III SAB/Lu 21/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w przedmiocie wypłacenia ekwiwalentu za nadgodziny wypracowane w trakcie służby postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 listopada 2009 r. K. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej domagając się zobowiązania tego organu do nakazania Dyrektorowi Zakładu Karnego wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wypłacenia ekwiwalentu za nadgodziny wypracowane w trakcie służby tej jednostce. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, stwierdzając, że organ I instancji nie pozostawał w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Należy wyjaśnić, iż z treści skargi jednoznacznie wynika, że skarga dotyczy bezczynności organu II instancji tj. Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej. Organ ten, w ocenie skarżącego, pozostaje w bezczynności, ponieważ rozpoznając zażalenie złożone w trybie art. 37 § Kpa, nie zobowiązał organu I instancji do rozpoznania jego wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej. W związku z tym, że skarga dotyczy bezczynności organu II instancji, należy wskazać, że podlega ona odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), powołanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 art. 3 § 2 p.p.s.a., tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl tego przepisu zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Rozstrzygnięcie w przedmiocie załatwienia przez organ II instancji zażalenia na bezczynność organu I instancji niezależnie od formy nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zaskarżanie bezczynności organu do sądu administracyjnego jest bowiem możliwe tylko w odniesieniu do postanowień zaskarżalnych, ewentualnie kończących postępowanie lub rozstrzygających sprawę co do istoty. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. I OSK 306/05 (LEX 196463) rozstrzygnięcie organu II instancji w przedmiocie bezczynności organu I instancji nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, nie przysługuje też od niego zażalenie. Jest to postanowienie wynikające w toku postępowania, lecz nie rozstrzygające co do istoty sprawy. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaś zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przy ocenie dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej na bezczynność organu znaczenia decydującego nie może mieć sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Niezależnie od formy załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji. Nie podlega natomiast zaskarżeniu do sądu administracyjnego czynność organu wyższego stopnia podjęta w następstwie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu I instancji (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 14/06). W związku z powyższym stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia (niezależnie od jego formy) w przedmiocie bezczynności organu I instancji jako niemieszczące się w kategorii postanowień, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., skutkuje tym, że nie może być przedmiotem skargi na bezczynność organu, wniesionej do sądu administracyjnego. W tej sytuacji niniejszą skargę jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego, należało odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ubocznie podkreślić również należało, iż z uwagi na procesowy charakter niniejszej rozstrzygnięcia nie mogły podlegać ocenie Sądu merytoryczne zarzuty dotyczącego postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o wypłacenie ekwiwalentu za nadgodziny wypracowane w trakcie służby.