniku nr 4, nie wyklucza zaś możliwości wszczęcia wobec tej samej osoby postępowania w przedmiocie innych naruszeń stwierdzonych podczas jednej i tej samej kontroli, określonych w innym załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Dlatego właśnie wobec skarżącego została wydana również inna decyzja (z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...]), nakładająca na niego jako podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, także inną karę pieniężną w wysokości [...] zł. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określa załącznik nr 3 do ustawy. Chociaż stwierdzone naruszenia zostały ujawnione podczas jednej kontroli, to zupełnie odmienna była podstawa prawna obu wydanych decyzji, a nałożenie kar nastąpiło w związku z różnego rodzaju naruszeniami. Należy także zwrócić uwagę, że odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie się naruszeń wynikających z art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. ma charakter całkowicie obiektywny, gdyż jest niezależna od winy, czy też stopnia zagrożenia wobec osób trzecich, a do jej powstania wystarcza stwierdzenie naruszenia określonych przepisów o transporcie drogowym. Skarżący jako podmiot wykonujący w dniu kontroli inne czynności związane z przewozem drogowym (przewóz okazjonalny osób) był bezwzględnie zobowiązany do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym, w tym posiadania odpowiednich dokumentów. Ich brak uzasadniał zaś nałożenie na wykonującego przewóz przewidzianych prawem administracyjnych kar pieniężnych. W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, uznając go za spójny i logiczny, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Zapewniono również skarżącemu czynny udział w postępowaniu. Dlatego w okolicznościach tej sprawy nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym określonych przepisami art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Organ informował skarżącego o podejmowanych czynnościach, zakresie prowadzonego postępowania i treści obowiązujących przepisów. Strona znała zatem zakres i przedmiot prowadzonego postępowania, mogła w nim aktywnie uczestniczyć, składać zarówno wyjaśnienia, jak i wnioski dowodowe. Organy prawidłowo rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w szczególności w zakresie wystąpienia opisanych w protokole kontroli z dnia [...] grudnia 2019 r. naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości było nałożenie odpowiednich kar pieniężnych, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Podnieść również należy, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu skutecznie kwestionującego prawidłowość ustaleń faktycznych organów. O ile bowiem na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważyć ustalenia organów, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania jej odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 756/16). Wbrew stanowisku skarżącego, organ odwoławczy nie naruszył również przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji odniósł się merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów, w tym odnośnie do twierdzenia o nieposiadaniu przez skarżącego statusu przedsiębiorcy, jak również co do zasad działania aplikacji [...], przez którą była zamawiana usługa przewozu. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów strony nie świadczy o ich pominięciu. Organ odwoławczy uznając decyzję organu I instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za niezasadne obowiązany był na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. do utrzymania tej decyzji w mocy. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842). Przepis ten zezwala wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, w okresie obowiązywania stanu epidemii z powodu COVID – 19, na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeśli przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.