III SAB/Lu 14/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Strzelec, , po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Wójta Gminy J. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości I. stwierdza, że Wójt Gminy J. dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy z wniosku A. M. z dnia [...] września 2020 r. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wójta Gminy J. do załatwienia wniosku skarżącej w terminie 30 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku; IV. zasądza od Wójta Gminy J. na rzecz A. M. kwotę 100 zł (sto złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. A. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy. Powołując się na przepisy art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a.") oraz art. 35 § 1 i 2 oraz art. 36 §1 k.p.a. skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o rozgraniczenie i wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; 3) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 4 000 zł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 7 p.p.s.a.; 4) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; 6) rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi strona argumentowała m.in., że: - do tej pory nie został załatwiony jej wniosek z dnia [...] września 2020 r. (data wpłynięcia wniosku do organu) o przeprowadzenie rozgraniczenia nieruchomości (działki nr 29/1 należącej do skarżącej z działką nr 32/2 stanowiącą własność R. K.); - do wniosku dołączono wymagane dokumenty, w tym odpis zwykły KW [...] oraz wypis z rejestru ewidencji gruntów dot. działki 29/1; - wniosek o rozgraniczenie był konieczny, gdyż powstawały i powstają spory z sąsiadem; - pismem z dnia [...] października 2020 r., znak: [...] organ poinformował, że wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego i od tego momentu w sprawie nie podjęto żadnych czynności i dlatego w dniu 19 kwietnia 2021 r. złożono ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.; - w odpowiedzi na ponaglenie Wójt Gminy stwierdził lakonicznie, iż powodem niezałatwienia sprawy jest skomplikowany charakter sprawy i nagromadzenie spraw w urzędzie spowodowane występowaniem pandemii Covid -19. Przesyłając skargę do WSA w Lublinie organ powtórzył w piśmie z dnia [...] czerwca 2021 r. te same powody niezałatwienia sprawy wskazane w odpowiedzi na ponaglenie. W piśmie z dnia [...] lipca 2021 r. będącym w istocie odpowiedzią na skargę organ argumentował m.in., że w dniu [...] października 2020 r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego, że w dniu [...] listopada 2020 r. R. K. wypowiedział się w sprawie, że granica między działkami nr 29/1 i 32/2 została ustalona, że telefonicznie zawiadomiono strony o treści przepisu art. 39 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne określającego, że przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenie, że jeżeli jednak wyniknie spór co do położenia znaków, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy, że z powodu absencji pracowniczej dopiero w dniu 27maja 2021 r. wystąpiono do Starostwa Powiatowego o przekazanie dokumentów pozwalających na jednoznaczne określenie przebiegu granic Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Tytułem przypomnienia należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Jeżeli skarga dotyczy – tak jak w niniejszej sprawie – bezczynności, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wniesienie ponaglenia w trybie przewidzianym w art. 37 k.p.a. Wniesienie ponaglenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. oznacza, że w przedmiotowej sprawie skarżąca spełniła formalne warunki do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) gwarantująca realizację zasady zaufania do działań podejmowanych przez organy administracji publicznej (art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP) oraz elementem prawa do dobrej administracji. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (art. 12 § 2 k.p.a.). Przepis art. 35 § 1 - 3 k.p.a. stanowi rozwinięcie powyższej zasady. Zgodnie z powołanym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Jednocześnie, stosownie do art. 35 § 5 k.p.a. do terminów tych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Istotne jest również, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Naruszenie powyższych reguł może być przejawem bezczynności organu administracji publicznej, które strona może zwalczać realizując prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) pojęcie bezczynności określone w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym stronie służy. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o ich treści. Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które spowodowały zwłokę organu, jego działania oraz zaniechania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów, mają wpływ na ocenę czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględniając treść art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. i zawarte w nich definicje bezczynności i przewlekłości, przyjąć trzeba, że skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organ dopuścił się bezczynności. Jednakże w ocenie Sądu, nie można mówić o bezczynności rażąco naruszającej przepisy prawa. W świetle art. 29 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Rozgraniczenia dokonują wójtowie (art. 29 ust. 3 cyt. ustawy). Wójtowie przeprowadzają rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony (art. 30 ust. 1 ustawy). Na postanowienie o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości nie służy zażalenie (art. 30 ust. 4). Czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (art. 31 ust. 1 ). Przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej (art. 30 ust.2). Jeżeli jest brak danych, o których mowa w ust. 2, lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy (art. 30 ust. 3). W razie sporu co do przebiegu linii granicznych, geodeta nakłania strony do zawarcia ugody. Ugoda zawarta przed geodetą posiada moc ugody sądowej (art.30 ust. 4 ustawy). Jak wyżej wykazano, niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Zgodnie z zasadą szybkości postępowania, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko. Analiza akt niniejszej sprawy wskazuje, że postępowanie administracyjne prowadzone było dłużej, niż było to konieczne do załatwienia sprawy i pomimo upływu określonego prawem terminu właściwego do jej załatwienia sprawa nie została rozstrzygnięta ani w dacie wniesienia skargi, ani w okresie trwania postępowania przed Sądem administracyjnym. Taki stan rzeczy wyczerpuje znamiona bezczynności organu. Swoje pierwsze czynności zmierzające do rozpatrzenia sprawy wywołanej wnioskiem skarżącej z dnia [...] września 2020 r. (data wpłynięcia wniosku do organu – [...] września 2020 r.) organ podjął dopiero w październiku 2020 r. zawiadamiając skarżącą oraz właściciela działki nr 32/2 o złożonym wniosku o przeprowadzenie rozgraniczenia nieruchomości. Jednocześnie w swoim piśmie z dnia [...] października 2020 r. poinformował o wyznaczeniu terminu 7 dni na składanie ewentualnych wyjaśnień w sprawie oraz dokumentów dotyczących tego postępowania. W piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. R. K. stwierdził, że granica między działkami jest mu znana i nie stanowi ona granicy spornej, że przebieg granicy został wskazany w 2013 r. przy sprzedaży gruntu Gminie J. (dz. nr ewid. 32/1) oraz że rozgraniczenie jest niecelowe i generuje nieuzasadnione koszty. Z akt sprawy wynikało, że dopiero po wniesieniu przez skarżącą ponaglenia z dnia [...] kwietnia 2021 r. organ w dniu [...] maja 2021 r. wystąpił do Starostwa Powiatowego o przekazanie dokumentów pozwalających na jednoznaczne określenie przebiegu granic między działkami. Powołane okoliczności jednoznacznie przemawiają za uznaniem, że wystąpiła nieuzasadniona zwłoka w działaniu organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. słusznie zauważyło w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], że zarzucana organowi bezczynność w załatwieniu sprawy nie budzi jakichkolwiek wątpliwości oraz że pomimo upływu ponad 7 miesięcy od dnia wpływu wniosku do dnia wniesienia ponaglenia, nie załatwiono sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej, nie wszczęto formalnie postępowania w przedmiocie rozgraniczenia, nie podjęto czynności procesowych, nie wydano też na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. W ocenie Sądu, podjęte w maju 2021 r. działanie organu w celu pozyskania od Starostwa Powiatowego dokumentacji geodezyjno- kartograficznej nie mogło jednak sanować stanu bezczynności organu. Opinia Kolegium o rażącej bezczynności organu nie była jednak wiążąca w sprawie. Zauważyć trzeba, że do akt sprawy (k.1-2 akt adm.) dołączono dane wynikające z księgi wieczystej nr [...] według stanu na dzień [...] października 2020 r. dotyczące działki nr 32/2, której właścicielem był R. K.. W piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. R. K. nie potwierdził, aby powstał spór graniczny. O skomplikowanym charakterze sprawy – na taką okoliczność powoływał się organ – może świadczyć dokumentacja (fotografia nr 5 – k.35 akt sąd., mapa do celów projektowych – k. 37 akt sąd., korespondencja skarżącej z [...] S.A. w sprawie usunięcia złącza kablowego z działki nr 29/1 - k. 38, 39, 40 akt sąd.) przedłożona przez skarżącą. W orzecznictwie sygnalizuje się, że za rażące naruszeniem prawa uznaje się stan, w którym wydano postanowienie o zawieszeniu postępowania po upływie ponad trzech lat od jego wszczęcia (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 8 listopada 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wa 423/18). Wyjaśnia