III SAB/Lu 24/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. O. i M. O. na bezczynność Burmistrza W. w przedmiocie ustalenia przebiegu granic projektowanej drogi wewnętrznej postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić P. O. i M. O. solidarnie ze środków Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, na ich koszt, kwotę 100 zł (sto złotych) z tytułu wpisu od skargi. P. O. i M. O. (dalej jako "skarżący") wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Burmistrza W. w przedmiocie "niewykonania decyzji autokontrolnej Wójta Gminy W. z dnia 25 listopada 2024 r. podjętej w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie sygn. akt II SAB/Lu 176/24" domagając się zobowiązanie strony przeciwnej do wydania ostatecznej decyzji administracyjnej niezbędnej do wykonania ww. decyzji autokontrolnej zgodnie z ich wezwaniem z dnia 12 marca 2025 r. i z ponagleniem z dnia 17 kwietnia 2025 r., a ponadto o zobowiązanie strony przeciwnej do przedstawienia i omówienia niniejszej skargi na forum Rady Miejskiej W. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Podstawowym warunkiem skutecznego wniesienia skargi, aby mogła zostać ona merytorycznie rozpoznana, jest wniesienie jej w sprawie, która należy do właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2 p.p.s.a. i obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest bezczynność Burmistrza W. polegająca na zaniechaniu "wyniesienia na grunt, z markowaniem palami drewnianymi i formalne okazanie zainteresowanym przebiegu linii rozgraniczających drogi oznaczonej symbolem 5KDW w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr XI/70/2019 Rady Gminy W. z dnia 29 października 2019 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W.". Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie właściwy organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. Inaczej mówiąc bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Podkreślenia również wymaga, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu albo podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z żadną formą aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy wyjaśnić, że w odpowiedzi na skargę wniesioną przez P. i M. O. do tut. sądu (sygn. II SAB/Lu 176/24) wówczas Wójt Gminy W. zobowiązał się do wykonania czynności zmierzających do realizacji Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy W. w zakresie dotyczącym drogi oznaczonej w tym Planie symbolem 5KDW obejmującej działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w m. Rogalów, obręb ew. [...] poprzez podjęcie czynności mających na celu formalne okazanie na gruncie przebiegu jej linii rozgraniczających zainteresowanym. W tym celu organ zlecił wykonanie prac geodezyjnych dotyczących ustalenia (wznowienia) i okazania na gruncie przebiegu granic fragmentu działki nr [...] (droga gminna) z działkami o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości R. oraz wyniesienie na grunt z markowaniem palami drewnianymi obszaru drogi gminnej wykazanym na planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy W. nr [...] z dnia 29 października 2019 r. Z akt sprawy niniejszej wynika bezspornie, że dnia 10 stycznia 2025 r. został sporządzony protokół z czynności wyznaczenia punktów granicznych i wznowienia znaków granicznych. Podstawą prawną przeprowadzenia czynności był art. 39 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 z późn. zm.). Zgodnie z treścią protokołu geodeta uprawniony wyznaczył punkt graniczny numer [...] położony na granicy działki nr [...] (droga gminna) z działką nr [...] i z działką nr [...] (tzw. trójmiedza), co do którego skarżący nie wnieśli uwag. Tego samego dnia geodeta uprawniony sporządził również protokół ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych obejmujący m.in. przebieg granic działki nr [...] (własność Gminy W.) z działkami nr [...] nr, [...] i nr [...] (własność skarżących). Skarżący nie kwestionowali okazanych im granic. Jednocześnie geodeta uprawniony dokonał wyznaczenia i okazania na gruncie obszaru projektowanej drogi gminnej oznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy W. symbolem [...] Przebieg położenia projektowanej drogi przedstawiono na szkicu polowym stanowiącym załącznik do protokołu. Dodatkowo z treści protokołu wynika, że skarżący nie zaakceptowali okazanego im przebiegu granic projektowanej drogi po ich działkach, wobec czego geodeta nie zamarkował na gruncie działki nr [...] dwóch punktów granicznych projektowanej drogi. Należy podkreślić, że stosownie do art. 39 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli jednak wyniknie spór co do położenia znaków, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy. Wznowienia znaków granicznych dokonują, na zlecenie zainteresowanych, podmioty, o których mowa w art. 11. O czynnościach wznowienia znaków granicznych zawiadamia się zainteresowane strony. Do zawiadomień stosuje się przepisy art. 32 ust. 1-4. Z czynności wznowienia znaków granicznych sporządza się protokół. Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio przy wyznaczaniu punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie przyjmuje się, że wznowienie granic ma charakter czynności technicznej dokonywanej na zlecenie, a więc i koszt zainteresowanych osób. Przeprowadzenia tej czynności nie dokonuje się w trybie administracyjnym, a w konsekwencji nie wydaje się żadnego władczego rozstrzygnięcia, które mogłoby podlegać kontroli sądowoadministracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2015 r., I OSK 2973/15). Również wyznaczenie punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków jest jedynie czynnością techniczną. Skoro wyznaczenie punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to tym bardziej czynność geodety okazania na gruncie granic dopiero planowanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego drogi z całą pewnością nie należy do kategorii spraw rozstrzyganych przez sądy administracyjne. Także bezczynność w tym zakresie nie podlega kognicji tych sądów. Raz jeszcze należy podkreślić, że czynność okazania granic projektowanej drogi w żaden sposób nie wpływa na sytuację prawną skarżących. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a.