III SAB/Lu 11/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie podjęcia uchwały o zwolnieniu dzieci niepełnosprawnych z ponoszenia kosztów przejazdu komunikacją miejską do placówek zdrowia i szkół postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. A. J. wystąpił do Rady Miasta z wnioskiem o podjęcie uchwały dotyczącej zwolnienia dzieci niepełnosprawnych oraz ich opiekunów z opłat z tytułu korzystania z komunikacji miejskiej na terenie miasta w związku z przejazdami do placówek służby zdrowia, szkół, placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz ośrodków rehabilitacyjno-wychowawczych. Przewodniczący Rady Miasta przekazał pismo A. J. do Prezydenta Miasta . Prezydent Miasta, w odpowiedzi udzielonej wnioskującemu pismem z dnia [...] marca 2011 r. poinformował o braku możliwości rozszerzenia uprawnień do przejazdów bezpłatnych na rzecz uczniów niepełnosprawnych w stosunku do zakresu określonego ustawowo, m.in. ze względu na ograniczenia budżetowe. W dniu [...] lutego 2011 r. A. J. skierował do Rady Miasta kolejne pismo, w którym powołał się na wcześniejsze pismo z [...] lutego 2010 r. oraz wystąpił o podjęcie uchwały w sprawie utworzenia Karty Dużej Rodziny, gwarantującej pomoc rodzinom wielodzietnym i żyjącym w ubóstwie. W piśmie zwrócono m.in. uwagę na problem związany z brakiem darmowego dojazdu dzieci niepełnosprawnych do szpitali w L.. Pismem datowanym na dzień [...] lutego 2011 r. (faktycznie wniesionym w dniu [...] lutego) A. J. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na bezczynność Rady Miasta . W ocenie skarżącego bezczynność Rady przejawia się w braku podjęcia stosownej uchwały i braku odpowiedzi na wniosek złożony [...] lutego 2010 r. w sprawie ulgowych i darmowych przejazdów autobusami komunikacji miejskiej. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miasta wystąpił o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, jako niezasadnej. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ stwierdził, iż jest ona przedwczesna, gdyż skarżący nie wyczerpał warunku wstępnego jej wniesienia, tj. nie wezwał Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie organu warunku tego nie spełnia fakt złożenia razem ze skargą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W zakresie merytorycznej oceny skargi organ wskazał, iż Rada Gminy nie ma prawnego obowiązku podjęcia uchwały w przedmiocie ulg w opłatach za korzystanie z komunikacji miejskiej w zakresie żądanym przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z kolei zgodnie z art. 101a ust. 1 ustawy, cytowany przepis znajduje odpowiednie zastosowanie w sytuacji, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W badanej sprawie podstawą prawną wniesionej skargi był właśnie art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż skarżący zarzuca Radzie Miasta bezprawne zaniechanie w przedmiocie podjęcia uchwały wprowadzającej zwolnienia dzieci niepełnosprawnych oraz ich opiekunów z opłat z tytułu korzystania z komunikacji miejskiej na terenie miasta Lublin we wskazanym wyżej zakresie. Z cytowanych przepisów wynika, że bezwarunkowym wymogiem wniesienia skargi na uchwałę, inną czynność lub bezczynność organu gminy jest uprzednie wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał w należyty sposób, aby przed wniesieniem skargi wezwał Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa, jakiego w ocenie skarżącego miał się dopuścić organ nie podejmując żądanej uchwały. Skarżący akt lub bezczynność organu gminy nie musi mieć wykształcenia prawniczego czy działać przez profesjonalnego pełnomocnika, dlatego treść jego pism może nie być sformułowana w języku prawniczym, posługującym się specyficznymi sformułowaniami. Nie ulega jednak wątpliwości, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzedzające skargę do sądu administracyjnego musi być jednoznaczne i pozwalać na dokładne określenie, na czym zdaniem skarżącego polega bezprawne działanie czy zaniechanie organu gminy i w czym ma się przejawić ewentualne uwzględnienie wezwania. Oceniając treść pism kierowanych w badanej sprawie przez A. J. do Rady Miasta nie można przyjąć, że spełnione zostały minimalne warunki skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia [...] lutego 2010 r. skarżący wystąpił z żądaniem podjęcia uchwały dotyczącej zwolnienia dzieci niepełnosprawnych oraz ich opiekunów z opłat z tytułu korzystania z komunikacji miejskiej na terenie miasta w związku z przejazdami do placówek służby zdrowia, szkół, placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz ośrodków rehabilitacyjno-wychowawczych. Z kolei w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. skarżący powołał się wprawdzie na pismo z [...] lutego 2010 r., ale jego żądanie zostało zmodyfikowane. Skarżący wystąpił tym razem o podjęcie uchwały w sprawie utworzenia Karty Dużej Rodziny, gwarantującej pomoc rodzinom wielodzietnym i żyjącym w ubóstwie. W piśmie zwrócono m.in. uwagę na problem związany z brakiem darmowego dojazdu dzieci niepełnosprawnych do szpitali w L., trudno jednak uznać, że jest to wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w sprawie, której dotyczyło pierwsze pismo – z [...] lutego 2010 r. Jeżeli skarżący zmienia treść swoich żądań, to jego pisma nie mogą być uznane za poprzedzające wniesienie skargi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie musi dotyczyć konkretnej czynności, którą ma podjąć organ, a której nie podjął mimo wcześniej składanych żądań. Należy także zwrócić uwagę, że skarżący w tym samym dniu, tj. [...] lutego 2011 r. złożył zarówno pismo żądające podjęcia uchwały, jak i samą skargę do sądu administracyjnego (choć datowaną na dzień następny). W tej sytuacji organ nie miał nawet możliwości ustosunkowania się do żądań skarżącego. Konkludując: nie można uznać, aby pisma kierowane przez skarżącego do organu stanowiły wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wymagane przepisem art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (poza wymienionymi w punktach 1-5 cytowanego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopełnienie przez skarżącego wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skutkuje niedopuszczalnością wniesienia skargi, to zaś prowadzi do jej odrzucenia. Sąd uznaje ponadto za zasadne zwrócenie uwagi na treść art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza możliwość wniesienia skargi na akt lub czynność organu gminy w sytuacji, gdy w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Z przepisu tego wynika, że odrzucenie skargi przez sąd, następujące z przyczyn formalnych, bez merytorycznej oceny zasadności skargi, nie stanowi przeszkody uniemożliwiającej rozpoznanie merytoryczne zarzutów wobec organów gminy w przypadku ponownego wniesienia skargi, tym razem z zachowaniem wszystkich wymogów prawnych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.