się również, że pojęcie "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a. jako postać kwalifikowana naruszenia prawa powinno być interpretowane ściśle. Muszą tym samym wystąpić szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiej postaci naruszenia prawa. Samo pojęcie "rażące" oznacza, że chodzi tu o działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Tym samym rażące naruszenie prawa musi posiadać dodatkowe cechy w stosunku do "normalnego" naruszenia prawa. Musi być to naruszenie prawa, które wyraźnie odróżnia się wśród innych naruszeń prawa, stanowiąc pewien przypadek wyjątkowy na ich tle. W przypadku bezczynności chodzi o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym takim jak drastyczne przekroczenie ustawowego terminu do załatwienia sprawy, oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (zob. wyrok NSA z dnia 18 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 495/21). Rażącym naruszeniem prawa będzie zatem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Nie wystarczy zatem samo językowe wyjaśnienie tego pojęcia, gdyż musi zostać ono osadzone w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło (zob. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2021 r. sygn. I OSK 675/12). Sam upływ terminu załatwienia sprawy nie oznacza jeszcze bezczynności organu w prowadzeniu sprawy. Konieczne jest bowiem wyjaśnienie, czy niezałatwienie sprawy w prawnie ustalonym terminie doszło wskutek naruszenia zasad i szczegółowych przepisów procesowych. W sytuacji gdy w świetle art. 149 § 1 zd. drugie konieczna jest ocena, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wyjaśnione powinny być wszystkie istotne okoliczności dotyczące przyczyn zwłoki w zakończeniu postępowania, w szczególności te, które zostały przedstawione przez organ administracji (zob. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13). Przy ocenie, iż bezczynność oraz przewlekłość organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa nie można także pominąć wystąpienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, z czym wiązały się występujące utrudnienia w pracy organu wynikające chociażby z nieobecności poszczególnych pracowników, objętych kwarantanną albo izolacją. Występowanie takich utrudnień w działaniu organów administracji we wskazanym okresie ma charakter okoliczności powszechnie znanej i w ocenie Sądu, nie wymagało dodatkowego dowodzenia w niniejszej sprawie. Organ powoływał się w piśmie z dnia [...] lipca 2021 r. na nieobecność pracowników i dlatego z tego powodu dopiero w dniu [...] maja 2021 r. wystąpił do starosty o przekazanie dokumentów dotyczących przebiegu granic. Uwzględniając powyższe nie można mówić o rażącej bezczynności organu w rozpoznawanej sprawie. W konsekwencji oraz działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku, że Wójt Gminy J. dopuścił się bezczynności. Na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącej w terminie 30 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku (pkt III wyroku). Wobec uwzględnienia skargi, Sąd zasądził - stosownie do art. 200 p.p.s.a. - od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania (100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi – pkt IV wyroku). Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o przyznanie na jej rzecz od organu sumy pieniężnej (4000 zł), mając na względzie kompensacyjny charakter tej instytucji. Przewidziana w art. 149 § 2 p.p.s.a. możliwość przyznania przez sąd stronie skarżącej sumy pieniężnej od organu dopuszczającego się bezczynności lub przewlekłości postępowania stanowi bowiem formę zadośćuczynienia za doznaną szkodę. Wniosek skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej nie został jednak w ogóle uzasadniony, a skarżąca nie wykazała, że na skutek bezczynności i przewlekłości w załatwieniu jego wniosku poniosła jakąkolwiek szkodę. Ponadto w ocenie Sądu, przyznanie sumy pieniężnej, jako środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, powinno być stosowane w szczególnie drastycznych przypadkach, gdy działania organu noszą znamiona rażącego naruszenia prawa. Dodatkowo należy wyjaśnić, że zobowiązanie organu do wydania decyzji rozgraniczeniowej, o której mowa w art. 33 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi – o co wnosiła skarżąca – byłoby czynnością nieusprawiedliwioną w realiach rozpoznawanej sprawy. Wymaga bowiem podkreślenia, że wydanie decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości poprzedza dokonanie przez wójta oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami. W wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia (art. 33 ust. 2 pkt 1). Wydanie decyzji rozgraniczeniowej poprzedzać powinno włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Ubocznie trzeba zaznaczyć, że sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.