III SAB/Lu 19/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. T. na bezczynność Starosty K. w przedmiocie braku nadania prawidłowego biegu pisma postanawia odrzucić skargę. C. T.wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty K. w przedmiocie braku nadania prawidłowego biegu pisma z dnia 4 listopada 2013 r., w którym skarżący domagał się domagał się od Starosty: 1) wznowienia granicy działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...]; 2) umieszczenia znaków granicznych między w/w działkami; 3) przywrócenia stanu prawnego działki [...]będącej drogą należącą do Skarbu Państwa i podjęcia działań w związku z zajęciem części tej działki przez właściciela działki nr 1043/2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Bezczynność organu administracji ma miejsce, gdy w prawnie określonym terminie właściwy organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadzi postępowanie, jednak mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem aktu lub podjęciem czynności. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przewiduje możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej w przypadkach wskazanych w pkt 1-4a, a zatem w sprawach załatwianych w drodze decyzji i postanowień (pkt 1-3), przez wydanie lub podjęcie innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (pkt 4) oraz w sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (pkt 4a). W rozpoznawanej sprawie wniesiono skargę na bezczynność Starosty K.w Kraśniku polegającą na braku nadania prawidłowego biegu pisma skarżącego z dnia 4 listopada 2013 r., w którym skarżący domagał się: 1) wznowienia granicy działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [....]; 2) umieszczenia znaków granicznych między w/w działkami; 3) przywrócenia stanu prawnego działki [...]będącej drogą należącą do Skarbu Państwa i podjęcia działań niezbędnych z powodu zajęcia części tej działki przez właściciela działki nr [...]. Z akt rozpoznawanej sprawy, w tym z pisma skarżącego z dnia 4 listopada 2013 r. nie wynika, aby poruszane przez C. T. kwestie dotyczyły spraw administracyjnych w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a., które powinny być załatwione przez organ zgodnie z obwiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Zarzucanie bezczynności organowi w sprawach, które nie są sprawami administracyjnymi powoduje, że postępowanie w tym przedmiocie nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Skarżący nie domagał się wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego uregulowanego przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne celem ustalenia przebiegu granic w/w działek. Wnioskowane przez skarżącego wznowienie granicy działki nr [...] stanowiącej drogę umożliwiającą skarżącemu dojazd do własnej posesji podyktowane było zajęciem części tej działki przez właściciela innej nieruchomości (działki nr [...]) i w tym kontekście należy odczytywać żądanie "przywrócenia stanu prawnego działki nr [...]" i określenia granic prawa własności. W świetle figurującej w aktach sprawy decyzji Wojewody L. z dnia [...] 2013 r., działkę nr [...]przekazano na własność Gminie A. Z akt sprawy wynika, że skarżący jest zainteresowany umieszczeniem znaków granicznych między w/w działkami. W tym miejscu trzeba wyjaśnić, że trwała stabilizacja i wznowienie znaków granicznych należy – w myśl art. 39 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego – do podmiotów gospodarczych zajmujących się pracami geodezyjnymi i kartograficznymi, a ewentualne spory, co do położenia tych znaków – w świetle art. 39 ust. 1 w/w ustawy – rozstrzygają sądy powszechne. Ubocznie należy podnieść, że postanowieniem z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Lu 155/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę C. T. na informację Starosty K. z dnia 2 grudnia 2013 r. w przedmiocie wznowienia punktów granicznych nieruchomości. Powyższa informacja stanowiła odpowiedź organu na wnioski skarżącego zawarte w jego piśmie z dnia 4 listopada 2013 r. W tym stanie rzeczy skarga na bezczynność Starosty K. w sprawach objętych wspomnianym pismem z dnia 4 listopada 2013 r. podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.